Huishoudboekje

Of je nu als particulier of als ondernemer de zaak bekijkt, als je huishoudboekje niet klopt kun je twee dingen doen: proberen je inkomen te vergroten of snijden in de kosten. Aangezien voor veel mensen het inkomen feitelijk een vast gegeven is, zal het resultaat vooral geboekt moeten worden aan de kostenkant.
In deze tijden van crisis ontkomt menigeen er niet aan om (grote) offers te brengen. Geliefde abonnementen op kranten en tijdschriften gaan de deur uit, er wordt drastisch bezuinigd op vakantie en andere uitstapjes, er wordt gerichter boodschappen gedaan waarbij de impulsaanbiedingen steeds vaker worden overgeslagen en er wordt weer brood meegenomen naar het werk. Vervelend allemaal, maar na wat gewenning best mee te leven.

Opvallend is dat vanuit de politiek bovenstaande simpele principes opeens geheel anders blijken te werken. Als het landelijke huishoudboekje namelijk niet klopt, wordt er allereerst een hoop nieuwe inkomstenbronnen bedacht. Gelukkig worden daarbij niet alle ideeën daarvoor even serieus bekeken, denk aan de ‘kopvoddentaks’, maar het principe werkt wel zo. In plaats van eerst te kijken wat je als overheid zelf kunt doen door efficiënter te werken en te snijden in dure en volstrekt overbodige ambtenaren, wordt de rekening steevast neergelegd bij de burger en het bedrijfsleven. Zij moeten maar gaan beknibbelen op hun uitgaven, zodat er méér geld naar de staatskas kan vloeien en de overheid door kan blijven gaan met ongelimiteerd geld uitgeven. Volstrekt de omgekeerde wereld dus.

Maar af en toe is er een politicus die de schijn kan doen ontstaan er echt iets van te (beginnen te) begrijpen. Vanmorgen was dat héél toevallig Wouter Bos. Niet echt mijn allergrootste held in de politieke arena, maar deze ochtend slaagde hij er wonderwel in mij ertoe te verleiden zijn woorden met enige bewondering tot mij te nemen, in plaats van de gebruikelijke hartgrondige afkeer. De man heeft namelijk op een bijeenkomst over de aow in Venlo geroepen dat we best de waterschappen kunnen opheffen.

Eén moment slechts was ik bezorgd over de geestelijke en mentale gesteldheid van de heer Bos, maar hij leek het daadwerkelijk te menen. Hij ging weer niet zover dat hij beloofde dat de besparing die dat zou opleveren de verhoging van de aow-leeftijd teniet zou doen, noch dat de opheffing nu eens niet zou leiden tot lastenverzwaring elders, maar het sprankje hoop was er.

Hoop is er trouwens wonderwel op meerdere terreinen. Nu de geruchtenstroom aanzwelt dat JP gerede kans maakt om de eerste Europese president te worden zeg ik: ‘Ik gun het hem van harte!’ Wellicht eerlijker zou zijn om te zeggen: ‘Ik gun Europa onze JP van harte!’, maar dat zult u van mij niet hardop horen. Ook al niet omdat eventuele vervroegde verkiezingen alhier de PvdA nogal slecht zouden uitkomen vanwege hun voortreffelijk lage scores in de peilingen. Oeps! Zei ik dat nu echt hardop? Excuses daarvoor!

Terug naar het huishoudboekje, en dan met name het mijne. Het is in deze tijden bepaald niet gemakkelijk om als ww-er een eigen bedrijf uit de grond te stampen, maar ik blijf me er met hart en ziel voor inzetten. Het ondernemersbloed kruipt tenslotte waar het niet gaan kan, en ik zie voldoende kansen voor de (nabije) toekomst om mijn eigen winst en verliesrekening in een heel wat positiever plaatje om te toveren, maar daar is wel tijd voor nodig. Méér tijd dan de zes maanden die de regels mij toestaan. Daarom roep ik iedereen op om het plan van CDA-ers Jan ten Hoopen en Eddy van Hijum te steunen en in deze crisistijd de opstartperiode te verlengen tot één jaar. Het enige minpuntje in de plannen van de beide heren is dat ze uitgaan van een ondergrens van 45-jarigen, en ik die leeftijd wel benader, maar nog niet heb bereikt.

Met een beetje méér tijd ben ik zeker in staat om financieel voor mezelf en mijn liefste te kunnen zorgen. Ik heb tal van hoopvolle initiatieven opgestart, maar geen van die initiatieven gaat, naar mijn inschatting, op korte termijn al voldoende opleveren om binnen de gegeven zes maanden volledig financieel zelfstandig te kunnen zijn. Daar is iets meer tijd voor nodig.

Voor wat mijn eigen huishoudboekje betreft, ben ik dus optimistisch gestemd. Ook ik kan, op termijn, er zeker voor zorgen dat aan de inkomstenkant het een en ander positief gaat veranderen. Ik heb alleen niet de luxe om de tijd die ik daarvoor nodig heb als verplichting op te leggen. Daar heb ik de politiek, èn een welwillende re-integratiecoach van het werkbedrijf voor nodig. Ik kan er alleen maar keihard aan werken.

28-10-09

Zwijgen

Bepaalde herinneringen komen zomaar op, en andere worden getriggerd. Een herinnering die getriggerd werd, kwam vanmorgen spontaan op toen ik de column van Rob Hoogland las. Al jaren had ik niet meer aan de man en zijn diepe stem gedacht, maar opeens was hij er weer: Meneer Beuvens, schoolhoofd van een middelbare school in Rotterdam, een van de vele middelbare scholen die ik met mijn aanwezigheid heb mogen verblijden overigens.

Ik vraag me wel eens af of een docent zich bezig houdt met hoe hij of zij later door de leerlingen herinnerd zou willen worden. Zouden ze daar mee bezig zijn? Ik heb aan een aantal van het peloton leraren dat ik voorbij heb zien komen duidelijke herinneringen, andere weet ik hoegenaamd niets meer van. En bij nadere reflectie zijn mijn herinneringen erg sterk beïnvloed door hoe ik me destijds voelde, door hoe ik de wereld destijds zag. Dat houdt dus in dat mijn herinneringen danig gekleurd zijn, en veel docenten er minder rooskleurig op kunnen staan dan ze feitelijk zouden verdienen, want ik was vooral een ‘Angry Young Man’ back then. Bij Meneer Beuvens echter, herinner ik me vooral twee dingen: zijn grote zwarte André vd Louw-achtige snor en zijn galmende kreet door de gangen: ‘ZWIJGEN!’

Achteraf denk ik aan de man terug als een vriendelijke, maar enigszins strenge man. Als hij door de gangen liep had hij altijd een stapel papieren of boeken onder zijn arm. Ik geloof niet dat ik hem ooit zònder heb gezien, en àls hij rondliep wenste hij stilte in de gangen, doodse stilte.

Raar eigenlijk, dat ik aan Beuvens moest denken door een column die totaal ergens anders over ging, maar ik snap de link wel. Ik vroeg me namelijk af of JP tijdens de ministerraad rond had gelopen met een stapel papieren onder zijn arm toen de vraag van de PVV besproken werd omtrent de kosten van de immigratie. Was het alleen zijn beslissing, of waren ze het er gezamenlijk over eens dat die beerput niet open mag? Ik denk het laatste, want ik zie JP nog niet zo gedecideerd rondlopen. Ik zie wel het gekibbel aan tafel voor me. Ministers en staatssecretarissen die druk debatteren over het wel of niet openbaar maken van de kosten, en een JP die geërgerd kijkend rondloopt en koffie bijschenkt. Zou JP in staat zijn om de zaal in één keer stil te krijgen zoals Beuvens dat kon? In zijn nabijheid begon je als vanzelf al zachter te praten, iets wat JP bij mij in ieder geval al niet afdwingt.
Ik denk trouwens dat het de stemmen van Bos, Hirsch Ballin en Donner waren die de doorslag hebben gegeven, niet die van JP.

Maar wat nu? Los nog even van de vraag of de vraag terecht of opportuun is te noemen, het kabinet bepaalt met deze weigering tot antwoorden de tendens van de discussie over die kosten op een negatieve manier. Door te blijven zwijgen zullen mensen tenslotte denken dat er, blijkbaar, iets te verbergen valt, terwijl we het antwoord eigenlijk allemaal allang weten. Maar door niet te antwoorden wordt niet alleen aan de wortels van de democratie gezaagd, er wordt ook een zéér bedenkelijk precedent geschapen. Nogmaals, los van het feit of de vraag ethisch juist of zelfs maar verantwoord was of niet.

Eberhard van der Laan doet er dus het zwijgen toe, net als wij destijds. Maar of het om dezelfde soort redenen is waag ik te betwijfelen.

07-09-09

Claimen

De inkt van de eerste positieve CBS-prognoses over volgend jaar is nog niet eens droog, en een PvdA-kamerlid heeft het succes alweer geclaimed. De PvdA-er Tang ziet in de positieve(re) voorspelling van het CBS het bewijs dat het ‘expansieve beleid van de overheid werkt’. Tang voegt daar nog aan toe: ‘Al onze ingrepen doen de vrije val van de economie stoppen. Maar we zijn er nog niet, de volgende stap wordt het creëren van banen, banen en nog eens banen.’

De woorden van Tang doen mij sterk denken aan de instelling van de Egyptische Overheid. Om als toerist van de Nijl naar de kust te kunnen reizen, dient daar namelijk verplicht politiebegeleiding te worden ingeschakeld. In de praktijk houdt dat dan in dat er zich om zes uur ’s morgens een aantal bussen en busjes bij een centraal punt melden vanwaar ze, onder begeleiding van een politiejeep, de tocht door de woestijn aanvangen.

Ik heb dat fenomeen in 2001 mogen observeren, een aantal dagen na de aanslagen in New York. De colonne vertrok, en binnen een minuut of tien was de politiejeep aan de horizon verdwenen om nooit meer bij het konvooi terug te keren. Op mijn vraag wat dan het nut was van dergelijke ‘begeleiding’ zei de gids met een meewarige glimlach: ‘De overheid houdt dit beleid krampachtig in stand. Er is al tien jaar geen enkel incident geweest, en DUS werkt het..’

Aan die uitspraak moest ik dus denken toen ik Tang’s woorden in de krant las. Voor mij is het alleen de vraag of de crisis nu ten einde lijkt te lopen dankzij, of ondanks de inspanningen van ons onvolprezen kabinet. En noem me maar een pessimist, ik neig nogal sterk naar het ondanks, en houd mijn hart dan ook vast voor de feestjes die vanaf vandaag weer gevierd gaan worden in Den Haag. Vanaf vandaag zijn de meeste ministers namelijk weer terug van hun zomerreces, en vanaf morgen vergadert het voltallige kabinet weer. Het zal dus wel niet lang duren voordat Wouter Bos weer volop in beeld verschijnt om te verklaren dat het toch vooral aan zijn inzet en kunde te danken is dat het allemaal zo goed is afgelopen met ons land.

Als minister van Financiën zou ik hem dan toch willen vragen om al die inzet en kunde dan eens in te zetten om in zijn eigen financiële huis eens ernstig orde op zaken te stellen. Er zijn tenslotte grote vraagtekens te zetten bij het optreden van de Nederlandse Bank in het Icesave debacle, net zulke vraagtekens zijn te plaatsen bij Bos’ eigen optreden bij het ‘redden’ van de banken. Banken welke overigens momenteel steeds hogere tarieven berekenen voor steeds minder diensten, en waar nog steeds erg moeilijk wordt gedaan als hardwerkende middenstanders geld nodig hebben om zakelijk verder te kunnen of zelfs maar te kunnen blijven bestaan. Bij de Belastingdienst tenslotte is òòk nog wat werk te verzetten. Met regelmaat worden we vergast op juichende berichten dat er weer een nieuwe overeenkomst is gesloten met de regering van een ander land en dus zwartspaarders steeds verder in het zijn gedrongen. Op zich een prima streven, maar waarom blijft de chaos bij de belastingdienst nog steeds bestaan? Zou het Bos niet sieren daar zijn onverdeelde aandacht eens op te richten? Want waarom moet ik als belastingplichtige steeds kopietjes blijven opsturen aan steeds weer nieuwe ambtenaren omdat die te beroerd zijn even in hun eigen systemen te kijken? Mijn boekhouder noemt dat lachend ‘omgekeerde bewijslast’, want als er dus iets fout gaat is het standaard MIJN schuld. Ik heb tenslotte niet voldaan aan het zoveelste verzoek of het verkeerde kopietje opgestuurd.

Desalniettemin ben ik blij dat het einde van de crisis in zicht lijkt. Er zijn immers al meer dan genoeg slachtoffers gevallen. Veel te veel mensen zijn buiten hun schuld hun baan en inkomen kwijtgeraakt, en bevinden zich dus nu in de klauwen van dezelfde overheid die er, bij het UWV althans, standaard maar vanuit gaat dat je de boel loopt te belazeren. Wellicht is dat dan een puntje wat Bos eens bij de verantwoordelijke collega kan aankaarten. Maar ik ben bang dat Bos daar geen tijd voor zal hebben, druk als hij het heeft met het opvijzelen van het imago van een falende partij met falend leiderschap.

12-08-09

Van God Los

Het is tegenwoordig niet makkelijk positief en optimistisch te blijven. De een of andere gek probeert met zijn 16 jaar oude Suzuki Swift een statement te maken op Koninginnedag, en iedereen spreekt meteen van een aanslag. Zolang er niet meer duidelijkheid is over de werkelijke motieven van Karst Tates, houd ik het (voorlopig) op een wanhopige schreeuw om gehoord te worden.

Hartverwarmend was het applaus dat een aantal dagen later op de Dam weerklonk. Een volk liet overduidelijk blijken achter haar Koningshuis te staan en niet te zwichten voor een gestoorde eenling. De Majesteit was zichtbaar geroerd door het gebaar, en ook onze toekomstige koningin Maximá was zichtbaar verguld met deze spontane huldeblijk na een voorzetje van Job Cohen. Haar glimlach sprak boekdelen.

En dan is er zo’n figuur als pastoor Jan Heeffer uit Someren. Deze geestelijke vond het nodig om tijdens de dodenherdenking in gemeenschapshuis De Ruchte een vergelijking te trekken tussen de gruweldaden en medische experimenten van nazi’s in concentratiekampen en praktijken rond abortus en euthanasie van vandaag de dag. Het enige verschil tussen toen en nu is volgens de pastoor dat het nu ‘pijnloos gebeurt, maar het effect is hetzelfde’. Dezelfde wereldvreemdheid als de paus dus, die onlangs weer eens duidelijk te verstaan gaf dat condooms niet aids kunnen voorkomen, maar juist vrije sex, en dus aids veroorzaken.

Staatssecretaris De Jager van financiën is er niet in geslaagd om op Europees niveau tot een overeenstemming te komen omtrent de accijns op sigaretten: Polen sprak het veto uit. De Jager was teleurgesteld omdat ‘hogere accijns goed is voor de gezondheid en ook voor de schatkist..’. De Jager, die er ook nog steeds niet in geslaagd is om de problemen bij de belastingdienst adequaat op te lossen, gelooft dus óók nog steeds in zijn eigen verhaal.

Amerika’s president Obama heeft Nederland genoemd als één van de ‘belastingparadijzen van de wereld’, omdat Amerikaanse bedrijven hier ‘slechts een paar procenten belasting zouden betalen’. En Kawouter Bos is natuurlijk nu boos op Obama. Hij wil natuurlijk niet dat de linkse graaicultuur zo te kakken wordt gezet, op weinig plekken op de wereld is de inhaligheid van de staat zo rücksichtlos en inhalig als hier. Medewerkers van financiën hebben inmiddels met de betrokken autoriteiten in Amerika contact opgenomen en hopen daarmee ‘van de lijst af te zijn’.

De partner van GroenLinks kopstuk Femke Halsema heeft het milieu blijkbaar niet al te hoog in het vaandel, getuige de aanschaf van een klassieke Mercedes 200D met alles erop en eraan. Nu was van Halsema al bekend dat ze een voorliefde voor dit Duitse automerk heeft, maar als je milieu predikt, zou je toch ook milieu moeten leven. Maar dergelijke regels gelden natuurlijk niet als je slechts de ‘partner van’ bent. Opmerkelijk!

Dit alles overdenkend boven mijn tweede kop koffie en mijn vijfde sigaret, vraag ik me af of de wereld ooit nog enige vorm van gezond verstand zal terugvinden. Mexicaanse Griep of niet, de wereld is ziek….doodziek. Oorlogen, wereldwijde crisis, massamoorden, bloeddorstige piraten, genocide, honger, moord, mishandeling en mensenhandel, de lijst is net zo oneindig als misselijkmakend. En ergens daartussen probeer ik een nieuwe toekomst voor mezelf op te bouwen. Idealist en optimist als ik ben, vraag ik me toch wel eens af wat het voor zin heeft. Leren we het nou nooit om vreedzaam op deze aardkloot samen te leven en een klein beetje compassie met elkaar te hebben? Blijkbaar moet er nog heel wat gebeuren voor het zover is…als het ooit zover komt.

En ondertussen ploetert Henry maar voort. Het businessplan is eindelijk af en ter lezing aangeboden bij een aantal mensen wier commentaar ik serieus neem. De reactie is opmerkelijk unaniem: ‘Niet het door en door gelikte stuk dat je doorgaans naar de bank stuurt, vol met loze woorden, maar goed doordacht, goed geschreven en helemaal Henry’. Missie geslaagd dus, ik doe de dingen nu eenmaal op mijn manier. Dinsdag a.s. mag een panel van deskundigen zich er tijdens mijn presentatie over buigen, en ik ben benieuwd met welk commentaar zij komen. Ik ga gewoon door met de uitvoering. Ik weet dat ik niet in staat ben deze wereld ingrijpend te veranderen, maar Henry zou Henry niet zijn als hij het niet toch zou proberen. Als is het met één druppeltje tegelijk.

06-05-09

Bos doet vooral wat goed is voor Bos

Daar waar andere regeringen in de wereld al volop bezig zijn met het bestrijden van de crisis is ons land nog steeds aan het ‘overleggen’. Al weken is men aan het ‘overleggen’. Als het nu ging over waar de grootste pijn precies zit, dan kon ik er nog wel mee leven, maar in dit geval gaat het slechts om ordinaire partijpolitiek.

In tijden van crisis zouden alle persoonlijke en partijpolitieke belangen onbelangrijk moeten zijn. Het vasthouden daaraan is, in mijn ogen, hetzelfde als aan iemand die druk bezig is te verdrinken te gaan vragen waarom hij nooit een zwemdiploma heeft gehaald. Zoiets doe je niet. In zo’n geval help je eerst en discussie voer je achteraf.

Niet in het geval van dit kabinet echter. De leiders van de drie betrokken partijen kibbelen en kibbelen maar. Dagenlang wordt er gepraat en dagenlang komt men weinig tot niets verder. Zelfs vanuit Europa is Nederland inmiddels aangesproken op het ontbreken van adequate reddingsplannen, maar helpen doet het allemaal niets. De reden? Wederom partijpolitiek.

Crisis maakt dat burgers niet blij zijn, tot zover kan ik meekomen. En niet blije burgers kunnen zomaar opeens op een andere partij gaan stemmen, ook dat snap ik. Maar de hele zaak in de vernieling helpen om daarna te kunnen zeggen dat ‘hij’ (lees: Balkenende) dat heeft veroorzaakt is toch echt van de zotte. In tijden als deze al helemaal.

Toch doet Bos er alles aan om JP op alle mogelijke manieren in de wielen te rijden. Hij schoffeert de buurlanden en JP mag de brokken ruimen. Bos ontbreekt in Brussel wegens een ‘misverstand’, en de situatie kan slechts enigszins gered worden door De Jager op het laatste moment in te vliegen. Maar je mag toch van een goed betaalde minister enig besef verlangen van wat er speelt? Is het echt te veel gevraagd om van een minister te verlangen dat hij wéét wanneer hij ergens ècht moet zijn?

Ik ben geen politicus en zal het ook nooit worden. Noch snap ik iets van al die partijpolitieke belangen. Wat ik echter wel weet is hoe het eruit ziet als iemand zijn persoonlijk belang mijlenver boven het landsbelang plaatst. En juist dat zie ik de laatste tijd wel héél sterk bij Bos. Welke hoge post hij voor zichzelf op het oog heeft weet ik niet, zo goed ken ik hem nu ook weer niet. Maar van mij mag hij, gráág zelfs. Of hij nu Opperzoeloe of Hoge Commissaris van het Afvoerputje wil worden. De enige voorwaarde die ik stel is dat zijn kantoor ver weg is van Nederland. Hoe verder weg hoe beter. Ayaan zit ook al enige tijd in de USA en sinds het uitbreken van de kredietcrisis is het op haar front aangenaam stil. Eenzelfde plek zoek ik nu ook voor onze minister van Financiën. Iemand een goed idee?

Wellicht kan met het vertrek van Bos, en wellicht is er voor Rouvoet in Rome binnenkort ook wel iets leuks te doen, dan EINDELIJK een begin gemaakt worden met ingrijpen in deze verziekte graaicultuur.

24-03-09

De Staat der Nederlanden

Nu onze Grote Lijder ons heeft laten weten dat het ‘nooit meer zal zijn zoals vroeger’, kan ik een bepaald cynisme niet onderdrukken. Want misschien willen we dat helemaal ook niet. Misschien is het de hoogste tijd voor verandering.

Zappend bleven mijn liefste en ik gisteren hangen op SBS6. Bepaald niet een zender die we regelmatig frequenteren, maar af en toe kijken we naar Wegmisbruikers. Niet zozeer om te zien welke capriolen onze landgenoten allemaal uithalen om ergens net een paar minuten eerder te kunnen zijn dan de rest van het klootjesvolk, maar vooral om de smoesjes die ze ophangen als ze eenmaal gepakt worden. Die smoesjes doen het hem, omdat die aantonen hoe (weinig) creatief het met een groot deel van de bevolking gesteld is. Mensen die zich door anderen laten opfokken, zij die de schuld steevast bij de politie leggen en mensen die heel simpel stellen dat ze fout zaten en de financiële consequenties daarvan zonder morren zullen dragen. Levert bij tijd en wijle schitterende televisie op.

Het programma erna, Das je goed recht, deed mij echter beseffen dat er momenteel wel héél veel geestelijk loos is in dit land. Eén item ging over een Rotterdamse voetbalvader die zich eraan stoorde dat de foto van zijn destijds vier jarige zoontje (die van dat kleine blonde mannetje met opgestoken middelvinger) na zeven jaar nog steeds te pas en te onpas overal opduikt. Natuurlijk is dat vervelend en wellicht schadelijk voor het ventje zelf. Maar deze voetbalvader ging er volledig aan voorbij dat het vooral het gebaar zelf was dat deze foto zo’n grote vlucht deed nemen. Maar daar moesten we vooral niet te moeilijk over doen, zo vond hij, want het ging hier om ‘voetbalemotie’. ‘Je doet en zegt in een stadion nu eenmaal dingen die je daarbuiten niet zou doen of zeggen!’ Een uitspraak die zowel hem als zijn zoontje meer tekenend wegzetten dan die ene foto ooit zal kunnen doen.

Een ander item ging over een mevrouw die kunststof kozijnen wilde laten plaatsen en hiervoor, via de leverancier, in contact kwam met een Financieel Adviseur. ‘Een erg betrouwbaar persoon!’ aldus de mevrouw, waarna ze rücksichtslos € 10.000 stortte op een Spaanse bankrekening. Nu zouden bij mij de weinige nekharen die ik heb al spontaan overeind gaan staan bij een dergelijke voorwaarde, maar deze mevrouw deed het en kwam dientengevolge in grote financiële problemen. Het deposito op de Spaanse bankrekening was namelijk verdwenen, net als de ‘betrouwbare’ Financieel Adviseur overigens. Het laat zich raden of deze gebeurtenissen toevallig tezamen vallen of juist niet.

Maar het meest opvallende was wel het item over een dierenwinkel die, blijkbaar willens en wetens, doodzieke pups verkoopt. Vergezeld van een aantal gedupeerden ging Van den Heuvel verhaal halen bij de winkelier en vroeg daarna zowel de politiek als de dierenbescherming om commentaar. De dierenbescherming reageerde zoals men mag verwachten: we kennen het probleem en we doen ons best! Opvallend was echter de reactie van Marianne Thieme van de Partij voor de Dieren. Zij sprak de mysterieuze woorden ‘Deze dieren zijn nog slechter af dan de handel met koelkasten..’ Toen ik het hoorde moest ik een paar keer hard en diep nadenken. Wie handelt er in godsnaam met koelkasten? Ook mijn liefste maakte het bekende handgebaar van ‘het zal wel’. Gelukkig werd later iets duidelijker wat ze bedoelde, want ze bedoelde te zeggen dat de handel in koelkasten aan veel meer regels moet voldoen dan die in honden en katten. Op zich al triest, maar de quote illustreerde maar weer eens treffend dat men in Den Haag duidelijk een andere taal spreek dan in de rest van Nederland. En dan heb ik het even niet over de taal die dezer dagen in het Carnavalsgebied gebezigd wordt. Die staat overal los van.

Eén avondje SBS toont onverbloemd aan dat JP ongelijk heeft. De uiterlijkheden mogen wellicht iets veranderen, daaronder blijft alles gewoon bij het oude. Mensen doen domme dingen en halen de meest rare capriolen uit om zich aan de gevolgen ervan te onttrekken. Mensen laten zich ook nog steeds belazeren waar ze bij staan. Of het nu door een louche dierenhandelaar of door een ‘betrouwbare’ Financieel Adviseur is. En sommige mensen blijven nu eenmaal gewoon dom, en overzien de impact niet van iets wat ooit zo onschuldig leek. Zo kan een vader eerst trots zijn dat de foto van zijn kleine jongen breeduit in de krant staat, om pas jaren later te ontdekken dat het toch wellicht niet helemaal zo gelukkig was allemaal. Wellicht, en hopelijk, dringt de werkelijkheid nu wel tot hem door.

Voor JP moet het echter ontluisterend zijn. De wereld verandert, maar blijft tegelijkertijd precies hetzelfde. En wellicht is dat juist zijn grootste probleem. Hij slaagt er maar niet in een daadwerkelijke verandering tot stand te brengen. Wellicht tijd eens aan een andere carrière te gaan denken? Of ga anders eens te rade bij Angela Merkel. Alhoewel niet bepaald de meest warme persoonlijkheid, zij voelt toch haarfijn aan hoe de verhoudingen in elkaar steken. De meeste regeringsvertegenwoordigers, waaronder onze eigen JP, krijgen een zoen bij de ontvangst, een aantal slechts een afstandelijke hand. Onder hen niet alleen Berlusconi maar òòk onze eigen W. Bos. Hoogste tijd voor echte verandering dus!

23-02-09

U kunt gerust gaan slapen…

Als ik dergelijke woorden hoor wordt ik altijd achterdochtig. Want meestal blijkt dan de volgende ochtend de wereld voorgoed en op een schokkende manier veranderd.
De bekendste situatie waarbij woorden van dergelijke strekking zijn uitgesproken, brengt ons terug naar de vooravond van WOII. De toenmalige minister-president sprak deze geruststellende woorden tot het volk, en kort daarna viel het Duitse leger ons land binnen. Niet echt een geruststellende gedachte dus.

Dit keer las ik deze woorden in een artikeltje in het Eindhovens Dagblad. Ze vormden het einde van een stuk onder de kop ‘Zeeland niet vies van Brabantse klei’, waarin de Zeeuwse CvdK Karla Peijs geciteerd wordt. Op een discussieavond over de toekomst van Zeeland schijnt ze letterlijk gezegd te hebben: ‘Als ik mocht kiezen, zou ik best het kleigebied van Noord-Brabant erbij willen hebben. Bergen op Zoom, Roosendaal en het Industriegebied Moerdijk zouden een mooie aanvulling zijn.’

Mijn eerste gedachte gingen naar het begrip Lebensraum dat ook een rol speelde bij die eerdere keer dat bovenstaande woorden werden uitgesproken. Zou het dus zo kunnen zijn dat ik op een ochtend wakker wordt en er achter kom dat de grens van Zeeland een stuk deze kant is opgeschoven? Ik weet zeker dat mijn liefste, zelfs van Zeeuwse komaf, hard zou moeten lachen om dergelijke pogingen. Voor de hardcore Zeeuw is alles buiten de huidige provincie tòch al ‘buut’nlànd’, dus of de Zeeuwen hun CvdK hierin ook echt zouden steunen is maar zéér de vraag. Maar helemaal gerust ben ik er niet op. Je weet tegenwoordig toch al niet wat politici daadwerkelijk van plan zijn en wat ze ons daarbij willen doen geloven.

Zo hoorde ik Kawoutertje Bos zeer recent op RTL4 nog glashard beweren dat de tweede zak geld voor ING géén belastinggeld betrof. Géén belastinggeld? Wilde Bos dan soms zeggen dat hij die ruim 20 miljard (!) uit eigen zak tevoorschijn heeft getoverd? Of was onze minister van Financiële Puinhopen even vergeten dat elke cent waar hij zo kwistig, doortastend en ruimhartig mee rondstrooit tot op de laatste cent door de hardwerkende belastingbetaler bijeen is gebracht?
Dezelfde Bos is het trouwens, die u en mij wil doen geloven dat hij (bijna in z’n uppie) de spaartegoeden van Nederlandse spaarders heeft vergoed die in IJsland verloren dreigden te gaan. Hij vergat daarbij echter te vermelden dat zijn DNB al véél langer wist van de slechte situatie en even ‘verzuimd’ had op te treden en de consument te waarschuwen voor het naderende onheil. In mijn woordenboek heet een dergelijke actie gewoon ‘damage control’ achteraf, en heeft derhalve érg weinig te maken met ‘doortastend optreden in een crisis situatie’. Maar het laatste stáát natuurlijk beter op je CV en levert ook nog eens stemmenwinst op.

Aan het eind van het genoemde artikeltje heeft de noeste verslaggever natuurlijk even met de woordvoerster van Peijs gebeld. Deze dame, Ingrid Martens, doet een verwoede poging om ons gerust te stellen door te zeggen dat ‘Zeeland niet op annexatiepad is’. We kunnen dus gerust gaan slapen, maar zó gerust ben ik er niet op. Geheel buiten het feit dat ik het bed deel met een wonderschone Zeeuwse, vertrouw ik het niet als ambtenaren beweren dat iets niet aan de gang is. Meestal is dat namelijk een eufemistische manier om aan te geven dat iets juist wel op het punt staat te gebeuren. Ik troost me dan maar weer met de woorden van die meneer die mijn liefste jaren geleden aan de telefoon had en tot de conclusie kwam dat wokken toch echt géén Nederlandse culinaire activiteit was. Zijn antwoord was even kort als droog: ‘Is dat buut’nlands? Dan mot ik het nie!’ Ik hoop het meneer, ik hoop het!

28-01-09

De Eerste Wet van de Politiek

Met verbijstering heb ik gezien hoe weinig mensen hun verontwaardiging hebben getoond dat de belastingdienst binnenkort gewoon toegang krijgt tot onze privé bankrekening. De fiscus kan hiermee zelf haar vorderingen rechtstreeks innen tot een bepaald bedrag. En alhoewel de regeling pas over een aantal jaar geëvalueerd zal worden, denkt men er nu vast over na om ook de lokale overheden, de gemeente waarin u woonachtig bent en bijvoorbeeld het waterschap, een zelfde toegang te verlenen tot uw bancaire portemonnee.

Door het feit dat alle media dezer dagen slechts volstaan met doemscenario’s en steeds weer nieuwe ellende voorspellen naar aanleiding van de wereldwijde kredietcrisis, valt een dergelijk bericht nauwelijks op. Sterker nog, weinig media spendeerden er überhaupt aandacht aan de laatste dagen. Slechts de Telegraaf vond het belangrijk genoeg om er een redactioneel commentaar aan te wijden, en de kiezer zwijgt, en accepteert dus, op een enkeling na.

Dat in tijden van crisis dergelijke ingrijpende beslissingen geruisloos worden ingevoerd is een bekend politiek gebruik. Aan de voordeur wordt oorverdovend gerammeld, en dus hoort men de insluiper aan de achterdeur toch niet, zo lijkt de overtuiging. Maar insluiping is en blijft uitermate laakbaar, of de dader nu gehoord is bij zijn poging of niet.
Politici bezien de wereld namelijk vanuit een aantal wetten, en de eerste en belangrijkste daarvan is dat de burger per definitie dom is. Dom ja, en alles behalve geïnteresseerd in de waarheid en oprechtheid van hen die ons leiden. En elke keer trappen we er weer massaal met open ogen in. De ene kromme redenering volgt op de andere en wij slikken het allemaal als zoete koek. Hooguit wat gemor in de marge en daar houdt het dan ook meteen weer bij op.

Een aantal jaar geleden werd de anticonceptiepil uit de basisverzekering gehaald. De politiek verzekerde ons dat een dergelijke ingreep makkelijk kon omdat ons land het laagste abortuscijfer van Europa had. Kort daarna begon het abortusscijfer echter weer razendsnel te stijgen en waren de politici, de Christelijke partijen voorop, weer in alle staten over zulk onchristelijk gedrag. Dat ze de verhoging zelf veroorzaakt hebben met de pil uit de vergoedingenlijst te schrappen wordt door henzelf, èn door de kiezer, gemakshalve dan maar even vergeten.
Kawouter Bos is uitgeroepen tot ‘Politicus van het Jaar’ vanwege zijn kordate optreden tijdens de kredietcrisis. Ik gun het hem van harte, maar of het terecht is blijft maar zeer de vraag. Wie Bos namelijk de laatste tijd heeft zien acteren kan zich nauwelijks aan de indruk onttrekken dat Bos alleen kordaat is als dat Bos goed uitkomt. Maar de (meeste) Icesave spaarders krijgen nog voor de kerst hun zuurverdiende spaarcentjes terug, dus Bos is dè Man. Maar dat aan het hele Icesave debacle falend toezicht van DNB ten grondslag ligt, waardoor o.a. de bank een goede rating behield en niet werd ingegrepen toen het dreigde fout te gaan, vergeten we gemakshalve maar even. Dat het toezicht een van de taken van Bos is ook. In de diverse nieuws en actualiteitenprogramma’s worden in straatinterviews aan voorbijgangers gevraagd wat ze van Bos vinden. De ene reactie is nog bedroevender dan de andere. Een allochtone meneer heeft het over ‘Den Bosch’ en ‘Van Balkenende’, terwijl een blonde tiener niet verder komt dan te melden dat haar moeder Bos zo leuk vindt. En Bos zelf, met die zelfvoldane grijns op zijn smoel gebeeldhouwd, geeft glimlachend toe dat hij het wel aardig doet. En in een toegift laat hij zelfs weten dat ook Hij de komende tijd nog wel eens fouten zal maken, net als al zijn vriendjes in dit kabinet, maar dat ze het toch allemaal doen uit liefde voor de kiezer.

Gelooft u het? Waarschijnlijk wel, want de PvdA blijft maar stijgen in de peilingen. Net als Rouvoet c.s. trouwens, de man die ons land niet voort wil stuwen in de vaart der volkeren, maar het liefst terug zou brengen naar de kneuterige jaren vijftig. De jaren waarin de kerk en de staat nog bepaalden wat we deden, wat we konden zeggen en wat we konden denken. Als we nog even zo verder gaan zie ik zelfs de CPN weer opnieuw opgericht worden!

Toch weiger ik te geloven dat de kiezer, u en ik dus, ècht zo dom zijn. We laten ons echter maar al te graag ondersneeuwen en vergeten daarbij soms gewoon om ons eigen gezonde verstand te gebruiken. En zo ingewikkeld is het allemaal niet. Dat wat voor uw eigen huishoudboekje niet werkt, werkt namelijk ook niet voor het huishoudboekje van de staat, ook al doen onze volksvertegenwoordigers er alles aan om u van het tegendeel te overtuigen. Je kunt nu eenmaal niet straffeloos geld blijven uitgeven wat je niet hebt, dat geldt voor u en mij en evenzeer voor de politiek. Het enige verschil is dat u en ik niet de mogelijk hebben om onze inkomsten drastisch te verhogen. De overheid heeft die wel, en doet dat door het verhogen van belastingen en accijnzen, of door het verzinnen van nieuwe belastingen en accijnzen. Wij, de kiezer, zijn namelijk de enige inkomstenbron van de overheid, en wij hebben dus de macht in handen om te zeggen ‘Tot hier en niet verder!’. En die neiging is erg groot nu men ook al toegang wil tot mijn bankrekening. Hoe zou u het vinden als uw buurman letterlijk bij u binnen stond en een greep deed uit uw kas omdat hij van mening is daar recht op te hebben? Dan zou u laaiend zijn en hem bij kop en kont pakken en hem uw huis uit zetten. Waarom laat u het dan wel toe van uw overheid?

13-12-08

Hoop

Het is de dag na de overwinning, een klinkende overwinning. Zelden heeft een verkiezing zoveel emoties losgemaakt bij zoveel mensen, en blijdschap en het nauwelijks kunnen geloven streden om de eer als de meest overheersende emotie. Maar zeker ook hoop straalt aan de horizon. Een hoop op betere tijden en een verandering van wat was, in iets wat heel mooi kan worden.
Na 8 jaar Bush was iedereen in de wereld toe aan verandering, dus Obama had, wat dat betreft, het tij ook behoorlijk mee. Hetzelfde tij dat McCain zo vreselijk tegen had. Voor hem lag de ondankbare taak om de Amerikaanse kiezer ervan te overtuigen dat hij het anders zou doen, een overtuiging die hij tot op het laatste moment met verve kracht probeerde bij te zetten, maar welke slechts stuitte op dove oren bij de kiezer.

Ik heb genoten van de mooie beelden en de fraaie toespraak waarin Obama zijn overwinning claimde. Ik heb zeker ook genoten van de tranen en de onbeschrijfelijke vreugde bij zovelen die nooit, zelfs niet in hun stoutste dromen, hadden durven dromen dat er ooit een zwarte man de hoofdbewoner zou kunnen worden van het Witte Huis. Maar nu was het zomaar gebeurd en was er geschiedenis geschreven.
Het beeld dat me overigens van gisteren het meest is bijgebleven is niet dat van een enorme feestende menigte of van uitzinnige fans die huilend voor de camera’s verschenen en nauwelijks een zinnig woord konden uitbrengen. Zelfs niet de beelden van dominee Jesse Jackson, een bekend voorvechter van gelijke rechten en voormalig presidentskandidaat, wier tranen niet alleen ongeloof maar zeker ook spijt uitdrukten. Spijt dat het hem zoveel jaar geleden niet lukte om het Witte Huis te veroveren. Nee, de beelden die me het meest zijn bijgebleven van gisteren kwamen uit eigen land en werden geschoten van Bos en Balkenende bij hun reactie op de uitverkiezing van Obama. En het ging nog niet eens over wat ze nu precies van Obama vonden, ik werd meer getroffen door de scherpe tegenstelling in achtergronden waarvoor de beide heren staand werden geïnterviewd. Bij Balkenende was het een kerk op de achtergrond die het decor vormde voor het vraaggesprek. Treffend wellicht bij een minister-president van Christelijke huize, maar ik kon niet nalaten mezelf af te vragen wie dat achtergrondplaatje bedacht had. Als het voorbedacht was, alle hulde voor de spindoctor, want hij had de kleinburgerlijke moraal van JP niet treffender in beeld kunnen brengen. Hetzelde applaus geldt trouwens ook voor de pr-man van Kawouter Bos. Deze werd namelijk gefilmd, staand voor een houten boekenkast van Lundia. Een boekenkast die vooral opviel door een gebrek aan boeken trouwens, en méér tekenend voor Bos had het dientengevolge ook niet kunnen zijn.
Dat de Amerikanen een zwarte tijd tegemoet gaan moge duidelijk zijn, maar één ding hebben ze toch op ons voor. Het overgrote deel van het volk is dezer dagen bevangen door een gevoel van hoop. Hoop op een betere toekomst en hoop ook op het feit dat ‘the American Dream’ nog steeds bestaat en zomaar opeens werkelijkheid kan worden. Zélfs voor een zwarte man die nog maar zo kort geleden senator werd. Dat wapen van hoop is machtiger dan welk goed doordacht plan dan ook, en kan rare dingen doen met mensen. Het kan hen er namelijk toe bewegen om de meest zware bezuinigingen lijdzaam te ondergaan, omdat daarachter het licht te zien is. Omdat daarachter hoop gloort aan de horizon. En dat is iets waar hier bij ons niet echt meer sprake van is. Nu missen Bos en Balkenende beiden elk soort van charisma en mogen, zeker ook in retorieke zin, niet eens in de schaduw van Obama staan. Voor beide heren gaat namelijk een vergelijk met Bush eerder op. Dat vergelijk zit hem vooral in het feit dat het volk beide heren meer dan moe is en hun verhaaltjes allang niet meer moeiteloos slikt en pikt. Nadat de heren ons eerst trachtten te overtuigen van het feit dat de kredietcrisis ons land wel voorbij zou gaan, komen nu de berichten over de naderende recessie en het gehele kabinet blijft maar met geld strooien. Is het niet richting een bank of andere financiële instelling, dan doet Koenders het wel richting een andere bodemloze of corrupte echoput. Geld dat er feitelijk helemaal niet is en wat straks dan weer door nieuwe bezuinigingen en versoberingen door ons allemaal zal moeten worden opgebracht. Ik kan dan ook alleen maar hopen dat de komst van Obama het begin zal inluiden van een nieuw tijdperk, een tijdperk van hoop, dat eerst de Verenigde Staten overspoelt en daarna zijn weg zal vinden over de rest van de wereld. Verder hoop ik dat de periode tot de volgende verkiezingen zo kort mogelijk zal zijn en dat er, ergens vandaan, ook hier een man of vrouw opstaat met het charisma van een Obama die ons land uit het diepe moeras trekt dat zoveel kabinetten Balkenende hebben nagelaten. IJdele hoop wellicht, want ik zou überhaupt niet weten wie die rol zou kunnen en moeten vervullen. In de Haagse wandelgangen zie ik zo’n figuur niet, en zelf koester ik dergelijke ambities allerminst. Het zal dus wel weer bij hoop blijven, maar luidt het aloude spreekwoord niet: ‘Hoop doet de zotten in vreugde leven’?

06-11-08

Liever Bos?

Uit een recente peiling van Maurice de Hond zou blijken dat momenteel 38% van de kiezers Kawouter Bos als premier zou verkiezen boven Jan Peter Balkenende. De huidige premier scoort slechts positief bij 35% van de kiezers.
Volgens De Hond is de stijgende populariteit van Bos vooral te danken aan diens optreden in de kredietkrisis, een optreden dat wereldwijd bewondering schijnt te oogsten. Maar wie Bos een aantal dagen geleden zag in het programma Netwerk, moet toch gezien hebben hoe zeer Bos genoot van de aandacht. De zelfvoldane grijns was namelijk niet van zijn gezicht te bijtelen, zo duidelijk genoot hij ervan dat niet Balkenende maar hij deze dagen steeds in de spotlights staat. Toen Bos gevraagd werd of alle aandacht voor hem in de media niet een belemmering vormde voor zijn verstandhouding met de premier, zag je Bos het werkelijke antwoord inslikken en, in plaats daarvan, antwoorden dat het tussen hem en de premier prima gaat.
In mijn ogen doet Bos het momenteel inderdaad goed, hij maakt een redelijk solide indruk, maar we moeten daarbij bepaald niet vergeten dat Bos een heel leger aan ambtenaren en medewerkers om zich heen heeft die hem begeleiden, hem voorzeggen, en het werkelijke werk opknappen. Bos is slechts de man op de hoogste stoel en kan dus de volledige eer voor zichzelf opeisen, iets wat hij met iets te veel verve doet. Maar maakt het feit dat Bos als crisismanager redelijk tot goed uit de verf komt, dan ook dat hij het goed zou doen als eerste minister? Mijn antwoord daarop is ‘nee’. De PvdA is niet voor niets teruggevallen tot een dramatisch niveau in de peilingen. Die daling is vooral aan Bos zelf toe te schrijven. Niet alleen de ‘Bos-tapes’, maar ook diens gedraai en gekonkel tijdens en na de verkiezingen hebben daarvoor gezorgd, om het over de talloze belastingverhogingen maar helemaal niet te hebben.

Wie Kawoutertje Bos nu dus meteen voor zijn optreden in de kredietcrisis wil belonen met een termijn in het torentje, heeft òf een probleem met zijn korte-termijn-geheugen, òf weet gewoon niet beter. Zijn een enorm gedrocht als het generaal pardon of bijvoorbeeld de rellen in Slotervaart dan al vergeten? De moord op Fortuyn dan, of die op Theo van Gogh? Een groot deel van al die gebeurtenissen is terug te voeren op het verplichte ‘politiek correcte denken’ dat jarenlang ons leven bepaalde, nòg overigens, en dat de maatschappij enorme schade heeft toegebracht. Het generaal pardon is een puur links feestje dat nu al véél meer kost dan ooit werd begroot, en feitelijkl vanaf het prille begin al gedoemd was te mislukken. En dan heb ik het nog niet eens over al die draaideurcriminelen die niet eens schijnen te kunnen worden uitgezet, ondanks het feit dat ze zich hier jarenlang schuldig hebben gemaakt aan talloze misdrijven.

Een substantieel deel van alle grote problemen waar we nu als maatschappij mee worstelen, denk ook bijvoorbeeld aan de enorme problemen in het onderwijs en de problemen met (allochtone) jongeren in de grote steden en, meer recentelijk in Gouda, zijn direct terug te voeren op het linkse politieke van de jaren zestig en zeventig, een nog behoorlijk recente verleden dus. Bos is een belangrijk exponent van dat verleden. De miljarden waar hij nu zo kwistig mee rondstrooit zijn er helemaal niet, en zullen dus door u en mij extra moeten worden opgebracht, zeker nu de ING er dit weekend al gebruik van heet gemaakt. En die extra opbrengsten gaat Bos binnenhengelen door extra belastingen en accijnzen, en door het verder versoberen van bestaande voorzieningen zoals die van de ziektekosten. En dan zou Bos onze volgende premier moeten worden? Nee, mijn devies is en blijft dan ook: ‘Bos? Nee, liever niet!’

20-10-08

Boos!

Ik had me nog zo voorgenomen om géén column te schrijven over Icesave, maar na de uitspraken in de zondagskrant gelezen te hebben, moet ik wel. Ik ben namelijk boos, erg boos!

Linksboven op de voorpagina staat namelijk een olijk lachend portret van de ‘éminence grise’ van het Nederlandse (zakelijk) vastgoed Cor Zadelhoff, met daarnaast een quote uit het interview dat de krant met hem had. In dat interview zegt Zadelhof o.a. het volgende: ‘Alles komt neer op de hebberigheid van spaarders die hun centjes in IJsland neerzetten. Fantastisch gebaar van de staat om ook dit te garanderen. Laat het een les zijn.’

Een pagina verder staat een stuk van een financieel planner Herman Bouter. Ook hij laat doorschemeren dat het toch echt de spaarders zijn die dom zijn geweest. Ze hadden tenslotte kunnen weten dat een dergelijke hoge rente een signaal was dat de bank geld nodig had en dit blijkbaar bij andere banken niet kon krijgen. Eigen schuld, dikke bult dus.

Hetgeen me nu het meest irriteert, is dat de schuld door beide heren wel héél makkelijk bij de spaarder wordt neergelegd. Nu blijkt dat ook diverse gemeenten hun centjes bij deze instelling hebben ondergebracht, is het te kort door de bocht om zomaar te stellen dat ook zij over één nacht ijs zijn gegaan bij hun keuze. Er zullen ongetwijfeld particulieren zijn geweest die alleen zijn afgegaan op de hoge rente en verder geen enkele research naar de betrokken bank hebben gedaan. Voor een heel aantal anderen, waaronder ondergetekende, hebben dat wel gedaan en hebben die beslissing niet zomaar impulsief genomen. De IJslandse bank had, op het moment van mijn storting althans, een hogere creditrating dan menig Nederlandse bank, en bovendien staat IJsland zelf nu ook bepaald niet bekend als schurkenstaat , als uitermate onbetrouwbaar, noch als bijzonder instabiel. De vraag of een dergelijke hoge rente, zoals Bouter die stelt, zou dus net zo goed beantwoord kunnen worden met de wedervraag waarom we hier worden afgescheept met dergelijke lage rentes, terwijl de hoge heren miljoenen verdienen en de banken waarvoor ze zeggen te werken, jaar in jaar uit, megawinsten boeken.

De gemiddelde spaarder kiest voor het ‘ouderwetse’ sparen omdat hij zijn buik vol heeft van het feit dat een steeds groter bedrag van hetgeen hij na noeste arbeid over heeft gehouden, dient te worden afgedragen aan de staat of aan al die tussenpersonen die er zelf alleen maar beter van worden. De handel in aandelen is voor de kleine man allang geen optie meer, mede wijs geworden door de woekerpolissen en allerhande aandelen-leaseconstructies uit het recente verleden. Daarbij is zijn economische situatie zodanig verslechterd, dat hij zijn geld wel moet onderbrengen bij een bank waar hij niet alleen een acceptabele rente krijgt, maar tevens op korte termijn over zijn centjes kan beschikken om noodzakelijke uitgaven te doen. En ook dat is iets wat niet lukt bij een investering in aandelen en opties, tenminste niet zonder enorme kosten en boetes die de banken daarvoor doorgaans berekenen.

Wat we daarnaast ook bepaald niet mogen vergeten is dat de schuldvraag van deze huidige crisis niet bij de consument ligt, maar toch wel overduidelijk bij de banken en de financiële topmannen die zich blind hebben gestaard op hun bonussen en volstrekt onrealistische winstprognoses die, jaar na jaar, steeds groter dienden te zijn. Dat zo’n systeem nooit langdurig kan blijven bestaan, kan iedereen bedenken die slechts de kleuterschool heeft doorlopen, en nu het hele systeem als een gigantische zeepbel uit elkaar is geklapt, blijven de hoge heren buiten schot, hun buit is tenslotte binnen, en zijn de scherven en de brokken voor de gewone man, voor u en voor mij dus.

Zadelhoff wijst er in zijn interview ook op dat hij het een ‘fantastisch gebaar van de staat’ vindt, dat ze de tegoeden van de IJslandse spaarders ook garanderen. Ik zie dat toch wat anders. Als de staat dat niet zou doen en de spaarders met de brokken zou laten zitten, verdwijnt er in één klap een bedrag van circa 2 miljard uit de economie. Dat feit alleen al zou een nog veel desastreuzer effect hebben dan de onrust omtrent het omvallen van ABN AMRO/ Fortis, en bovendien diezelfde staat de kans ontnemen er belastingen over te heffen. Iets wat dit kabinet, met Bos op de post van Minister van Financiën, natuurlijk nooit zou laten gebeuren. De garantie van vergoeding ‘links-om of rechts-om’ is dan ook voornamelijk een poging om de tanende populariteit van zijn eigen partij een zetje in de goede richting te geven, dan dat dit gebaar is ingegeven uit warme medemenselijkheid, of oprechte betrokkenheid bij de getroffenen.

Er valt dan ook te vrezen dat Bos dit ingrijpen tijdens de komende verkiezingen zal gebruiken om het volk ervan te overtuigen dat hij toch echt dé aangewezen persoon is om ons land in de toekomst te leiden. Het feit dat Bos, volgens mij voor het eerst, heeft laten zien als crisismanager enigszins uit de voeten te kunnen, houdt toch bepaald niet in dat hij óók in staat is een land te leiden. Daarvoor heeft hij toch echt een te lange geschiedenis van draaikonterij en loze beloftes op zijn conto. Leiderschap van Bos wordt absoluut een Lijdensweg, maar de keizer zal in de toekomst over zijn lot moeten beslissen: gunt men hem een kans zich te bewijzen in het torentje, of laat men hem ergens anders vooral doen waar hij goed in is, mooie praatjes ophangen en ondertussen de rekening verhogen. De tijd zal het ons leren.

Tot slot wil ik me graag aansluiten bij het redactioneel commentaar dat zegt ‘Herstel komt, vroeg of laat’. Het zal bepaald niet voor morgen zijn, want daarvoor is er te veel mis in de (financiële) wereld. Maar dat neemt niet weg dat er een uitweg uit deze malaise zal worden gevonden en er weer licht zal schijnen aan het eind van de tunnel. We mogen alleen maar hopen dat het licht dan schijnen over een wereld die gericht is op continuïteit en langdurige werkgelegenheid, en niet meer op kortstondige woekerwinsten en volstrekt onrealistische rendementseisen van aandeelhouders, en het ‘ten koste van alles’-durfkapitaal. Een crisis als deze is de uitgelezen kans om orde op zaken te stellen, en Bos kan zijn kunde en waarde daarin nog volop bewijzen, mits dit niet wordt ingegeven door louter partij-politieke motieven. En juist in dat laatste ligt nu mijn grootste angst.

12-10-08

De kiezer is niet dom!

Volgens opiniepeiler Maurice de Hond hebben kiezers steeds minder binding met de gevestigde partijen als CDA, PvdA en VVD. Overheersend is het gevoel dat er toch niet naar hen wordt geluisterd, een gevoel waarin ik me steeds beter kan vinden.

Op het NOS journaal werd verslag gedaan van het partijcongres van de PvdA, afgelopen weekend in Breda, en mijn mond viel open van verbazing. Vanaf het podium werd het toegestroomde gehoor vooral voorgehouden dat er wel èrg veel geklaagd wordt. Dit kabinet boekt, in de woorden van de diverse PvdA prominenten achter het spreekgestoelte, namelijk wel degelijk vooruitgang, het wordt alleen ´slecht uitgelegd´. In mijn woordenboek heet zoiets een ´schaamteloos understatement´!
Zwalkende standpunten, het ene beweren en vervolgens precies het tegenovergestelde doen en de enorme lastenverzwaringen voor de burger. Zie daar het ´schitterende resultaat´ voor de Nederlandse burger na een kleine twee jaar met de PvdA (mede) aan het roer. En of dat allemaal nog niet genoeg was, vond Bos het ook nog nodig om ons mede te delen dat we maar moesten wennen aan een onveranderd hoge olieprijs. Die zal, door de enorme vraag vanuit landen als India en China, namelijk nooit meer significant dalen. Er zit dus niets anders op dan er maar aan te wennen. Hij vergeet er alleen bij te vermelden dat de regering het allergrootste deel van die literprijs in eigen zak steekt en hij, mocht de olieprijs toch onverhoopt dalen, met een aantal belasting- en accijnsverhogingen de prijs gewoon kunstmatig hoog zal blijven houden. Bos vindt het, met die gedachte in het achterhoofd, daarom ook niet nodig om de (midden)inkomens te compenseren voor die hoge brandstofprijzen, en ziet hij al helemaal geen reden om de geplande BTW verhoging van 1 juli a.s. uit te stellen of helemaal maar af te schaffen. Dat laatste zou tenslotte alleen maar leiden tot ´lastenverzwaring elders´.

Het is alweer een flink aantal jaren geleden, maar ik herinner me het nog goed: de eerste lessen in de beginselen van het boekhouden. Het basisprincipe is simpel: je kunt niet meer geld uitgeven dan je hebt. Maar op de een of andere manier geldt dat principe blijkbaar niet als je deel uitmaakt van de regering. Dan mag je blijkbaar allerlei mooie en geldverslindende plannen bedenken zonder erbij stil te hoeven staan of er eigenlijk wel geld voor is. Het benodigde geld vind je namelijk steevast in de zakken en de portemonnee van de domme en hardwerkende burger. Middels een aantal simpele belasting- en accijnsverhogingen is dat geld namelijk simpelweg ´vrij te maken´ en komt het jouw kant op, en kun je aan de slag. Dat de kosten vervolgens minstens drie keer hoger blijken te zijn dan vooraf geraamd, kun je altijd weer afdoen met een simpel ´foutje, sorry!´, en iedereen is weer happy. Althans, dat denkt men blijkbaar.

Ik blijf het echter opvallend vinden dat een dergelijke manier van handelen in de politiek volledig geaccepteerd lijkt te zijn, terwijl in het bedrijfsleven een dergelijke manier van handelen wordt beschouwd als ´volslagen incompetent´ en bovendien wettelijke grond oplevert voor ontslag. Toch blijven de PvdA prominenten volhouden dat ze het ´blijkbaar niet goed uit kunnen leggen´. Ja, ammehoela! Sommige zaken kun je eenvoudigweg niet uitleggen aan de kiezer, welk verhaal je er ook aan ophangt. De kiezer mag dan vaak reageren vanuit de waan van de dag, vanuit de onderbuik of soms vanuit een gevoel van angst, dom zijn ze toch echt in geen geval. Naïef soms, maar dom absoluut niet. En ja, de kiezer heeft de partij van Bos, in een vlaag van verstandsverbijstering, dan wel een mandaat gegeven in 2006, ik waag het toch ernstig te betwijfelen of Bos, zoals hij zijn gehoor zaterdag nog grappend voor hield, bij de volgende verkiezingen wel ´even´ het aantal van 76 zetels zal weten binnen te halen dat hij nodig heeft voor een absolute meerderheid. Nu weet ik natuurlijk niet in welke kamer Bos die zetels denkt te bemachtigen, al heb ik wel zo´n donkerbruin vermoeden, maar in de Tweede Kamer zal het toch hopelijk niet zijn. Hij zal het, wat mij betreft en in het gunstigste geval, dan toch moeten doen met ingehuurde klapstoeltjes op de publieke tribune. Want, in tegenstelling tot wat er bij de partij blijkbaar wordt gedacht, de kiezer is echt niet zó dom. Natuurlijk weet ik wel dat opiniepeilingen niet de meest betrouwbare graadmeter zijn, maar een terugval in zetels van 33 naar 17 zou toch minstens een páár alarmbellen moeten doen rinkelen. Het zou hem ondertussen toch ook wel duidelijk moeten zijn dat er veel meer aan de hand is bij de kiezer dan alleen maar een gebrekkige pr. De kiezers zijn de voortdurende gedraai, de betutteling, de lastenverzwaringen, de loze beloften en het beschamende regentengedrag van deze regering namelijk méér dan zat! Maar Bos ziet het allemaal niet zo somber. Hij houdt het er gewoon op dat we hem niet snappen, een dat feit dat bij mij inmiddels alle alarmbellen heeft doet rinkelen.

Even leek er nog wat hoop te gloren aan de horizon, toen Rouvoet liet weten de kwestie van de (uitbreiding van de) embryoselectie ´een kabinetscrisis waard te vinden´, maar nu de CU op dit dossier een compromis heeft gezocht, is die hoop voorlopig de bodem weer in geslagen. En terwijl Balkenende zich uitgebreid en op onze kosten laat fêteren bij allerlei sportfestijnen, knarsen de tanden van de uitgeknepen kiezer luider en luider. Zoals het er nu uitziet zullen we weliswaar nog even moeten wachten, maar zodra er weer verkiezingen zijn is de beurt weer aan de kiezer. Wat er dan voor Bos en de PvdA overblijft? Ik heb er zo mijn ideeën over, maar fraai zal het allerminst zijn.

16-08-06

De roerganger en de Titanic

De PvdA staat op een absoluut diepterecord in de peilingen. Volgens Maurice de Hond zou de partij, als er nu verkiezingen gehouden zouden worden, slechts 17 zetels overhouden (peiling 8 juni 2008) van de 33 die ze nu hebben.
Met een gepeperde uitspraak lijkt Wouter Bos een voorschot te willen nemen op het partijcongres dit weekend in Breda. ´Ik ben de leider van de PvdA en dat blijf ik ook. Ik ben nog lang niet klaar met de partij en met Nederland.´ En juist die laatste toevoeging bezorgt me enige angst voor de (financiële) toekomst.
In het huidige kabinet heeft Wouter Bos nog geen echte potten kunnen breken. Was het in de verkiezingscampagne nog overduidelijk dat hij van plan was premier te worden, nu, twee jaar later, heeft hij zijn stempel op het land gedrukt als Minister van Financiën. Of beter, als belastingverhoger. In plaats van flink te snijden in het ambtenarenapparaat en de overheidsuitgaven, vindt Bos zijn begrotingsruimte vooral in de portemonnee van de burger. Met extra belastingen, accijnsverhogingen en de BTW-verhoging. Van het beloofde ´zoet´, na jarenlang inleveren, is niets te merken. Zijn beleid laat eerder een wrange smaak na.
Toch zijn er tal van, al dan niet partij-, prominenten die inzien dat Bos het niet gemakkelijk heeft. Zo zegt schrijver en PvdA-criticaster Joost Zwagerman in het ED: “Het is een wonder dat Bos nog niet door twee witte jassen is afgevoerd naar een psychiatrische kliniek. Hij heeft een schier onmogelijke taak: hij moet de Titanic weer boven krijgen. Welke leider zou dat wel kunnen? De PvdA is een partij van pappen en nathouden. De PvdA is een tanker waarmee niet te manoeuvreren is…..”.

Het is opvallend dat Zwagerman hier deze vergelijking trekt. Iedereen kent tenslotte het verhaal van ´de onzinkbare´, en het lot dat haar trof op haar eerste reis. Nu is het voor de PvdA bepaald niet de eerste reis in regeringsverantwoordelijkheid, maar een kritische blik op het verleden stemt allesbehalve tot vrolijkheid. En sinds Bos aan de macht is, zijn de zaken er niet bepaald plezanter op geworden. Het grootste verwijt aan zijn adres is echter dat de partij, onder zíjn leiding, geen duidelijke lijn uitzet en geen herkenbaar sociaal gezicht kan laten zien aan haar achterban. De PvdA is duidelijk de weg kwijt en, om de vergelijking met de Titanic dan nog maar even door te trekken, de toekomst belooft ook al niet veel goeds. Want hoe vaak je het verhaal ook tracht op een andere manier te vertellen, het einde blijft steevast hetzelfde. Er is slechts één film, voor zover ik me kan herinneren tenminste, waarin de Titanic wél haar einddoel in New York weet te bereiken, en dat was de kaskraker ´Ghostbusters´. Wie weet moet Wouter Bos hen eens bellen voor advies.

13-06-08

Ernstig Zieke Geest

In het bos bij het Limburgse Helden is gisteren een met bladeren bedekte tweede valkuil ontdekt. In deze kuil, van ongeveer anderhalve meter diep, lag onderin een rond blok beton met daarin zo´n 25 rechtopstaande pennen met vlijmscherpe punten. De kuil was klaarblijkelijk bedoeld om argeloze voorbijgangers te verwonden of zelfs te doden. Enkele weken eerder was in hetzelfde bos ook al een soortgelijke valkuil ontdekt, toen een 61 jarige wandelaar erin viel en, gelukkig, slechts licht gewond raakte.
Toen ik dit bericht gisteren op de radio hoorde was één ding me meteen duidelijk: dit is het werk van een wel heel erg zieke geest. De hoeveelheid werk die erin is gaan zitten, voor zowel het graven van de kuil als het prepareren van het betonblok, duidt op voorbereiding en planning, en doet weinig positiefs verwachten over omtrent het motief of de motieven van de dader of daders. Dit soort acties gaan namelijk niet over een uit de hand gelopen grap, dit is een directe poging tot moord die alleen kan opkomen in een zieke en volledig verknipte geest. Persoonlijk kan ik me er niets bij voorstellen wat iemand er toe brengt om zoiets te bedenken en ook nog uit te voeren. Is het een uiting van haat gericht tegen één persoon of een bepaalde groep gebruikers van dat bos? Of is het een uitleven van een zéér sadistische fantasie gevoed door oorlogsfilms en / of perverse computerspelletjes? Nicole Theuns, voorlichtster van de politie Limburg Noord, vraagt zich zelfs al voorzichtig af of hier sprake kan zijn van een nieuwe trend, eentje die volgt op het eerdere stenen gooien vanaf een brug of viaduct op het voorbij razende verkeer.
Hoe het ook zij, ik kan een dergelijke actie niet anders zien dan waanzinnig. Het werk van een ernstig zieke geest waarin het overzien van de daadwerkelijke consequenties van daden geheel en al ontbreekt, en voor wie andermans lijf, leven en goed van generlei waarde is. Een dergelijke persoon is een gevaar voor de samenleving, zijn directe omgeving, en hoogst waarschijnlijk ook voor zichzelf, en dient dus zo snel als maar mogelijk is in de kraag te worden gevat. Dat zoiets makkelijker gezegd dan gedaan is realiseer ik me terdege. Er ligt namelijk geen enkel kaartje met naam en adres van de verdachte onderin de kuil en ook staat er geen bordje naast met dergelijke gegevens. Er valt dan ook te vrezen voor meer van dit soort walgelijke en verwerpelijke verschijnselen voordat deze persoon is gepakt. Ik kan alleen maar hopen dat wandelaars in dat bosgebied alert zijn en alle verdachte gedragingen zullen melden, zodat de politie alle hulp krijgt die maar mogelijk is om deze persoon, of personen, te stoppen vòòr het echt fout gaat!

07-04-08