Ga je schamen!

Is u ook opgevallen hoe groot de stofwolken waren die opdwarrelden toen Balkenende IV viel? Even werd ons zelfs het zicht op een zonniger toekomst ontnomen, maar zodra het stof weer enigszins was gaan liggen, blijkt aan de horizon toch iets moois te gloren.

Met gekromde tenen heb ik moeten aanzien hoe de gevallen kopstukken van het kabinet met modder naar elkaar begonnen te gooien. Weinig verheffende discussies in kranten, op tv en op internet hoe het allemaal zo heeft kunnen gebeuren en wie er schuld heeft aan de imagoschade die Nederland nu internationaal oploopt. Ze zouden zich stuk voor stuk dood moeten schamen!

Voor mij, en velen met mij, is het niet zozeer de vraag wie er schuld heeft, al heb ik daar wel een duidelijke mening over. Feit blijft dat Balkenende IV reeds ver over de uiterste houdbaarheidsdatum heen was. Vechtend van het ene dossier naar het andere rollen is bepaald niet bevorderlijk voor stabiliteit en vertrouwen, en het volk smacht inmiddels als nooit tevoren naar daadkracht en duidelijkheid. Er is teveel aan de hand, nationaal en internationaal, om deze poppenkast nog één minuut langer te tolereren.

Het is dus aan de politiek om de kalmte te bewaren, leiderschap te tonen en het landsbelang eindelijk boven het persoonlijk belang en het partijbelang te stellen. Veel van de retoriek die ik de afgelopen dagen las en hoorde deden vermoeden dat de verkiezingscampagnes al waren begonnen, maar niets is minder waar. Balkenende IV verlaat een zinkend schip op woeste zee, en ik bespeur nergens enige gevoelens van beschaamdheid bij onze volksvertegenwoordigers. En dat feit alleen stemt tot diepe droefheid, en biedt weinig vertrouwen voor de toekomst.

Vele ogen zullen gericht zijn op de komende gemeenteraadsverkiezingen. Voor veel media zal dat de graadmeter zijn voor de (hopelijk) op handen zijnde algemene verkiezingen. Maar enige voorzichtigheid is daarbij op zijn plaats. Op lokaal niveau spelen namelijk hele andere zaken, en liggen de verhoudingen doorgaans anders. Zaken die lokaal spelen, zoals het wel of niet aanleggen van een rondweg, of een eventuele nieuwe functie voor een markant gebouw in een stad, zijn thema’s die een kiezer uit een andere provincie weinig zeggen en nog minder beïnvloeden. Voor de grotere thema’s ligt dat anders. Doorwerken tot je 67e of een volstrekt onduidelijke kilometerheffing invoeren raken iedereen. Bezuinigingen of juist extra geld naar onderwijs en zorg ook.

Ik ben heel benieuwd op welke termijn er nieuwe verkiezingen komen en welke thema’s er door de diverse partijen tot hun speerpunt zullen worden verkozen. Ik kan er wel een slag naar slaan, maar ik hoop toch dat het gezond verstand bij de meerderheid zal overheersen. Met een beschuldigende vinger naar elkaar blijven wijzen en maar steeds met modder blijven gooien is weinig productief en doet de belangstelling bij de kiezer voor enige politieke richting alleen maar verder afbrokkelen.

De economische problemen die ons land momenteel beleeft zijn astronomisch, en de enige manier om die langdurig het hoofd te bieden lijkt een drastische ingreep in de eigen overheidsfinanciën. Een veel kleiner en efficiënter overheidsapparaat is niet alleen stukken goedkoper, het kan ook sneller ingrijpen op de uitdagingen die er liggen. En die ingrepen zouden niet automatisch lastenverzwaringen moeten zijn. Voor Jan-met-de-pet is het huishoudboekje ook al jaren vrij simpel. Je kunt nu eenmaal niet méér geld uitgeven dan je hebt, en het zou uitermate prettig zijn als het volgende kabinet deze oerwet zou omarmen. Ook met een sterk beperkt budget kun je de juiste dingen doen, al wordt het dan weer wel wat lastiger om jezelf in de picture te spelen met allerlei wilde plannen. Maar dat is dan maar zo. Ook met gezond verstand en terughoudendheid kun je indruk maken. Het duurt alleen misschien wat langer.

22-02-10

Bos doet vooral wat goed is voor Bos

Daar waar andere regeringen in de wereld al volop bezig zijn met het bestrijden van de crisis is ons land nog steeds aan het ‘overleggen’. Al weken is men aan het ‘overleggen’. Als het nu ging over waar de grootste pijn precies zit, dan kon ik er nog wel mee leven, maar in dit geval gaat het slechts om ordinaire partijpolitiek.

In tijden van crisis zouden alle persoonlijke en partijpolitieke belangen onbelangrijk moeten zijn. Het vasthouden daaraan is, in mijn ogen, hetzelfde als aan iemand die druk bezig is te verdrinken te gaan vragen waarom hij nooit een zwemdiploma heeft gehaald. Zoiets doe je niet. In zo’n geval help je eerst en discussie voer je achteraf.

Niet in het geval van dit kabinet echter. De leiders van de drie betrokken partijen kibbelen en kibbelen maar. Dagenlang wordt er gepraat en dagenlang komt men weinig tot niets verder. Zelfs vanuit Europa is Nederland inmiddels aangesproken op het ontbreken van adequate reddingsplannen, maar helpen doet het allemaal niets. De reden? Wederom partijpolitiek.

Crisis maakt dat burgers niet blij zijn, tot zover kan ik meekomen. En niet blije burgers kunnen zomaar opeens op een andere partij gaan stemmen, ook dat snap ik. Maar de hele zaak in de vernieling helpen om daarna te kunnen zeggen dat ‘hij’ (lees: Balkenende) dat heeft veroorzaakt is toch echt van de zotte. In tijden als deze al helemaal.

Toch doet Bos er alles aan om JP op alle mogelijke manieren in de wielen te rijden. Hij schoffeert de buurlanden en JP mag de brokken ruimen. Bos ontbreekt in Brussel wegens een ‘misverstand’, en de situatie kan slechts enigszins gered worden door De Jager op het laatste moment in te vliegen. Maar je mag toch van een goed betaalde minister enig besef verlangen van wat er speelt? Is het echt te veel gevraagd om van een minister te verlangen dat hij wéét wanneer hij ergens ècht moet zijn?

Ik ben geen politicus en zal het ook nooit worden. Noch snap ik iets van al die partijpolitieke belangen. Wat ik echter wel weet is hoe het eruit ziet als iemand zijn persoonlijk belang mijlenver boven het landsbelang plaatst. En juist dat zie ik de laatste tijd wel héél sterk bij Bos. Welke hoge post hij voor zichzelf op het oog heeft weet ik niet, zo goed ken ik hem nu ook weer niet. Maar van mij mag hij, gráág zelfs. Of hij nu Opperzoeloe of Hoge Commissaris van het Afvoerputje wil worden. De enige voorwaarde die ik stel is dat zijn kantoor ver weg is van Nederland. Hoe verder weg hoe beter. Ayaan zit ook al enige tijd in de USA en sinds het uitbreken van de kredietcrisis is het op haar front aangenaam stil. Eenzelfde plek zoek ik nu ook voor onze minister van Financiën. Iemand een goed idee?

Wellicht kan met het vertrek van Bos, en wellicht is er voor Rouvoet in Rome binnenkort ook wel iets leuks te doen, dan EINDELIJK een begin gemaakt worden met ingrijpen in deze verziekte graaicultuur.

24-03-09

Hoop

Het is de dag na de overwinning, een klinkende overwinning. Zelden heeft een verkiezing zoveel emoties losgemaakt bij zoveel mensen, en blijdschap en het nauwelijks kunnen geloven streden om de eer als de meest overheersende emotie. Maar zeker ook hoop straalt aan de horizon. Een hoop op betere tijden en een verandering van wat was, in iets wat heel mooi kan worden.
Na 8 jaar Bush was iedereen in de wereld toe aan verandering, dus Obama had, wat dat betreft, het tij ook behoorlijk mee. Hetzelfde tij dat McCain zo vreselijk tegen had. Voor hem lag de ondankbare taak om de Amerikaanse kiezer ervan te overtuigen dat hij het anders zou doen, een overtuiging die hij tot op het laatste moment met verve kracht probeerde bij te zetten, maar welke slechts stuitte op dove oren bij de kiezer.

Ik heb genoten van de mooie beelden en de fraaie toespraak waarin Obama zijn overwinning claimde. Ik heb zeker ook genoten van de tranen en de onbeschrijfelijke vreugde bij zovelen die nooit, zelfs niet in hun stoutste dromen, hadden durven dromen dat er ooit een zwarte man de hoofdbewoner zou kunnen worden van het Witte Huis. Maar nu was het zomaar gebeurd en was er geschiedenis geschreven.
Het beeld dat me overigens van gisteren het meest is bijgebleven is niet dat van een enorme feestende menigte of van uitzinnige fans die huilend voor de camera’s verschenen en nauwelijks een zinnig woord konden uitbrengen. Zelfs niet de beelden van dominee Jesse Jackson, een bekend voorvechter van gelijke rechten en voormalig presidentskandidaat, wier tranen niet alleen ongeloof maar zeker ook spijt uitdrukten. Spijt dat het hem zoveel jaar geleden niet lukte om het Witte Huis te veroveren. Nee, de beelden die me het meest zijn bijgebleven van gisteren kwamen uit eigen land en werden geschoten van Bos en Balkenende bij hun reactie op de uitverkiezing van Obama. En het ging nog niet eens over wat ze nu precies van Obama vonden, ik werd meer getroffen door de scherpe tegenstelling in achtergronden waarvoor de beide heren staand werden geïnterviewd. Bij Balkenende was het een kerk op de achtergrond die het decor vormde voor het vraaggesprek. Treffend wellicht bij een minister-president van Christelijke huize, maar ik kon niet nalaten mezelf af te vragen wie dat achtergrondplaatje bedacht had. Als het voorbedacht was, alle hulde voor de spindoctor, want hij had de kleinburgerlijke moraal van JP niet treffender in beeld kunnen brengen. Hetzelde applaus geldt trouwens ook voor de pr-man van Kawouter Bos. Deze werd namelijk gefilmd, staand voor een houten boekenkast van Lundia. Een boekenkast die vooral opviel door een gebrek aan boeken trouwens, en méér tekenend voor Bos had het dientengevolge ook niet kunnen zijn.
Dat de Amerikanen een zwarte tijd tegemoet gaan moge duidelijk zijn, maar één ding hebben ze toch op ons voor. Het overgrote deel van het volk is dezer dagen bevangen door een gevoel van hoop. Hoop op een betere toekomst en hoop ook op het feit dat ‘the American Dream’ nog steeds bestaat en zomaar opeens werkelijkheid kan worden. Zélfs voor een zwarte man die nog maar zo kort geleden senator werd. Dat wapen van hoop is machtiger dan welk goed doordacht plan dan ook, en kan rare dingen doen met mensen. Het kan hen er namelijk toe bewegen om de meest zware bezuinigingen lijdzaam te ondergaan, omdat daarachter het licht te zien is. Omdat daarachter hoop gloort aan de horizon. En dat is iets waar hier bij ons niet echt meer sprake van is. Nu missen Bos en Balkenende beiden elk soort van charisma en mogen, zeker ook in retorieke zin, niet eens in de schaduw van Obama staan. Voor beide heren gaat namelijk een vergelijk met Bush eerder op. Dat vergelijk zit hem vooral in het feit dat het volk beide heren meer dan moe is en hun verhaaltjes allang niet meer moeiteloos slikt en pikt. Nadat de heren ons eerst trachtten te overtuigen van het feit dat de kredietcrisis ons land wel voorbij zou gaan, komen nu de berichten over de naderende recessie en het gehele kabinet blijft maar met geld strooien. Is het niet richting een bank of andere financiële instelling, dan doet Koenders het wel richting een andere bodemloze of corrupte echoput. Geld dat er feitelijk helemaal niet is en wat straks dan weer door nieuwe bezuinigingen en versoberingen door ons allemaal zal moeten worden opgebracht. Ik kan dan ook alleen maar hopen dat de komst van Obama het begin zal inluiden van een nieuw tijdperk, een tijdperk van hoop, dat eerst de Verenigde Staten overspoelt en daarna zijn weg zal vinden over de rest van de wereld. Verder hoop ik dat de periode tot de volgende verkiezingen zo kort mogelijk zal zijn en dat er, ergens vandaan, ook hier een man of vrouw opstaat met het charisma van een Obama die ons land uit het diepe moeras trekt dat zoveel kabinetten Balkenende hebben nagelaten. IJdele hoop wellicht, want ik zou überhaupt niet weten wie die rol zou kunnen en moeten vervullen. In de Haagse wandelgangen zie ik zo’n figuur niet, en zelf koester ik dergelijke ambities allerminst. Het zal dus wel weer bij hoop blijven, maar luidt het aloude spreekwoord niet: ‘Hoop doet de zotten in vreugde leven’?

06-11-08

Lik-Op-Stuk

Met stijgende verbazing heb ik de afgelopen dagen de woordenwisseling gevolgd tussen premier Balkenende en Geert Wilders, waarbij de eerste de laatste verweet een hele bevolkingsgroep te discrimineren door hen apart te benoemen, en daarmee buiten te sluiten.
In mijn gevoel is het echter de reljeugd zèlf die zich door hun gedrag buiten de maatschappij plaatsen, ongeacht of het hier nu gaat om Marokkanen, Friezen, Limburgers, Tukkers of Belgen.
Verbazing wekt ook de bagatellisering door zowel de overheid, de politie als de burgemeester van Gouda. Zij leven blijkbaar nog in de veronderstelling dat we in een tijd leven van ´pappen en nathouden´, waarna het probleem vanzelf ophoudt te bestaan. Maar de geschiedenis heeft ons inmiddels geleerd dat zulks nu eenmaal niet erg waarschijnlijk is. Toch blijven gezagsdragers, of in ieder geval zij die daarvoor door zouden moeten gaan, een afwachtende houding aannemen en de situatie bagatelliseren, waardoor de uiteindelijke prijs betaald wordt door de goedwillende burgers uit de betrokken buurten. Zij zijn het tenslotte die worden afgeranseld, weggepest, bespuugd en geterroriseerd, terwijl de politie er bij staat en niet of nauwelijks ingrijpt.
Mijn geduld begint intussen echter vreselijk op te raken. Voor mij mag een ieder die zich schuldig maakt aan geweldsdelicten, vernielingen of andere vormen van ernstig antisociaal gedrag, keihard worden aangepakt. Zeker als er sprake is van herhaling en ernstige schade aan lijf of goed. Mensen die zich moedwillig schuldig maken aan dergelijk asociaal gedrag dienen daarvan ook onverkort de rekening gepresenteerd te krijgen, en die ook tot op de laatste cent te voldoen. Wil je een bushokje slopen? Prima, dat kost je dan een paar duizend euro. Geen geld? Dan verkopen we je scooter, je gsm en je stereo installatie en komen elke week aan je deur kloppen tot het volledige bedrag is betaald. Bedreig je iemand of pleeg je een roofoverval? Dan ga je achter slot en grendel en mag je daarna de schade, zowel de fysieke als de psychische schade voor de betrokkenen, alsnog voldoen.

Er zullen in de samenleving veel mensen zijn die een dergelijke zienswijze niet delen. Zij zullen wijzen op sociale factoren, de verantwoordelijkheid van ouders en van scholen, en zeggen dat betrokkenen het toch al zo moeilijk hebben. Maar hoe moeilijk je jeugd ook mag zijn verlopen, en die van mij was bepaald ook niet vlekkeloos, een dergelijke moeilijke start geeft je nog geen rechten om je kwaadheid dan maar op onschuldige derden af te reageren, of om te zetten in dergelijk gedrag. In een maatschappij als de onze moet je, net als de overgrote meerderheid, gewoon aan de slag als je iets wilt bereiken of graag iets wilt kunnen kopen. Geen werk zeg je? Onzin! Er is genoeg te doen in de maatschappij. Wellicht sluiten de werktijden niet helemaal aan bij wat je graag zou willen, moet je lange uren maken of is het salaris niet gelijk dat van een bankdirecteur? Jammer dan! Dan duurt het allemaal maar wat langer. Je zult je tenslotte vroeger of later gewoon aan moeten passen, en hoe eerder je dat door hebt, hoe beter het voor jezelf en voor de maatschappij is. Door de juiste keuzes te maken, en een beetje hulp hier en daar, is er echt wel een uitweg te vinden. Daarmee wordt je weliswaar niet de grote held van de buurt, maar slaag je er wel in iets van je eigen leven te maken.
Voor hen die echt maling hebben aan alles en iedereen, en hun eigen belangen stelselmatig boven die van een ander blijven stellen is er maar één remedie: keihard optreden. En van mij mag dat echt keihard zijn. Hou je oom agent urenlang bezig om je zoveelste inbraak in het systeem te kloppen? Prima, dat is dan weer een paar honderd euro extra op je rekening, tot op de laatste cent af te betalen alstublieft. Volgens mij help een dergelijke aanpak veel beter dan welke andere manier dan ook, vooral voor hen die er blijk van hebben gegeven uitermate hardleers te zijn. Je kunt juist hen niet harder treffen dan waar het echt pijn doet, in hun portemonnee.

21-09-08

Paranoia

Soms lijkt het wel alsof ik steeds meer paranoia word. Ik zie steeds meer samenhang tussen diverse gebeurtenissen, en het plaatje dat ze gezamenlijk laten zien stemt me alles behalve vrolijk.
Ligt het aan mij, dat ik het opvallend vind, als er in de Tweede Kamer gedebatteerd wordt over afschaffing van het verbod op Godslastering, terwijl de hele wereld afwacht waarmee Wilders gaat komen? Ik vind het een beetje té toevallig. Ok, er wordt gezegd dat het wetsartikel sinds een jaar of veertig niet meer is gebruikt, maar is het ooit méér actueel geweest in de laatste decennia? Anderen werpen weer op dat dit een onderwerp is wat al ‘langer op de agenda stond’, maar dat het nu opeens weer actueel is, vind ik op z’n minst opmerkelijk. Net als het feit dat het op dezelfde dag besproken wordt als een verbod op dierenporno. Maar dat die twee verbanden zouden hebben gaat me toch nét weer wat te ver!

Maar niet alleen deze zaken vormen de achterliggende reden voor mijn groeiend gevoel van paranoia. Overal lees en hoor ik zaken waarvan ik dacht dat die toch wel overal duidelijk zouden zijn, maar niets blijkt minder waar. Zo las ik gisteren op Nu.nl de kop ‘Incest blijft illegaal in Duitsland ’. Mijn eerste reactie blijft dan: ‘Nogal wiedus!’, maar als je het bijbehorende artikeltje leest blijkt het te gaan over een zéér specifiek geval van een broer en zus die elkaar pas na jaren tegenkwamen, een relatie en kinderen kregen, en er toen pas achter kwamen dat ze familie van elkaar waren. De man was om de relatie veroordeeld en had, samen met zijn zus, de hoogste rechterlijke instantie aangesproken, omdat ze vonden dat het verbod op incest, en dus de strafbaarheid ervan, een aantasting was van hun rechten om zich vrijelijk te ontplooien. En dat laatste is een grondrecht dat in de Duitse wet is verankerd. Het Duitse Federale Constitutionele Hof in Karlsruhe deed gisteren uitspraak en oordeelde dat het verbod op incest niet in strijd was met de grondwet en dat de straf van de man, én dus ook de onder toezicht stelling van de vrouw, dus rechtmatig zijn. Een van de doorslaggevende argumenten was trouwens de ‘zuiverheid van het ras’ en het gevaar dat een dergelijke relatie kan opleveren voor de eventuele kinderen die daaruit voortkomen. En bij een verhaal over ‘zuiverheid van het ras’ beginnen bij mij de nekharen toch rap overeind te staan.
Ook las ik dat ons aller JP in het Europees Parlement ‘solidariteit heeft gevoeld’ toen hij donderdagavond tijdens het diner op de EU-top een toelichting gaf op ontwikkelingen in Nederland rond de film van Wilders en de zorgwekkende signalen die het kabinet uit het buitenland krijgt. Balkenende zag tijdens zijn verhaal veel "begrijpende blikken" en "instemmende reacties". Het was blijkbaar gezellig daar tijdens dat diner, want in mijn visie is JP nou niet bepaald het prototype van een zeer invoelend mens. Ik vermoed dan ook dat zijn collegae regeringsleiders met hun ‘begrijpende blikken’ eerder hun medelijden met ons, arme Nederlanders onder een dergelijke minister-president, betuigden. En die ‘instemmende reacties’ waren duidelijk als instemming bedoeld op de gemompelde opmerking van een van hen, of het Sarkozy of Brown was heb ik niet kunnen achterhalen, dat er nu wel lang genoeg was geleuterd en dat de soep toch nu wel heel ernstig begon af te koelen. Maar goed, JP is na het diner als happy man weer huiswaarts getogen en dat is ook weer wat waard, al is het maar voor zijn vrouw. Ik zou JP tenslotte ook niet graag elke keer bij thuiskomst moeten opvangen als wederom niemand hem serieus heeft genomen. Dat gevoel zou toch inmiddels bekend moeten zijn zou je denken. Of zou hij zijn eerste ontbijtafspraak bij Bush al vergeten zijn?
Tenslotte viel mijn oog op het bericht dat de ‘pardon-groep’ toch kleiner blijkt te zijn dan oorspronkelijk gedacht. Kleiner? Laat me niet lachen! Het is puur een kwestie van gegoochel met cijfertjes! Nu zijn het er 26.500, en dat is iets minder dan de 27.500 die men eerst dacht. Precies, 1000 minder. PRECIES duizend minder. Terwijl de oorspronkelijke raming uitging van een aantal tussen 25.000 en 30.000. Daar liggen die 26.500 én die 27.500 toch óók tussenin? Wie is hier nou gek?

14-03-08