Het Morele Failliet van Amsterdam

Wie dacht dat de graaicultuur van onze hoofdstedelijke ambtenaren haar dieptepunt zo langzamerhand wel had bereikt komt bedrogen uit. Ook wie dacht dat de grenzen van de overheidsbemoeienis in de persoonlijke levenssfeer niet ingrijpender kon. In Amsterdam kan het en, wat erger is, gebeurt het ook.
Medewerkers van het alom verguisde instituut ´Stadstoezicht´, en de daaronder vallende Milieupolitie, hebben namelijk een nieuwe manier bedacht om de hardwerkende burger zo snel mogelijk van zijn zuurverdiende centjes af te helpen. Niet omdat de burger schromelijk over de schreef gaat, welnee, maar deze boetes zijn louter bedacht om de opbrengst hiervan in de schatkist te kunnen storten en nòg meer absurde linkse gedachtekronkels en paradepaardjes te financieren. Deze wakkere hoeders van het milieu en het burgerfatsoen hebben namelijk bedacht dat de eenvoudige burgerman zijn automobiel, die hij na lang sparen eindelijk heeft kunnen kopen, niet al te lang op een en dezelfde plaats mag parkeren omdat dit boeventuig aantrekt. Jawel, dat trekt in de ogen van de Milieupolitie boeventuig aan.
Niet dat er sprake is van een overgeslagen APK, het parkeren van een autowrak langs de weg, of een automobiel met enorme schade. Nee, het gaat in deze gevallen om auto´s van hardwerkende mensen die door verblijf in het buitenland of door ziekte hun vierwieler enige tijd aan de straat hebben laten staan zonder er gebruik van te maken. De APK zit er op en de auto´s zijn verder ook in een dergelijke staat dat ze voldoen aan alle verplichtingen die de wet eraan stelt om deel te nemen aan het dagelijkse verkeer. Ze worden alleen niet gebruikt gedurende een bepaalde tijd. En daarmee riskeer je dus nu een boete in onze hoofdstad.
Zo ontdekte ook een mevrouw die voor haar werk enige tijd in het buitenland had vertoefd. Tijdens haar afwezigheid had ze haar auto in Amstelveen gestald om er, bij terugkomst, achter te komen dat deze was weggesleept. Een ander geval betreft een meneer die bij terugkomst van vakantie een ambtelijk schrijven op zijn deurmat vond waarin werd aangegeven dat hij zijn voertuig onmiddellijk diende te verwijderen of in ieder geval contact diende op te nemen met de schrijver van het epistel om zo een boete te ontlopen. Dit leidde tot een zeer begrijpelijke woede bij de man die daarop dus, anoniem, de publiciteit zocht.

Ik heb me zeer moeten inhouden om mijn woorden vandaag tot u in correct Nederlands te kunnen richten. De taal die door mijn hoofd raast is namelijk niet van een degelijke keurigheid getuigend als u van mij gewend bent of welke ik in de dagelijkse omgang doorgaans bezig, noch loopt deze over van woorden die meer dan twee lettergrepen tellen. Dat er niemand bereikbaar was om commentaar te geven op deze zaak verbaasd me dan ook niets. Zelfs de meest linkse stadsbestuurder moet toch op zijn klompen aanvoelen dat er hier een zoveelste grens is overschreden, een morele grens dit keer. Of het is zo dat men hogerop niet eens wist dat dergelijke praktijken speelden, wat het geheel alleen maar nog erger en pijnlijker maakt. Ambtenaren die zelf maar op de stoel van de hoogste morele rechter gaan zitten en gaan oordelen wat de burgen nu niet meer mag…
Ik ben dan ook heel benieuwd hoe Cohen hiermee zal omgaan, maar ik kan er wel een gooi naar doen: Cohen fulmineert dat dit zo inderdaad niet kan, verscheurt vervolgens de boetes en nodigt de getroffen burgers uit voor een heerlijk kopje thee op het stadhuis. Om daarna de boel te laten voor wat die is en over te gaan tot de orde van de dag, namelijk nog meer thee drinken.
Ik vraag me steeds vaker af waar het naar toe gaat met dit land en of ik me er nog wel thuis voel. En steeds vaker kom ik tot de conclusie dat het antwoord op die vraag een hartgrondig ´NEEN!´ is. Maar ik ben nog niet zover dat ik mijn spullen pak en vertrek. Nog niet, maar dat moment komt wel steeds dichterbij..

26-09-08

De roerganger en de Titanic

De PvdA staat op een absoluut diepterecord in de peilingen. Volgens Maurice de Hond zou de partij, als er nu verkiezingen gehouden zouden worden, slechts 17 zetels overhouden (peiling 8 juni 2008) van de 33 die ze nu hebben.
Met een gepeperde uitspraak lijkt Wouter Bos een voorschot te willen nemen op het partijcongres dit weekend in Breda. ´Ik ben de leider van de PvdA en dat blijf ik ook. Ik ben nog lang niet klaar met de partij en met Nederland.´ En juist die laatste toevoeging bezorgt me enige angst voor de (financiële) toekomst.
In het huidige kabinet heeft Wouter Bos nog geen echte potten kunnen breken. Was het in de verkiezingscampagne nog overduidelijk dat hij van plan was premier te worden, nu, twee jaar later, heeft hij zijn stempel op het land gedrukt als Minister van Financiën. Of beter, als belastingverhoger. In plaats van flink te snijden in het ambtenarenapparaat en de overheidsuitgaven, vindt Bos zijn begrotingsruimte vooral in de portemonnee van de burger. Met extra belastingen, accijnsverhogingen en de BTW-verhoging. Van het beloofde ´zoet´, na jarenlang inleveren, is niets te merken. Zijn beleid laat eerder een wrange smaak na.
Toch zijn er tal van, al dan niet partij-, prominenten die inzien dat Bos het niet gemakkelijk heeft. Zo zegt schrijver en PvdA-criticaster Joost Zwagerman in het ED: “Het is een wonder dat Bos nog niet door twee witte jassen is afgevoerd naar een psychiatrische kliniek. Hij heeft een schier onmogelijke taak: hij moet de Titanic weer boven krijgen. Welke leider zou dat wel kunnen? De PvdA is een partij van pappen en nathouden. De PvdA is een tanker waarmee niet te manoeuvreren is…..”.

Het is opvallend dat Zwagerman hier deze vergelijking trekt. Iedereen kent tenslotte het verhaal van ´de onzinkbare´, en het lot dat haar trof op haar eerste reis. Nu is het voor de PvdA bepaald niet de eerste reis in regeringsverantwoordelijkheid, maar een kritische blik op het verleden stemt allesbehalve tot vrolijkheid. En sinds Bos aan de macht is, zijn de zaken er niet bepaald plezanter op geworden. Het grootste verwijt aan zijn adres is echter dat de partij, onder zíjn leiding, geen duidelijke lijn uitzet en geen herkenbaar sociaal gezicht kan laten zien aan haar achterban. De PvdA is duidelijk de weg kwijt en, om de vergelijking met de Titanic dan nog maar even door te trekken, de toekomst belooft ook al niet veel goeds. Want hoe vaak je het verhaal ook tracht op een andere manier te vertellen, het einde blijft steevast hetzelfde. Er is slechts één film, voor zover ik me kan herinneren tenminste, waarin de Titanic wél haar einddoel in New York weet te bereiken, en dat was de kaskraker ´Ghostbusters´. Wie weet moet Wouter Bos hen eens bellen voor advies.

13-06-08