KFS2012 Deel 4: De eerste festivaldag

Al ruim voor 14.00 uur, het moment waarop de poorten tot het festivalterrein worden geopend, staat er een lange rij kinderen en hun begeleiders geduldig te wachten. In een temperatuur zoals vandaag, het is weer boven de 30°C, is wachten in de zon bepaald geen onverdeeld genoegen. Om oververhitting en uitdroging te voorkomen heeft de Bosnische organisatie langs de wachtrij waterpunten aangelegd, en houden medewerkers en politie een oogje op de wachtenden. Vooral de allerkleinsten zijn vatbaar voor oververhitting met deze temperatuur. Dat de waterpunten nodig zijn, blijkt uit het vele gebruik dat ervan gemaakt wordt om de waterflessen bij te vullen of het hoofd te koelen.

De wachtrij strekt zich al snel uit langs de gehele lengte van het complex, maar nergens wordt er voorgedrongen. Iedereen wacht rustig en gedisciplineerd af tot de poorten open gaan en ze naar binnen kunnen. Zij die een plekje in de schaduw kunnen vinden zitten in het gras onder een boom, de rest wacht in de brandende zon geduldig tot men naar binnen mag. De clowns zijn dan al een tijdje bezig de wachtenden te vermaken met straattheater. En alhoewel een enkeling zich eigenlijk al veel te groot voelt voor de malle fratsen van de clowns, de kleinsten laten zich moeiteloos meeslepen en gaan al gauw helemaal op in de fantasiewereld die de clowns hen voorhouden.

Het festival trekt niet alleen kleine kinderen. Uit Sarajevo en omgeving komen ook oudere kinderen graag naar het festival. Voor hen is het natuurlijk belangrijk om er goed uit te zien. En dat kan natuurlijk alleen als je haar goed zit. En als coole tieners checken broer en zus dat natuurlijk even nonchalant in de spiegeling van de zijruit bij een langs de straat geparkeerde auto.

Eenmaal binnen de hekken van het festivalterrein is er veel te doen. Er zijn talloze activiteiten en workshops om uit te kiezen. De creatieve blijken daarvan vooral populair zijn. Zeer geconcentreerd wordt er door de kleintjes geknipt, geplakt en gekleurd of lekker met zand en water gekliederd. Mamma's, pappa's en oma's kijken toe, geven aanwijzingen of, in een enkel geval, doen stiekem zelf ook met veel plezier mee.Bij de iets grotere kinderen zijn vooral de fysieke activiteiten erg in trek, waarbij zaklopen helemaal niet zo makkelijk blijkt als het eruit ziet. Het spel waarbij je natte sponzen over een muurtje van zeil naar je vriendjes mag gooien wordt bij deze temperaturen vol overgave gespeel, terwijl even verderop kinderen streetdance leren of de basis van het rolschaatsen krijgen bijgebracht. Op lekkere beats wordt uiterst geconcentreerd geoefend. Voor de kinderen die hun balans nog niet helemaal onder de knie hebben zijn er gelukkig overal helpende handen om je aan vast te houden.



Een stukje verder op het terrein hebben mannen van NATO/EUFOR hun legertenten opgeslagen. Tijdens het gooien met basketballen geven zij niet alleen voorlichting over de NAVO, ze onderwijzen kinderen vooral over het gevaar van landmijnen en eventueel onontplofte munitie die in ze in sommige afgelegen gebieden nog overal kunnen aantreffen.Door het geven van dit soort voorlichting probeert men zoveel mogelijk onschuldige burgerslachtoffers te voorkomen. Vooral kinderen zijn nieuwsgierig en lopen daadoor extra gevaar.
Binnen in de hal heeft de politie een stand ingericht waar kinderen te horen krijgen over het werk van, en het werken bij de politie. Het festival en de politie hebben een hechte relatie. Niet alleen zorgen vele agenten ervoor dat het festival rustig en veilig verloopt, het is vaak de politie die vervoer naar het festival van kinderen uit afgelegen gebieden sponsort en begeleidt. En dat kinderen bovenal kinderen zijn, waar ze ook vandaan komen, is goed te zien als de een na de ander jongen met een dromerige blik in de ogen op de uitgestalde politiescooters klimt en de zwaailichten aan mogen en sirene even mag loeien.

(Op alle foto’s in deze bijdrage rust copyright. ©Paul Mulder/PMTekst)

2010

Vandaag is de eerste werkdag van het nieuwe jaar, en de toon voor het jaar (b)lijkt alweer gezet. Zo hebben, in een poging het jaar zo braaf mogelijk te beginnen, agenten van de politie IJsselland een vrouw bekeurd voor het in de auto hebben van een broodmes dat ze eerder die dag bij de bakker had gekregen tegen inlevering van een volle spaarkaart.

Ook op het spoor is men het jaar goed begonnen. Daar echter met een schorsing. De NS schorste namelijk Rens Kamminga, een eigen medewerker, voor het uitvoeren van een treinrit met passagiers tussen Utrecht en Amsterdam, terwijl deze medewerker alleen bevoegd was met lege treinstellen te rangeren. Deze medewerker beging deze overtreding op 21 december j.l., precies de dag dat vrijwel het hele land gebukt ging onder de winterse omstandigheden en de NS wanhopig en uitermate beschamend faalde om ook maar enige vorm van dienstverlening te handhaven. Het bewuste treinstel zat reeds overvol met passagiers die dolgraag naar hun werk wilden, en stond al enige tijd te wachten op het personeel dat maar niet kwam. Kamminga, aangespoord door collega’s in dezelfde trein, bedacht zich geen moment en sprong op de bok. De twee collega’s die hen als conducteurs bijstonden, wacht eenzelfde schorsing.

Na de mislukte aanslag op de vlucht naar Detroit van afgelopen kerst, zijn de moslimfanatici een stapje inmiddels verder gegaan. Dit maal in de persoon van een 28 jarige Somaliër. Deze idioot verschafte zich met een bijl toegang tot het huis van de Deense cartoonist Kurt Westergaard (bekend van de spotprenten), en wilde deze te lijf terwijl hij op zijn 5 jarige kleindochtertje paste. De aanslag heeft de lokale veiligheidsdiensten overigens ernstig in verlegenheid gebracht, want zij waren het die de woning van Westergaard na eerdere pogingen hadden beveiligd met steviger deuren en bewakingscamera’s. Blijkbaar dus bepaald niet voldoende.

Ook in het kader van ‘veiligheid’ heeft het Britse tabloid Sunday Express een test gedaan van de beveiliging op Schiphol, en noemt onze nationale luchthaven nu prominent op de voorpagina Terror Airport. Een fotograaf van het bald is er namelijk in geslaagd om, ongezien en ongecontroleerd, een injectiespuit met insuline mee te nemen aan boord van een vlucht naar Londen. Uit de foto’s in de krant valt op te maken dat het hier eenzelfde soort actie betreft als we kennen van Alberto Stegeman, praatjesmaker van het SBS6-programma Undercover in Nederland. Het lijkt allemaal heel wat, maar als je jezelf maar even in de details verdiept is er doorgaans maar weinig aan de hand. Ik zeg hier bewust ‘weinig’, en bepaald niet helemaal niets!

Is het dan alleen maar kommer en kwel aan het begin van dit jaar? Nee, absoluut niet! Ik heb er zelfs al een heuse held en voorbeeld bij. Die verscheen deze morgen in de persoon van toptechneut Albert de Gier. Deze kanjer is er namelijk in geslaagd een oude 2CV uit 1984 niet alleen om te bouwen tot elektrische auto, hij kreeg het vehikel ook nog een goedgekeurd om de weg op te mogen! Hulde, absolute hulde! Iedereen die zich ervoor inzet om een van de mooiste auto’s ooit gemaakt voor uitsterven te behoeden, verdient wat mij betreft niet alleen de eeuwige roem, maar ook nog eens een standbeeld!
Nu is de oplossing die De Gier heeft gekozen voor zijn rode 2CVolt nog bepaald niet volmaakt en alles behalve productierijp. Behalve een zéér beperkte actieradius van zo’n 70 km, zijn er ook nog meerdere probleempjes op te lossen zoals de ontwaseming van de ruiten. Een niet onbelangrijk fenomeen in deze tijd van het jaar, maar De Gier geeft aan dat deze ‘tekortkomingen’ zijn volgende project gaan vormen. Ik roep De Gier dan ook bij deze op om, als hij deze probleempjes heeft opgelost, daarvan terstond kond te doen. Ik zou namelijk zomaar wel eens zijn eerste klant kunnen worden als er een goede elektromotor voor 2CV’s op de markt zou komen.

Tenslotte nog een berichtje van geheel andere aard. Dit keer over het raadselachtige fenomeen ‘vrouw’. Nu zijn wij mannen al jaren gek gemaakt met het idee dat een vrouw, buiten een geheel eigen logica, ook een plekje zou hebben dat de G-spot genoemd wordt. Menig relatie is er inmiddels op stukgelopen, omdat manlief in al zijn erotische onhandigheid het plekje maar niet kon vinden. Professor Tim Spector (onthoud die naam, want hij is een van de onbetwiste helden van 2010!) heeft nu aangetoond dat de G-spot slechts bestaat in de fantasie van vrouwen en sekstherapeuten! Kunnen wij mannen ons tenminste weer beroepen op ons uitblinken in de edele kunt van het ‘de weg kunnen vinden’ of ‘kaart lezen’..

Tegelijkertijd heeft een Amerikaanse chirurg (waar anders..) al een kunstmatige G-spot weten te construeren. Wie er een heeft, zo vertelt het artikeltje, schijnt bij het ‘nemen’ van een verkeersdrempel al een orgasme te kunnen krijgen… Ik zou hier natuurlijk nog veel over kunnen zeggen, maar dat ga ik niet doen. Dat laat ik aan de fantasie van de lezer over. Het enige wat ik er nog aan wil toevoegen is dit: de dokter zal het de komende tijd errug druk krijgen!

Tot slot wens ik u allen het allerbeste voor 2010! Het is mijn wens en ijdele hoop dat we dit jaar eens zullen leren wat verdraagzamer tegenover elkaar te staan. Iemand ander met geweld op andere gedachten proberen te brengen werkt niet en heeft nog nooit gewerkt! Verspilde moeite dus, maar we kunnen wel proberen met z’n allen iets terug te winnen van respect voor elkaar en het geven van werkelijke aandacht. En, als ik toch bezig ben, pleit ik er ook nog even voor dat het onderwijs weer onderwijs mag worden. Want zonder goed onderwijs, en daarmee inzicht in je eigen rol en verantwoordelijkheden in de maatschappij, zijn alle andere initiatieven tot verandering al bij voorbaat verspilde moeite…

04-01-10

Onweerlegbare Logica

Als je bij onze zuiderburen geflitst wordt wegens te hard rijden, kun je een formulier invullen waarop je verzachtende omstandigheden kunt aangeven, zoals het feit dat er iemand anders achter het stuur zat, je met je hoogzwangere vrouw op weg was naar het ziekenhuis, of dat je cavia op het punt stond het loodje te leggen en je voor hem nog een passende laatste rustplaats moet regelen.

Maar al deze formulieren blijken ongelezen de kast in te verdwijnen. Niemand neemt de moeite ze te lezen. Pas als een overtreder weigert te betalen bestaat er een kleine kans dat het dossier erbij gepakt wordt. Vaker echter blijft het dossier gewoon in de kast en wordt de wanbetalers een incassobureau op de nek gestuurd.
Vanuit de Belgische politiek, toch al berucht om zijn onkreukbaarheid, werd de politie vragen gesteld waarom men mensen formulieren liet invullen waar toch niets mee werd gedaan. Dat was toch, volgens de politiek, ‘mensen voor de zot houden?’

De politie liet in een verklaring weten dat men de formulieren niet las omdat men dit als een ‘enorme administratieve lastenverlichting voor het korps’ zag.
Eenzelfde redenering kom ik regelmatig tegen bij bedrijven. Zo hoorde ik laatst iemand op een binnendienst antwoord geven op de vraag waarom hij een bepaalde offerte nog niet had gemaakt: ‘Ach, als je soms maar lang genoeg wacht, dan hoeft het toch niet meer..’

Als ik te maken krijg met een dergelijke instelling, beginnen mijn handen te jeuken. En, als ik eerlijk ben, ook mijn voeten. Ik zou dergelijke lapzwansen zó graag eens een welgemikte schop onder de derrière verkopen dat ze er, van schrik, dagenlang niet meer op kunnen zitten. Maar helaas is dat soort fysieke discipline niet meer toegestaan op de Nederlandse werkvloer. Maar sommigen vragen er toch echt wel heel erg om..

Ik weet dat Nederland redelijk hoog staat in de wereldwijde ranglijst voor wat betreft arbeidsproductiviteit. Toch kom ik regelmatig in bedrijven waaraan ik dat bepaald niet kan zien. Daar druipt de lamlendigheid vanaf, en is het bijhouden van de eigen facebookpagina, het bespreken van kinderen en vriendjes of twitteren belangrijker dan het werkelijk verdienen van het salaris dat je voor je diensten betaald krijgt. Soms is het zo schrijnend dat ik me afvraag hoe het bedrijf er überhaupt nog in slaagt financieel het hoofd boven water te houden. En velen doen dat dan ook niet.

Als een werkgever echter inziet dat hij een probleem heeft en iemand, zoals bijvoorbeeld ondergetekende, inhuurt om orde op zaken te komen stellen, krijg je de unieke gelegenheid om dat soort mensen vragen te stellen. De antwoorden die je dan soms krijgt zijn, op z’n minst, apart en sommige doen zelfs mijn oren rood kleuren. Ik kan dan ook alleen maar concluderen dat begrippen als arbeidsethos of inzet voor een groot aantal mensen al definitief tot het verleden zijn gaan behoren. Ze weten vaak niet eens waar je het over hebt! Een medewerker van een afdeling klantenservice verwoordde het zo: ‘De klanten die bellen met vragen zij eigenlijk alleen maar lastig. Ze storen me bij mijn werk.’ Op mijn vraag of die ‘lastige klanten’ niet eigenlijk zijn werk waren, bleef het even stil. Vervolgens antwoordde hij: ‘Tja, als je het zo stelt…’

Ik wil hier absoluut niet beweren dat de gemiddelde werknemer als hopeloos verloren dient te worden beschouwd. Verre van zelfs, want ik zie er een heleboel keihard werken om de zaakjes goed te regelen, en velen zijn ook volgaarne bereid die extra stap te zetten om een probleem voor je op te lossen. Maar het betreft hier vooral die medewerkers die er een mening op nahouden als ‘Ach, ik krijg toch wel betaald, of ik nu iets doe of niet..’. Een kwestie dus van ‘wie de schoen past…’ Ik word alleen nog steeds erg boos als ik dit soort aperte onzin hoor, en dan vooral als ze wordt uitgesproken met de grootste overtuiging. Onwetendheid kan ik nog wel mee leven, daar is tenslotte iets aan te doen. Maar de rest, de bewuste saboteurs, dáár heb ik echt een probleem mee!

19-07-09

Ernstig Zieke Geest

In het bos bij het Limburgse Helden is gisteren een met bladeren bedekte tweede valkuil ontdekt. In deze kuil, van ongeveer anderhalve meter diep, lag onderin een rond blok beton met daarin zo´n 25 rechtopstaande pennen met vlijmscherpe punten. De kuil was klaarblijkelijk bedoeld om argeloze voorbijgangers te verwonden of zelfs te doden. Enkele weken eerder was in hetzelfde bos ook al een soortgelijke valkuil ontdekt, toen een 61 jarige wandelaar erin viel en, gelukkig, slechts licht gewond raakte.
Toen ik dit bericht gisteren op de radio hoorde was één ding me meteen duidelijk: dit is het werk van een wel heel erg zieke geest. De hoeveelheid werk die erin is gaan zitten, voor zowel het graven van de kuil als het prepareren van het betonblok, duidt op voorbereiding en planning, en doet weinig positiefs verwachten over omtrent het motief of de motieven van de dader of daders. Dit soort acties gaan namelijk niet over een uit de hand gelopen grap, dit is een directe poging tot moord die alleen kan opkomen in een zieke en volledig verknipte geest. Persoonlijk kan ik me er niets bij voorstellen wat iemand er toe brengt om zoiets te bedenken en ook nog uit te voeren. Is het een uiting van haat gericht tegen één persoon of een bepaalde groep gebruikers van dat bos? Of is het een uitleven van een zéér sadistische fantasie gevoed door oorlogsfilms en / of perverse computerspelletjes? Nicole Theuns, voorlichtster van de politie Limburg Noord, vraagt zich zelfs al voorzichtig af of hier sprake kan zijn van een nieuwe trend, eentje die volgt op het eerdere stenen gooien vanaf een brug of viaduct op het voorbij razende verkeer.
Hoe het ook zij, ik kan een dergelijke actie niet anders zien dan waanzinnig. Het werk van een ernstig zieke geest waarin het overzien van de daadwerkelijke consequenties van daden geheel en al ontbreekt, en voor wie andermans lijf, leven en goed van generlei waarde is. Een dergelijke persoon is een gevaar voor de samenleving, zijn directe omgeving, en hoogst waarschijnlijk ook voor zichzelf, en dient dus zo snel als maar mogelijk is in de kraag te worden gevat. Dat zoiets makkelijker gezegd dan gedaan is realiseer ik me terdege. Er ligt namelijk geen enkel kaartje met naam en adres van de verdachte onderin de kuil en ook staat er geen bordje naast met dergelijke gegevens. Er valt dan ook te vrezen voor meer van dit soort walgelijke en verwerpelijke verschijnselen voordat deze persoon is gepakt. Ik kan alleen maar hopen dat wandelaars in dat bosgebied alert zijn en alle verdachte gedragingen zullen melden, zodat de politie alle hulp krijgt die maar mogelijk is om deze persoon, of personen, te stoppen vòòr het echt fout gaat!

07-04-08