Van God Los

Het is tegenwoordig niet makkelijk positief en optimistisch te blijven. De een of andere gek probeert met zijn 16 jaar oude Suzuki Swift een statement te maken op Koninginnedag, en iedereen spreekt meteen van een aanslag. Zolang er niet meer duidelijkheid is over de werkelijke motieven van Karst Tates, houd ik het (voorlopig) op een wanhopige schreeuw om gehoord te worden.

Hartverwarmend was het applaus dat een aantal dagen later op de Dam weerklonk. Een volk liet overduidelijk blijken achter haar Koningshuis te staan en niet te zwichten voor een gestoorde eenling. De Majesteit was zichtbaar geroerd door het gebaar, en ook onze toekomstige koningin Maximá was zichtbaar verguld met deze spontane huldeblijk na een voorzetje van Job Cohen. Haar glimlach sprak boekdelen.

En dan is er zo’n figuur als pastoor Jan Heeffer uit Someren. Deze geestelijke vond het nodig om tijdens de dodenherdenking in gemeenschapshuis De Ruchte een vergelijking te trekken tussen de gruweldaden en medische experimenten van nazi’s in concentratiekampen en praktijken rond abortus en euthanasie van vandaag de dag. Het enige verschil tussen toen en nu is volgens de pastoor dat het nu ‘pijnloos gebeurt, maar het effect is hetzelfde’. Dezelfde wereldvreemdheid als de paus dus, die onlangs weer eens duidelijk te verstaan gaf dat condooms niet aids kunnen voorkomen, maar juist vrije sex, en dus aids veroorzaken.

Staatssecretaris De Jager van financiën is er niet in geslaagd om op Europees niveau tot een overeenstemming te komen omtrent de accijns op sigaretten: Polen sprak het veto uit. De Jager was teleurgesteld omdat ‘hogere accijns goed is voor de gezondheid en ook voor de schatkist..’. De Jager, die er ook nog steeds niet in geslaagd is om de problemen bij de belastingdienst adequaat op te lossen, gelooft dus óók nog steeds in zijn eigen verhaal.

Amerika’s president Obama heeft Nederland genoemd als één van de ‘belastingparadijzen van de wereld’, omdat Amerikaanse bedrijven hier ‘slechts een paar procenten belasting zouden betalen’. En Kawouter Bos is natuurlijk nu boos op Obama. Hij wil natuurlijk niet dat de linkse graaicultuur zo te kakken wordt gezet, op weinig plekken op de wereld is de inhaligheid van de staat zo rücksichtlos en inhalig als hier. Medewerkers van financiën hebben inmiddels met de betrokken autoriteiten in Amerika contact opgenomen en hopen daarmee ‘van de lijst af te zijn’.

De partner van GroenLinks kopstuk Femke Halsema heeft het milieu blijkbaar niet al te hoog in het vaandel, getuige de aanschaf van een klassieke Mercedes 200D met alles erop en eraan. Nu was van Halsema al bekend dat ze een voorliefde voor dit Duitse automerk heeft, maar als je milieu predikt, zou je toch ook milieu moeten leven. Maar dergelijke regels gelden natuurlijk niet als je slechts de ‘partner van’ bent. Opmerkelijk!

Dit alles overdenkend boven mijn tweede kop koffie en mijn vijfde sigaret, vraag ik me af of de wereld ooit nog enige vorm van gezond verstand zal terugvinden. Mexicaanse Griep of niet, de wereld is ziek….doodziek. Oorlogen, wereldwijde crisis, massamoorden, bloeddorstige piraten, genocide, honger, moord, mishandeling en mensenhandel, de lijst is net zo oneindig als misselijkmakend. En ergens daartussen probeer ik een nieuwe toekomst voor mezelf op te bouwen. Idealist en optimist als ik ben, vraag ik me toch wel eens af wat het voor zin heeft. Leren we het nou nooit om vreedzaam op deze aardkloot samen te leven en een klein beetje compassie met elkaar te hebben? Blijkbaar moet er nog heel wat gebeuren voor het zover is…als het ooit zover komt.

En ondertussen ploetert Henry maar voort. Het businessplan is eindelijk af en ter lezing aangeboden bij een aantal mensen wier commentaar ik serieus neem. De reactie is opmerkelijk unaniem: ‘Niet het door en door gelikte stuk dat je doorgaans naar de bank stuurt, vol met loze woorden, maar goed doordacht, goed geschreven en helemaal Henry’. Missie geslaagd dus, ik doe de dingen nu eenmaal op mijn manier. Dinsdag a.s. mag een panel van deskundigen zich er tijdens mijn presentatie over buigen, en ik ben benieuwd met welk commentaar zij komen. Ik ga gewoon door met de uitvoering. Ik weet dat ik niet in staat ben deze wereld ingrijpend te veranderen, maar Henry zou Henry niet zijn als hij het niet toch zou proberen. Als is het met één druppeltje tegelijk.

06-05-09

Gemist

Ook ik heb de avond gisteren grotendeels doorgebracht voor de televisie. Samen met mijn geliefde op de bank zagen we hoe Obama werd ingezworen en hoe een nieuwe hoop en een nieuw vertrouwen door de toehoorders waarde. Een waarlijk historisch moment.
Na een nachtje slapen eens in de berichtgeving gedoken in zowel de kranten als op internet. En een ding dat me opviel was dat er weinig tot niets terug te vinden was over het stukje dat mij feitelijk het meest was bijgebleven van de hele avond televisie kijken. Er werd volop gerapporteerd over de speech, over de kleding van Michelle en over de senatoren die onwel waren geworden tijdens de lunch in de beeldenzaal. Maar wat ik werkelijk had willen lezen kon ik nergens vinden.
Voor mijn liefste was het meest opmerkelijke moment van de avond aan het eind van het eerste wandelingetje. Obama en Michelle hadden hand in hand gelopen en opeens liet Obama zijn vrouw los en draaide zich om, en liep naar de auto terug. Haar commentaar was typisch vrouwelijk: Obama had in haar boekje zijn eerste minpunten gescoord.
Maar die ene meneer een uurtje eerder, waarom vond ik die dan niet terug? Waarom wel rapporteren over het eerste gebed en niet over de inzegening achteraf? Natuurlijk stond de dag van gisteren volledig in het teken van de nieuwe president en zijn gezin, maar wat is het verschil tussen beide dominees? Zou het komen omdat de Rick Warren veel meer omstreden is vanwege zijn halstarrige afkeuring van het homohuwelijk? Is de inzegening achteraf daardoor minder belangrijk dan het gebed vooraf? Het kan zijn dat ik hier een belangrijk religieus punt mis, ik ben bepaald niet godsdienstig, maar het bevreemd me in ieder geval in hoge mate.
Het moment dat de 87 jarige Dr. Joseph Lowery achter de microfoon plaatsnam werd het stil. Een oprecht en terecht eerbetoon aan deze vechter voor de mensenrechten. Het is zo’n man naar wie je gewoon wilt luisteren, een man die uitstraalt geleefd en geleden te hebben, maar toch niet het geloof in het goede in de mens heeft verloren. Zo’n man dus, waarvan er veel te weinig zijn en wie soms te weinig erkenning ten deel valt. En ook al moest zijn stem in de bijtende kou even op gang komen, Aretha Franklin had er ook moeite mee, zijn woorden getuigden van hoop voor de toekomst en een groot gevoel voor humor. Hij was het dan ook die de lachers op zijn hand kreeg toen hij, aan het eind van zijn gebed, de hoop uitsprak dat er ooit een dag zal komen dat ‘blacks will not be asked to get back, when brown can stick around, when yellow can be mellow, when the red man can get ahead man and white will embrace what is right.’ (=vrij vertaald: zwart niet gevraagd wordt een stap terug te doen, bruin gewoon mag blijven, geel zich geen zorgen hoeft te maken, rood zich kan ontwikkelen en wit doet wat goed is). Tenslotte vroeg hij diegene van zijn toehoorders die geloven in rechtvaardigheid en liefde om ‘ amen’ te zeggen. En dat ‘ amen’ weerklonk, maar niet alleen in dat koude en verre Washington.
Voor wie de gehele benediction van The Reverend Dr. Joseph E. Lowery wil lezen:

http://blogs.suntimes.com/sweet/2009/01/rev_lowery_inauguration_benedi.html

21-01-09

Hoop

Het is de dag na de overwinning, een klinkende overwinning. Zelden heeft een verkiezing zoveel emoties losgemaakt bij zoveel mensen, en blijdschap en het nauwelijks kunnen geloven streden om de eer als de meest overheersende emotie. Maar zeker ook hoop straalt aan de horizon. Een hoop op betere tijden en een verandering van wat was, in iets wat heel mooi kan worden.
Na 8 jaar Bush was iedereen in de wereld toe aan verandering, dus Obama had, wat dat betreft, het tij ook behoorlijk mee. Hetzelfde tij dat McCain zo vreselijk tegen had. Voor hem lag de ondankbare taak om de Amerikaanse kiezer ervan te overtuigen dat hij het anders zou doen, een overtuiging die hij tot op het laatste moment met verve kracht probeerde bij te zetten, maar welke slechts stuitte op dove oren bij de kiezer.

Ik heb genoten van de mooie beelden en de fraaie toespraak waarin Obama zijn overwinning claimde. Ik heb zeker ook genoten van de tranen en de onbeschrijfelijke vreugde bij zovelen die nooit, zelfs niet in hun stoutste dromen, hadden durven dromen dat er ooit een zwarte man de hoofdbewoner zou kunnen worden van het Witte Huis. Maar nu was het zomaar gebeurd en was er geschiedenis geschreven.
Het beeld dat me overigens van gisteren het meest is bijgebleven is niet dat van een enorme feestende menigte of van uitzinnige fans die huilend voor de camera’s verschenen en nauwelijks een zinnig woord konden uitbrengen. Zelfs niet de beelden van dominee Jesse Jackson, een bekend voorvechter van gelijke rechten en voormalig presidentskandidaat, wier tranen niet alleen ongeloof maar zeker ook spijt uitdrukten. Spijt dat het hem zoveel jaar geleden niet lukte om het Witte Huis te veroveren. Nee, de beelden die me het meest zijn bijgebleven van gisteren kwamen uit eigen land en werden geschoten van Bos en Balkenende bij hun reactie op de uitverkiezing van Obama. En het ging nog niet eens over wat ze nu precies van Obama vonden, ik werd meer getroffen door de scherpe tegenstelling in achtergronden waarvoor de beide heren staand werden geïnterviewd. Bij Balkenende was het een kerk op de achtergrond die het decor vormde voor het vraaggesprek. Treffend wellicht bij een minister-president van Christelijke huize, maar ik kon niet nalaten mezelf af te vragen wie dat achtergrondplaatje bedacht had. Als het voorbedacht was, alle hulde voor de spindoctor, want hij had de kleinburgerlijke moraal van JP niet treffender in beeld kunnen brengen. Hetzelde applaus geldt trouwens ook voor de pr-man van Kawouter Bos. Deze werd namelijk gefilmd, staand voor een houten boekenkast van Lundia. Een boekenkast die vooral opviel door een gebrek aan boeken trouwens, en méér tekenend voor Bos had het dientengevolge ook niet kunnen zijn.
Dat de Amerikanen een zwarte tijd tegemoet gaan moge duidelijk zijn, maar één ding hebben ze toch op ons voor. Het overgrote deel van het volk is dezer dagen bevangen door een gevoel van hoop. Hoop op een betere toekomst en hoop ook op het feit dat ‘the American Dream’ nog steeds bestaat en zomaar opeens werkelijkheid kan worden. Zélfs voor een zwarte man die nog maar zo kort geleden senator werd. Dat wapen van hoop is machtiger dan welk goed doordacht plan dan ook, en kan rare dingen doen met mensen. Het kan hen er namelijk toe bewegen om de meest zware bezuinigingen lijdzaam te ondergaan, omdat daarachter het licht te zien is. Omdat daarachter hoop gloort aan de horizon. En dat is iets waar hier bij ons niet echt meer sprake van is. Nu missen Bos en Balkenende beiden elk soort van charisma en mogen, zeker ook in retorieke zin, niet eens in de schaduw van Obama staan. Voor beide heren gaat namelijk een vergelijk met Bush eerder op. Dat vergelijk zit hem vooral in het feit dat het volk beide heren meer dan moe is en hun verhaaltjes allang niet meer moeiteloos slikt en pikt. Nadat de heren ons eerst trachtten te overtuigen van het feit dat de kredietcrisis ons land wel voorbij zou gaan, komen nu de berichten over de naderende recessie en het gehele kabinet blijft maar met geld strooien. Is het niet richting een bank of andere financiële instelling, dan doet Koenders het wel richting een andere bodemloze of corrupte echoput. Geld dat er feitelijk helemaal niet is en wat straks dan weer door nieuwe bezuinigingen en versoberingen door ons allemaal zal moeten worden opgebracht. Ik kan dan ook alleen maar hopen dat de komst van Obama het begin zal inluiden van een nieuw tijdperk, een tijdperk van hoop, dat eerst de Verenigde Staten overspoelt en daarna zijn weg zal vinden over de rest van de wereld. Verder hoop ik dat de periode tot de volgende verkiezingen zo kort mogelijk zal zijn en dat er, ergens vandaan, ook hier een man of vrouw opstaat met het charisma van een Obama die ons land uit het diepe moeras trekt dat zoveel kabinetten Balkenende hebben nagelaten. IJdele hoop wellicht, want ik zou überhaupt niet weten wie die rol zou kunnen en moeten vervullen. In de Haagse wandelgangen zie ik zo’n figuur niet, en zelf koester ik dergelijke ambities allerminst. Het zal dus wel weer bij hoop blijven, maar luidt het aloude spreekwoord niet: ‘Hoop doet de zotten in vreugde leven’?

06-11-08

Geen gelopen race

Ook al keert het Ierse wedkantoor Paddy Power alvast geld uit aan een ieder die gewed heeft dat Barack Obama de Amerikaanse presidentsverkiezingen gaat winnen, ik ben er alles behalve zeker van dat die uitslag bij voorbaat al vast staat. Nu is deze actie van het wedkantoor bepaald geen indicator van Obama’s succes, want men ging al eerder in de fout. Men keerde in juni j.l. namelijk al € 80.000 uit aan mensen die hadden gewed op een Iers ‘ja’ op het Verdrag van Lissabon, om er even later achter te komen dat de Ieren massaal ‘nee’ hadden gestemd.

Voor mij blijft de grote vraag of Amerika wel rijp is voor haar eerste zwarte president. Als je naar de peilingen kijkt, zeker na het derde en laatste tv debat, zou het antwoord daarop naar een duidelijk ‘ja’ neigen. Volgens de laatste peilingen leidt Obama inmiddels met een comfortabele voorsprong van ruim 10 procent. Toch waag ik het die uitslag te betwijfelen en er de nodige vraagtekens bij te plaatsen.
McCain kwam in het laatste tv debat sterker dan ooit naar voren, maar zijn optreden werd in vele media afgedaan als een laatste wanhoopspoging. Bovendien is Amerika na acht ‘Bush-Years’ hun huidige president méér dan zat. Daar McCain echter tot dezelfde partij behoort als de huidige president, verkeert deze dus in het nadeel. Toch denk ik dat met enige zekerheid gesteld kan worden dat ‘Regular Joe’, in het laatste tv debat treffend gepersonifieerd door Joe ’the Plumber’ Wurzelbacher, in het stemhokje een andere mening zal laten zien dan nu publiekelijk geventileerd wordt. Het zou me dan ook niet verbazen als na 4 november zou blijken dat Amerika, juist in de beslotenheid en anonimiteit van het stemhokje, een meer discriminerende inslag naar boven laat komen, en daarmee aangeeft verre van klaar te zijn voor een zwarte senator als hun president.
Ook Obama realiseert zich terdege dat de race nog niet gelopen is tot op het moment dat de allerlaatste stem binnen en geteld is. Hij riep zijn aanhangers gisteren dan ook op om vooral voor de overwinning te blijven vechten en niet op te geven voor het allerlaatste fluitsignaal van deze verkiezingsstrijd. ‘Die les heb ik van Hillary Clinton geleerd’ verklaarde hij. Ook weet Obama donders goed dat de dagelijkse opiniepeilingen weliswaar een mooi instrument kunnen zijn in de race om het Witte Huis, maar dat deze peilingen ook een totaal verkeerde indruk kunnen wekken. In het verleden is namelijk meermaals gebleken dat een gedoodverfde kandiaat, als puntje bij paaltje komt, opeens toch niet als absolute winnaar uit de bus komt, en dat feit heeft hij zich goed in de oren geknoopt. Voor McCain geldt precies hetzelfde, zij het in omgekeerde richting. De peilingen wijzen Obama nu dan wel als koploper aan, maar als de keizer fysiek zijn stem kenbaar moet maken, kan hij of zij alsnog in het voordeel van McCain beslissen. Alleen de definitief vastgestelde uitslag zal ons leren wie zich straks de nieuwe president van de VS mag noemen.

17-10-08