Van God Los

Het is tegenwoordig niet makkelijk positief en optimistisch te blijven. De een of andere gek probeert met zijn 16 jaar oude Suzuki Swift een statement te maken op Koninginnedag, en iedereen spreekt meteen van een aanslag. Zolang er niet meer duidelijkheid is over de werkelijke motieven van Karst Tates, houd ik het (voorlopig) op een wanhopige schreeuw om gehoord te worden.

Hartverwarmend was het applaus dat een aantal dagen later op de Dam weerklonk. Een volk liet overduidelijk blijken achter haar Koningshuis te staan en niet te zwichten voor een gestoorde eenling. De Majesteit was zichtbaar geroerd door het gebaar, en ook onze toekomstige koningin Maximá was zichtbaar verguld met deze spontane huldeblijk na een voorzetje van Job Cohen. Haar glimlach sprak boekdelen.

En dan is er zo’n figuur als pastoor Jan Heeffer uit Someren. Deze geestelijke vond het nodig om tijdens de dodenherdenking in gemeenschapshuis De Ruchte een vergelijking te trekken tussen de gruweldaden en medische experimenten van nazi’s in concentratiekampen en praktijken rond abortus en euthanasie van vandaag de dag. Het enige verschil tussen toen en nu is volgens de pastoor dat het nu ‘pijnloos gebeurt, maar het effect is hetzelfde’. Dezelfde wereldvreemdheid als de paus dus, die onlangs weer eens duidelijk te verstaan gaf dat condooms niet aids kunnen voorkomen, maar juist vrije sex, en dus aids veroorzaken.

Staatssecretaris De Jager van financiën is er niet in geslaagd om op Europees niveau tot een overeenstemming te komen omtrent de accijns op sigaretten: Polen sprak het veto uit. De Jager was teleurgesteld omdat ‘hogere accijns goed is voor de gezondheid en ook voor de schatkist..’. De Jager, die er ook nog steeds niet in geslaagd is om de problemen bij de belastingdienst adequaat op te lossen, gelooft dus óók nog steeds in zijn eigen verhaal.

Amerika’s president Obama heeft Nederland genoemd als één van de ‘belastingparadijzen van de wereld’, omdat Amerikaanse bedrijven hier ‘slechts een paar procenten belasting zouden betalen’. En Kawouter Bos is natuurlijk nu boos op Obama. Hij wil natuurlijk niet dat de linkse graaicultuur zo te kakken wordt gezet, op weinig plekken op de wereld is de inhaligheid van de staat zo rücksichtlos en inhalig als hier. Medewerkers van financiën hebben inmiddels met de betrokken autoriteiten in Amerika contact opgenomen en hopen daarmee ‘van de lijst af te zijn’.

De partner van GroenLinks kopstuk Femke Halsema heeft het milieu blijkbaar niet al te hoog in het vaandel, getuige de aanschaf van een klassieke Mercedes 200D met alles erop en eraan. Nu was van Halsema al bekend dat ze een voorliefde voor dit Duitse automerk heeft, maar als je milieu predikt, zou je toch ook milieu moeten leven. Maar dergelijke regels gelden natuurlijk niet als je slechts de ‘partner van’ bent. Opmerkelijk!

Dit alles overdenkend boven mijn tweede kop koffie en mijn vijfde sigaret, vraag ik me af of de wereld ooit nog enige vorm van gezond verstand zal terugvinden. Mexicaanse Griep of niet, de wereld is ziek….doodziek. Oorlogen, wereldwijde crisis, massamoorden, bloeddorstige piraten, genocide, honger, moord, mishandeling en mensenhandel, de lijst is net zo oneindig als misselijkmakend. En ergens daartussen probeer ik een nieuwe toekomst voor mezelf op te bouwen. Idealist en optimist als ik ben, vraag ik me toch wel eens af wat het voor zin heeft. Leren we het nou nooit om vreedzaam op deze aardkloot samen te leven en een klein beetje compassie met elkaar te hebben? Blijkbaar moet er nog heel wat gebeuren voor het zover is…als het ooit zover komt.

En ondertussen ploetert Henry maar voort. Het businessplan is eindelijk af en ter lezing aangeboden bij een aantal mensen wier commentaar ik serieus neem. De reactie is opmerkelijk unaniem: ‘Niet het door en door gelikte stuk dat je doorgaans naar de bank stuurt, vol met loze woorden, maar goed doordacht, goed geschreven en helemaal Henry’. Missie geslaagd dus, ik doe de dingen nu eenmaal op mijn manier. Dinsdag a.s. mag een panel van deskundigen zich er tijdens mijn presentatie over buigen, en ik ben benieuwd met welk commentaar zij komen. Ik ga gewoon door met de uitvoering. Ik weet dat ik niet in staat ben deze wereld ingrijpend te veranderen, maar Henry zou Henry niet zijn als hij het niet toch zou proberen. Als is het met één druppeltje tegelijk.

06-05-09

Bedankt!?!.....denk ik...

Zelden heb ik me weer zo jong gevoeld als de afgelopen dagen, het leek wel alsof ik terug was op de middelbare school en de examenperiode op het punt stond te beginnen. Maar niets was minder waar. Ik ben reeds 23 jaar van school en de ‘beproeving’ waar we voor stonden behelsde niet anders dan een presentatie te geven van waar iedere KEB-deelnemer momenteel staat in zijn ontwikkeling tot zelfstandig ondernemer.

Voor mijn eigen situatie had ik een duidelijke afweging gemaakt. Ik kon kiezen om ofwel het beelddenken een prominente rol in mijn presentatie te laten hebben (en het risico te lopen dat het verder alleen nog maar daarover zou gaan), of ik kon me richten op hoe ik mijn bedrijf wilde inrichten en welke diensten ik zou gaan aanbieden. Ik koos voor het laatste, maar gaf de panelleden vooraf een pagina of negen ondersteunende tekst mee ter voorbereiding.

Dinsdagmiddag, 15.48. slechts een paar minuten later dan gepland kon ik aan mijn presentatie beginnen. In de zaal niet alleen de beide panelleden, maar ook twee leden van ‘Taskforce 5’, waarbij ‘Queen V.’ zelfs speciaal van huis van huis was gekomen om mijn presentatie te beluisteren. Als dank vroeg ik haar om het commentaar van het panel in steekwoorden voor me te notuleren.

En dan ben je klaar met je presentatie en verkeer je in afwachting van datgene wat gezegd gaat worden. Al snel bleek ik toch een verkeerde keuze gemaakt te hebben. Het hele beelddenken intrigeert mensen zo dat je er niet omheen kunt er meer aandacht aan te besteden. Bovendien had het panel de begeleidende tekst met de titel ‘De gedachte en filosofie achter…’ opgevat als een begin van een businessplan. Misverstandje dus, want als ik het als zodanig had bedoeld had ik het wel in een businessplan-format gegoten en het ook zo’n naam meegegeven.

Bonuspunt was wel dat het panel in zag dat mijn dienstverlening onderscheidend is. Dat dan gelukkig weer wel. Niet dat ik dat niet zelf ook al had gemerkt, maar het is toch mooi meegenomen als andere ondernemers dat ook erkennen en er ook zo tegenaan kijken. Dat geeft de burger weer moed.

Een merkwaardige discussie ontspon zich een paar minuten later. Ik gaf in mijn presentatie aan dat ik het tekstschrijven als apart onderdeel van mijn bedrijf wilde positioneren, omdat het haaks staat op mijn andere bedrijfsactiviteiten van bedrijfsondersteuning, interim management en coaching. Tekstschrijven pas niet goed in dat rijtje, en het daarbij noemen roept alleen maar vragen op. En vragen oproepen is niet handig als je serieus en betrouwbaar wilt overkomen. En dus moet het apart, ik moet alleen nog bedenken hoe dan precies.
De discussie ontspon zich voornamelijk over de opmerking van een van de panelleden dat ik het tekstschrijven wellicht beter als binnenkomer kon gebruiken. Mijn reactie daarop was dat ik, eenmaal bekend als tekstschrijver, erg veel extra moeite zou moeten doen om òòk als adviseur of coach serieus genomen te worden. Andersom zou eventueel wel kunnen werken. Eerst als coach of als interimmer of als coach ergens binnen komen en dan laten weten dat ik eventueel óók met het schrijven van bedrijfsteksten van dienst kan zijn. Na nog wat heen en weer gepraat moest het panel toch bekennen dat ik waarschijnlijk gelijk had.

Na nog een paar clichés, zoals het feit dat het belangrijk is om een potentiële klant te laten weten wat je in het verleden zoal aan ervaring hebt opgedaan, zat de tijd erop. Eenmaal thuis besloot ik er eerst maar eens een nachtje over te slapen alvorens tot een oordeel te komen wat ik nu van deze exercitie geleerd had. En nu is dat nachtje voorbij.

Heb ik wat geleerd gisteren? Welzeker. Het heeft me in elk geval gesterkt in mijn idee dat ik op de juiste weg ben. Ik heb een goed idee in handen en ben er tevens sterker van overtuigd geraakt dat ik voor een aantal ondernemers duidelijk een verschil kan maken. Na deze eerste presentatie is het nu zaak om te gaan werken aan de financiële onderbouwing. Daar heb ik een paar weken de tijd voor, en daarna volgt weer een presentatie voor alleen dàt onderdeel van mijn plannen.
Een ander leerpunt is dat het bedroevend gesteld is met de humor. Leren ze je eerst dat er in elke presentatie een uitsmijter moet zitten, gééf je ze vervolgens niet één maar twee uitsmijters, dan moet je eerst uitleggen wat een gebakken ei in je presentatie doet. Pas dan wordt het begrepen. Humor is prima, maar het moet dan wel overduidelijk en minder subtiel worden gebracht.
Tot slot het beelddenken. Dat moet er òf helemaal uit, òf slechts subtiel vermeld worden bij training en coaching. Dat ik technieken daarvan ook gebruik bij management, coaching en begeleiding zal een ondernemer waarschijnlijk volstrekt koud laten. Als het een rol blijkt te (kunnen) spelen is het op dat moment vroeg genoeg om er over te beginnen.

18-03-09