'Kunt u me naar opa en oma brengen?'

Op de taxi maak ik soms dingen mee waarvan ik niet precies weet wat ik er mee aan moet. Zo ook de afgelopen week. Ik was gestopt om een van mijn vaste cliënten weer thuis af te zetten. Deze cliënt zit in een rolstoel, dus voordat zo'n cliënt weer goed en wel binnen is ben ik even bezig. Terwijl ik bezig was de rolstoel veilig op de lift te manouvreren hoorde ik achter mij een klein stemmetje om mijn aandacht vragen.
"Meneer?"
Ik reageerde blijkbaar niet snel genoeg, want meteen klonk het weer: "Meneer, u bent een taxi he?"
Me half omdraaiend zag ik een blond en een donkerharig meisje van een jaar of zes verwachtingsvol naar boven kijken.
"Ja, dat klopt" antwoordde ik terwijl ik de lift langzaam naar beneden liet zakken.

Het blonde meisje was blijkbaar de brutaalste van de twee. "U bent een taxi voor mensen in een rolstoel." Het klonk beslist maar ook wat teleurgesteld.
"Nee hoor," antwoordde ik, "er mogen ook mensen met mij mee die gewoon zelf kunnen lopen."
Het blonde meisje scheen hier even over te moeten nadenken.
Toen vroeg ze, friemelend aan haar t-shirt: "Kunt u me dan naar opa en oma brengen?"
Enigszins verbouwereerd vroeg ik: "Waar wonen je opa en oma dan?"
"In België, vlak over de grens.."klonk het bedremmeld alsof ze bang was dat ze nu teveel had gevraagd.

Ik bracht mijn cliënt naar de overkant van de straat en belde aan. Achter mij stonden de beide meisjes stonden nog steeds verwachtingsvol naast de taxi te wachten. Nadat ik cliënt aan zijn grootmoeder had overgedragen liep ik terug naar de meisjes.
"Kunnen mamma of pappa je niet naar opa en oma brengen?"
"Mamma is ziek.."
"Dat is vervelend voor haar zeg.." antwoordde ik. "En pappa dan?"
"Pappa is weg.."

Groot als ik ben stond ik even met mijn mond vol tanden.
"Weet je wat," zei ik dus maar, "als het van je mamma mag beloof ik dat ik je naar opa en oma zal brengen. Goed?"
Het blonde hoofdje knikte. Een dikke traan biggelde over haar wangen.
"Ik mis opa en oma" fluisterde ze, en mijn hart brak voor haar.
Helaas moest ik weer verder, dus nam ik met een aai over haar bol afscheid.

Ik heb haar niet meer teruggezien..

Opmerkelijk

Die Elio Di Rupo, de beoogde nieuwe premier van België, is zo dom nog niet. Want je kunt jezelf wel een heleboel ‘handicaps’ voorwenden, maar de keuze op doofheid te laten vallen is werkelijk briljant. Doofheid is voor een politicus namelijk een zegen!

Het politieke landschap bij onze zuiderburen is nog meer versnipperd dan bij ons. Ook zijn de tegenstellingen groter, zeker door de taalstrijd en de tegenstellingen tussen de Vlamingen en de Walen.

Een politieke leider die niet alles hoort wat er om hem heen geroepen en gevonden wordt, kan een heel stuk sneller en autonomischer handelen dan eentje die wel alles hoort en ook wil horen. Di Rupo zou dus wel eens de enige mogelijkheid kunnen zijn die de Belgen hebben op een regering die eindelijk eens orde op zaken gaat stellen.
Bovendien hoeft, met Di Rupo aan het roer, alleen de Duitstalige minderheid in België zich enigszins achtergesteld te voelen. De omgeving van de beoogde premier heeft namelijk laten weten dat niet alleen zijn Nederlands door gehoorproblemen te wensen over laat, maar ook zijn Engels en Frans. Ik neem dus maar aan dat we kunnen concluderen dat Di Rupo in het geheel geen Duits spreekt, al vermoed ik dat hij Duitsers als die in de reclame voor de Nederlandse Energiemaatschappij, die zo overdreven fanatiek ‘Deutschland, Deutschland’ staat te roepen in een oranje kleurend shirt, dan helaas weer wel kan verstaan.

En nu we het toch over voetbal hebben, er is me iets opgevallen tijdens de diverse live uitzendingen van wedstrijden die ik de afgelopen dagen heb gezien. Steeds als er door de regie een groepje supporters in beeld wordt gebracht, en zij zich dus levensgroot op de scherm en in het stadion kunnen terugzien, gaan ze als een stelletje idioten zitten zwaaien naar het scherm.

Waarom in hemelsnaam? Ik snap dat niet. Is het niet veel logischer om in de richting van de camera te gaan zwaaien? Als je zo nodig je aan je baas of je vrouw wilt laten weten dat je niet echt op zakenreis bent maar lekker stiekem in het stadion naar een wedstrijd zit te kijken, heb dan het lef om dat recht in de camera te doen! Zo moeilijk is het toch niet om, als je blijkbaar van links wordt gefilmd, jezelf even naar links te draaien en rechtstreeks naar de camera te zwaaien? Dan komt de groet thuis ook een stuk beter over. Zwaaien naar het beeldscherm heeft tenslotte geen enkele zin. Het beeldscherm geeft tenslotte slechts weer wat de camera registreert, en niet andersom.

22-06-10

Onweerlegbare Logica

Als je bij onze zuiderburen geflitst wordt wegens te hard rijden, kun je een formulier invullen waarop je verzachtende omstandigheden kunt aangeven, zoals het feit dat er iemand anders achter het stuur zat, je met je hoogzwangere vrouw op weg was naar het ziekenhuis, of dat je cavia op het punt stond het loodje te leggen en je voor hem nog een passende laatste rustplaats moet regelen.

Maar al deze formulieren blijken ongelezen de kast in te verdwijnen. Niemand neemt de moeite ze te lezen. Pas als een overtreder weigert te betalen bestaat er een kleine kans dat het dossier erbij gepakt wordt. Vaker echter blijft het dossier gewoon in de kast en wordt de wanbetalers een incassobureau op de nek gestuurd.
Vanuit de Belgische politiek, toch al berucht om zijn onkreukbaarheid, werd de politie vragen gesteld waarom men mensen formulieren liet invullen waar toch niets mee werd gedaan. Dat was toch, volgens de politiek, ‘mensen voor de zot houden?’

De politie liet in een verklaring weten dat men de formulieren niet las omdat men dit als een ‘enorme administratieve lastenverlichting voor het korps’ zag.
Eenzelfde redenering kom ik regelmatig tegen bij bedrijven. Zo hoorde ik laatst iemand op een binnendienst antwoord geven op de vraag waarom hij een bepaalde offerte nog niet had gemaakt: ‘Ach, als je soms maar lang genoeg wacht, dan hoeft het toch niet meer..’

Als ik te maken krijg met een dergelijke instelling, beginnen mijn handen te jeuken. En, als ik eerlijk ben, ook mijn voeten. Ik zou dergelijke lapzwansen zó graag eens een welgemikte schop onder de derrière verkopen dat ze er, van schrik, dagenlang niet meer op kunnen zitten. Maar helaas is dat soort fysieke discipline niet meer toegestaan op de Nederlandse werkvloer. Maar sommigen vragen er toch echt wel heel erg om..

Ik weet dat Nederland redelijk hoog staat in de wereldwijde ranglijst voor wat betreft arbeidsproductiviteit. Toch kom ik regelmatig in bedrijven waaraan ik dat bepaald niet kan zien. Daar druipt de lamlendigheid vanaf, en is het bijhouden van de eigen facebookpagina, het bespreken van kinderen en vriendjes of twitteren belangrijker dan het werkelijk verdienen van het salaris dat je voor je diensten betaald krijgt. Soms is het zo schrijnend dat ik me afvraag hoe het bedrijf er überhaupt nog in slaagt financieel het hoofd boven water te houden. En velen doen dat dan ook niet.

Als een werkgever echter inziet dat hij een probleem heeft en iemand, zoals bijvoorbeeld ondergetekende, inhuurt om orde op zaken te komen stellen, krijg je de unieke gelegenheid om dat soort mensen vragen te stellen. De antwoorden die je dan soms krijgt zijn, op z’n minst, apart en sommige doen zelfs mijn oren rood kleuren. Ik kan dan ook alleen maar concluderen dat begrippen als arbeidsethos of inzet voor een groot aantal mensen al definitief tot het verleden zijn gaan behoren. Ze weten vaak niet eens waar je het over hebt! Een medewerker van een afdeling klantenservice verwoordde het zo: ‘De klanten die bellen met vragen zij eigenlijk alleen maar lastig. Ze storen me bij mijn werk.’ Op mijn vraag of die ‘lastige klanten’ niet eigenlijk zijn werk waren, bleef het even stil. Vervolgens antwoordde hij: ‘Tja, als je het zo stelt…’

Ik wil hier absoluut niet beweren dat de gemiddelde werknemer als hopeloos verloren dient te worden beschouwd. Verre van zelfs, want ik zie er een heleboel keihard werken om de zaakjes goed te regelen, en velen zijn ook volgaarne bereid die extra stap te zetten om een probleem voor je op te lossen. Maar het betreft hier vooral die medewerkers die er een mening op nahouden als ‘Ach, ik krijg toch wel betaald, of ik nu iets doe of niet..’. Een kwestie dus van ‘wie de schoen past…’ Ik word alleen nog steeds erg boos als ik dit soort aperte onzin hoor, en dan vooral als ze wordt uitgesproken met de grootste overtuiging. Onwetendheid kan ik nog wel mee leven, daar is tenslotte iets aan te doen. Maar de rest, de bewuste saboteurs, dáár heb ik echt een probleem mee!

19-07-09

Baby-gen

Ik vind het heel vervelend om te moeten zeggen, maar er is iets mis met mij. Ernstig mis zelfs. Het is bepaald niet levensbedreigend, dat dan weer niet gelukkig, maar het is maatschappelijk gezien wel een ernstige tekortkoming mijnerzijds. Wat er met mij aan de hand is? Ik mis het baby-gen.
Ik loop nu al een ruime veertig jaar mee op deze wereld, en het is me nog nooit overkomen dat ik blij werd bij het zien van babyfoto’s. Als een vrouwelijke collega net is bevallen dient het hele bedrijf in extase uit te barsten bij het zien van de foto’s. Voor de enkele intimi is er zelfs de bevallingsvideo, en een grotere eer kan je bijna niet te beurt vallen. Gelukkig blijft die laatste eer me doorgaans bespaard, want zo intiem ben ik doorgaans niet met mijn vrouwelijke collega’s. Voor hen ben ik namelijk het prototype van een man die er helemaal niets van begrijpt.
Voor een groot deel moet ik hen daar gelijk geven, want voor mij namelijk bestaat er niet zoiets als dolgelukkig gekoer en gewetter als mij een zoveelste baby in handen wordt gedrukt. Want wat moet ik er mee? Je kunt er niet eens een behoorlijk gesprek mee voeren. Hetzelfde gaat op voor die momenten wanneer ik een bekende met een kinderwagen ontwaar. Het liefst zou ik dan rechtsomkeert maken of, op z’n minst, de straat oversteken. Hoe kan iemand namelijk de trotse ouders onder ogen komen en dan, met enige vorm van overtuiging, zeggen dat dit het mooiste kind is dat je ooit hebt gezien? Doorgaans zijn pasgeborenen namelijk helemaal niet mooi. Ze zijn gerimpeld, kaal, onhandig, luidruchtig, slecht gemanierd en vaak zelfs ronduit lelijk. En tòch wil je de nieuwbakken ouders niet voor het hoofd stoten.
Ik ben zelf inmiddels op een leeftijd waarbij de meeste van mijn vrienden volop in de kinderen zit. Een enkeling is zelfs al voorzichtig bezig aan de ‘tweede leg’. En alhoewel ze weten dat ze mij voor bijna alles kunnen bellen, voor één ding zullen ze nooit en te nimmer mijn nummer draaien, en dat is oppassen. Het is alom bekend dat ik dáár absoluut niet voor geschikt ben. Ik heb totaal geen geduld met kinderen, ik begrijp ze niet en ik wil ze ook niet begrijpen. Toch blijft een enkeling halsstarrig volhouden dat ik alles in huis heb om een perfecte vader te zijn. Vanuit een gevoel van zorgplicht jegens hen die afhankelijk van mij zijn zullen ze wel gelijk hebben. Het is mijn eer te na om dan iemand ook maar iets te kort te laten komen, fysiek of mentaal, maar toch zullen we het nooit zeker weten. Jaren geleden heb ik namelijk al besloten nooit en te nimmer aan nageslacht te beginnen, en mijn liefste is eenzelfde mening aangedaan.
Als eeuwig student van het menselijk gedrag kan ik het desondanks toch niet nalaten om me te verwonderen over het feit dat ik tal van stoere macho mannen in één klap zie veranderen in oververmoeide wrakken die, met dikke donkere wallen onder de ogen, op het werk verschijnen en desondanks stug blijven volhouden ‘dat je er zóóóveel voor terug krijgt!’. Als zo’n spruit eenmaal het levenslicht heeft gezien houdt de rest van de wereld plotsklaps op te bestaan en neemt het kind geruisloos de complete controle over het leven van zijn of haar ouders over. Welk mechanisme is het toch dat ervoor zorgt dat volwassen mensen in opperste extase geraken als ze het gemurmel van een baby horen? Wat zorgt ervoor dat ouders hun eigen behoeften vergeten zodra de baby huilt? Welk evolutionair plan is er zo hopeloos uit de bocht gevlogen dat het er nu voor zorgt dat we week worden bij het zien van die oncontroleerbaar schoppende beentjes, die veel te dikke polsjes of die ongecontroleerd grijpende minivingertjes? Ik vraag me dan ook regelmatig af of een nieuw mens dat geboren wordt niet gewoon kant en klaar kan worden afgeleverd? En als het dan perse in miniformaat moet vanwege de bouw van het vrouwelijk lichaam, kan het dan niet gewoon vanaf het prille begin gewoon àf zijn? In deze situatie moeten ouders eerst hele jaren van hun leven opgeven om hun pasgeborene de meest elementaire vaardigheden bij te brengen. Niet dat je daar vanaf dag één al mee kunt beginnen, want voor de meeste zaken die ook maar enigszins in de buurt van zelfredzaamheid komen moet je zelfs jaren wachten! Een gezonde baby kan vanaf de eerste dag weliswaar zelf ademen, dat gelukkig wel, maar verder komt het niet echt. Het consumeert en produceert, en daarmee heb je het dan wel weer gehad. Met een beetje extra nadenken had dat toch wel anders gekund zou je zeggen.
Maar het ergste van alles vind ik nog dat ouders de verleiding niet kunnen weerstaan om hun pas verworven spruit uit te dossen met de meest vreselijke ornamenten. Alles onder het mom van ‘kijk eens hoe schattig?’ Als ze dat nu slechts in de privacy van hun eigen huis zouden doen, dan kon ik er nog enigszins mee leven. Maar nee, dergelijke bedenkelijke zaken dienen vooral in het openbaar te geschieden. Bovendien dient een dergelijke uitdossing ook nog eens voor het eigen plezier èn het nageslacht op de foto te worden gezet. En wee je gebeente als je die ouders dan durft te zeggen dat ze hun kind voor gek laten lopen. Dan zijn de rapen echt gaar. Dus zeg ik het hier: ‘Zo’n hoofdband met een strik bovenop is belachelijk en alles behalve ‘schattig’!
Daarbij betwijfel ik sterk of ouders beseffen wat voor schade ze kinderen aandoen als deze op latere leeftijd met dergelijke afbeeldingen worden geconfronteerd. Vaak gebeurt dat op bruiloften trouwens, als trotse ouders héél fijngevoelig de gehele levenswandel van hun trouwende kind nog eens op een rijtje zetten. Ik heb meermalen zulke taferelen moeten aanschouwen en dan let ik altijd sterk op de gezichtsuitdrukking van de belaagde trouwlustige. Er zijn jaren en jaren van intensieve therapie voor nodig om de dan aangedane schade weer enigszins te herstellen. Meestal ten koste van het (prille) huwelijksgeluk.
De allernieuwst trend blijkt trouwens te zijn om je kind te voorzien van een toupet. Ja, je leest het goed: een toupet. (www.babytoupee.com) Ik heb uit betrouwbare bron vernomen dat een of ander beroemd sterrenkoppel uit Hollywood de veroorzaker is van dit zoveelste voorbeeld van wanstaltige kindermishandeling, want dat is het toch in mijn optiek. Welke ouder, bij zijn volle verstand –al is daar als het hun kinderen betreft toch al weinig sprake van-, dost zijn kind geheel vrijwillig en belangeloos uit met de haardracht van een Donald Trump of een Samuel L. Jackson in Pulp Fiction? Beide kapsels zijn nu niet bepaald het toonbeeld van stijl of modegevoeligheid, maar ik kan het natuurlijk volslagen mis hebben. Ook de rose lokken van het modelletje Li’l Kim doen het niet voor mij. Het is in ieder geval niet te hopen dat de ouders denken dat een dergelijke uitdossing het kind een duidelijke voorsprong in het leven zal geven ‘omdat ze zo sprekend lijken’. Ook de redenering ‘met die pruik was ze dé hit op het consultatiebureau!’ snijdt geen hout. Dergelijke ouders zijn nog verdwaasder dan ik al dacht. Een volledige geestelijke evaluatie zou hier op zijn plaats zijn.
Voor wie een dergelijke evaluatie ook dringend gewenst en noodzakelijk is: de 20 jarige Kim de Gelder uit het Belgische Belsele. Deze, als ‘Joker’ geschminkte idioot is klaarblijkelijk zwaar geestelijk gestoord. Van huis vertrokken met het doel die dag minimaal 67 slachtoffers te maken. Hoe gestoord kun je zijn? Dergelijk gedrag is volstrek en absoluut verwerpelijk en ik leef dan ook sterk mee met de slachtoffer(tje)s en hun nabestaanden.

25-01-09

PR-probleem

Hoe meer ik erover nadenk, hoe meer instanties en landen te maken hebben met een enorm pr-probleem. Neem België, daar slaagt men er maar niet in om een compromis te vinden tussen de Vlamingen en de Franstaligen. Bovendien blundert beoogd troonopvolger Filip vrolijk door het leven. zo erg zelfs dat nog geen 26% van de Vlamingen hem als een waardig troonopvolger ziet.
De Amerikanen hebben al jaren een ernstig imagoprobleem. Na het ´I did NOT have sexual relations with that woman!´ van voorganger Bill Clinton, moeten ze het al een aantal jaren doen met de niet al te snuggere Bush Jr. Vooral sinds duidelijk werd dat de inval in Irak op valse voorwendselen gebeurde, er bovendien geen duidelijke vooruitgang wordt geboekt op veel terreinen van zijn buitenlands beleid, én de economie nu finaal dreigt in te storten door de kredietcrisis en de torenhoge kosten van de oorlog, kan hij niet erg veel goed meer doen voor de gemiddelde Amerikaan.
Maar ook de Russen hebben een probleem met de manier waarop het grootste land van europa wordt bekeken. Bij velen, en dan vooral bij politici en opiniemakers, is het Kremlin nog vooral gelinkt aan de Koude Oorlog en de vooroordelen van het verleden. En dat terwijl de Russische economie harder draait dan ooit. De huidige inval in Georgië doet het land echter bepaald geen goed.
Een ander instituut dat kampt met een wereldwijde leegloop en een duidelijk dalende aanhang is de Rooms Katholieke Kerk. Door het ontbreken van een hedendaagse en duidelijke visie, eentje waar ook de gewone man mee kan leven, daalt het aantal kerkgangers en gelovigen gestaag verder. Eén Italiaanse priester, Antonio Rungi, zag zijn kans schoon en liet in de krant Corriere della Sera weten dat hij een schoonheidswedstrijd voor kloosterzusters gaat organiseren. Met die schoonheidswedstrijd wil hij laten zien dat het idee dat kloosterzusters allemaal oud en vermoeid zijn niet klopt. De priester zegt erover: ´Nonnen zijn bovenal vrouwen en schoonheid is een gave van God.´ Ja, zó ken ik er ook nog wel een paar! Maar hij zegt ook dat het idee niet van hemzelf afkomstig is, maar is aangedragen door de nonnen zélf. Opmerkelijk is dan weer wél dat nonnen die zichzelf voor de wedstrijd willen opgeven, juist aan hém een foto van zichzelf moeten opsturen. Ik kan het dan ook niet laten om mezelf af te vragen of Rungi niet wat erg veel moeite heeft met het hem opgelegde celibaat. Ik vrees dan ook dat de ingezonden foto´s hun weg dan ook zullen vinden tot onder de matras van menig monnikscel en priesterbed. Rungi laat overigens ook nog weten dat het hier vooral gaat om nonnen die oorspronkelijk afkomstig zijn uit Afrika en Latijns-Amerika. Met name zíj hebben er namelijk bij hem op aangedrongen om de schoonheidswedstrijd te houden.
Je zou bijna gaan denken dat het binnen de Kerk dus ook maar gewoon mensen van vlees en bloed zijn, met dan de nadruk op bijna.

25-08-08

Rondcirkelende gieren

Iedereen die ooit een ouderwetse western heeft gezien kent het verschijnsel. Boven de plek
Waar de koene held in de armen van zijn onbereikbare geliefde zijn laatste adem gaat uitblazen, daarboven cirkelen de gieren. Gieren zijn immers door Moeder Natuur benoemd tot haar boodschappers van het naderende einde..
In dat licht bezien is het ook niet zo heel verwonderlijk dat er sinds zondag 17 juni 2007 met enige regelmaat berichten in de media opduiken over grote groepen vale gieren boven onze contreien. Op die zondag in 2007 was het echter België dat de primeur had. Talloze biologen en vogeldeskundigen verklaarden hun aanwezigheid toen door het feit dat het EU-verbod, ingaande in januari 2007, ervoor zorgde dat boeren geen karkassen meer op hun velden mochten laten liggen uit vrees voor ziektes. Ook nu deze majestueuze vogels steeds vaker boven (het zuiden van) ons land worden gesignaleerd, doet eerder genoemde uitleg vaak opgang. Toch denk ik dat deze wetenschappers slechts deels gelijk hebben. Ik zie namelijk een andere oorzaak als ´grote boosdoener´ voor het verschijnen van de roofvogels.
Kijk maar eens naar België. Het politieke klimaat aldaar heeft, met al het onderlinge geruzie, veel weg van een patiënt met een, voorzichtig gezegd, niet al te beste gezondheid. Ook de komst van de dokter, Leterme, heeft nog steeds niet geleid tot een duidelijke verbetering in de gezondheid van de patiënt. Sterker nog, het heeft er alle schijn van dat de patiënt vooral kunstmatig in leven wordt gehouden, terwijl er nog volop wordt geruzied in het voltallige korps van geneesheren en – dames. Ook bij onze zuiderburen lijkt het onderlinge geruzie belangrijker dan een goede gezondheid en lange levensverwachting van de Belgische Leeuw.
De stap naar de situatie alhier ten lande is een kleine. Terwijl Rouvoet en de zijnen zich primair bezig lijken te houden met embryo´s en ons als volk terugvoeren naar een tijd waarin het openbare leven volledig wordt geregeerd en gedicteerd door de kerk, ligt onderwijl de Nederlandsche Leeuw op apegapen. Uitgemergeld en moe getergd na zich jarenlang in allerlei bochten gewrongen te hebben om ook maar enigszins te kunnen voldoen aan de wensen, voortkomend uit het regentengedrag van onze volksvertegenwoordigers. En hoe vaak de oude Leeuw zich ook brullend van frustratie heeft laten horen, géén van de geneesheren durft de realiteit onder ogen te zien en te doen wat wèrkelijk nodig is. Erger nog, er worden steeds nieuwe therapietjes en wonderdrankjes aangevoerd, steeds nieuw manieren bedacht om de Leeuw nog verder uit te persen, steeds onder het mom van oprechte bezorgdheid en de beste bedoelingen, maar niemand lijkt te zien, of te willen erkennen, dat de oude Leeuw nu toch echt aan de laatste fase van zijn leven is begonnen. Oud en grijs geworden, kan het arme beest alleen nog brullen middels een Blokker-shirt, zijn nagels tot het bot afgesleten uit pure frustratie.

Gelukkig is Moeder Natuur een wijze vrouw, dat weten we allemaal. Dat ze zich commercieel heeft laten inhuren om voor een nootjesfabrikant de beste nootjes uit te zoeken, het zij haar vergeven. Want hoe hard ze ook roept, er luistert toch niemand. En Moeder Natuur volgt daarbij een vast stramien. Ze begint met het gooien van een broodkruimeltje om de aandacht te trekken. Als niemand daar dan vervolgens enige aandacht aan schenkt volgen kiezelsteentjes. Hebben ook die geen effect, dan volgen achtereenvolgens bakstenen en tot slot complete muren die instorten. Alles om maar de aandacht te trekken van diegenen die de kennis en de macht en mogelijkheden hebben om de Nederlandsche Leeuw weer tot een gezond brullend dier terug op te kweken. Maar Moeder Natuur is niet gek, en genoeg is ook voor haar op een bepaald moment genoeg. Nu ze er niet in is geslaagd om de onverdeelde aandacht van Den Haag te krijgen heeft ze, als allerlaatste waarschuwing, haar boodschappers van het naderende einde gestuurd. Maar in plaats van wakker te schrikken en eindelijk tot actie over te gaan, laten ze wetenschappers aan het woord die de werkelijke reden van de komst van de gieren weg trachten te redeneren aan de hand van een verandering in de Europese regels. Ik weet echter beter. Maar ik zal wel weer een roepende in de woestijn blijken te zijn. Die hebben namelijk ook vaak gieren om zich heen.

11-06-08