Ik wil het niet meer

Het zou verboden moeten worden! Er zou een wet moeten komen die het verbiedt! En je hoeft er tegenwoordig niet eens meer Bekende Nederlander voor te zijn. Het ergste is dat het gewoon ongevraagd gebeurt. Waar ik ook ben. Overal waar massa’s mensen bij elkaar zijn. Je hoeft alleen maar aanwezig te zijn om slachtoffer te worden.

Waar is de tijd gebleven dat het je gewoon werd gevraagd? Waar is de tijd gebleven dat het je alleen overkwam in huiselijke kring? Tegenwoordig moet je overal op je hoede zijn, iedereen heeft tenslotte tegenwoordig zo’n ding op zak. Ik ook trouwens, vaak zelfs twee, maar dat wil nog niet zeggen dat ik er de hele dag mee loop te zwaaien. Integendeel zelfs.

Vroeger gebeurde het me wel vaker. Vooral toen ik werkte in Lisse. Daar werd ik regelmatig gevraagd, elke dag wel een aantal keer. Elke keer als ik mijn gezicht in het park liet zien werd ik aangehouden. Mijn postuur constrasteerde waarschijnlijk zo lekker met die Koreanen, Chinezen en Japanners die het me vroegen. Maar ook daar had ik een keuze. Ik kon altijd nee zeggen, maar vaak was het gegiechel van de vraagsters dermate aanstekelijk dat ik toezegde. Op veel plekken in de wereld ben ik dus in kasten en in laatjes te vinden. Waarschijnlijk diep weggestopt en opgeborgen, als een tastbare herinnering. Vaak ook ingeplakt denk ik.

Maar tegenwoordig gebeurt het overal ongevraagd. Op elk moment kun je vanuit je ooghoek weer zien dat iemand in zak of tas ernaar op zoek is. En het is niet dat ik ijdel ben. En het is ook niet uit arrogantie. Wat mij het meeste dwars zit is dat ik niet weet wat er mee gebeurt. Waar ik vervolgens terecht kom. En wie weet van welk commentaar ik word voorzien. Het is in ieder geval niet mijn eigen commentaar.

Daarom zal ik het nog één keer aan iedereen kort en bondig uitleggen: Ik hou er niet van om ongevraagd op de foto te worden gezet. Ik vind het zelfs ronduit onbeschoft. In onze moderne maatschappij schuif ik al de hele dag over het beeldscherm van de talloze camera’s die onze straten, winkels en pinautomaten in de gaten houden. Daar ben ik ook al niet heel blij mee, maar daar heb ik nog een bepaalde keuze. Ik kan tenslotte ook thuis blijven. Maar onbewust en ongevraagd gefotografeerd te worden voor iemands Facebook, Hyves of Twitterpagina gaat me echt te ver. Kunnen we afspreken dat we dat voortaan dus niet meer doen? Of, als het dan toch echt moet, je het me even komt vragen?

15-10-10

Onweerlegbare Logica

Als je bij onze zuiderburen geflitst wordt wegens te hard rijden, kun je een formulier invullen waarop je verzachtende omstandigheden kunt aangeven, zoals het feit dat er iemand anders achter het stuur zat, je met je hoogzwangere vrouw op weg was naar het ziekenhuis, of dat je cavia op het punt stond het loodje te leggen en je voor hem nog een passende laatste rustplaats moet regelen.

Maar al deze formulieren blijken ongelezen de kast in te verdwijnen. Niemand neemt de moeite ze te lezen. Pas als een overtreder weigert te betalen bestaat er een kleine kans dat het dossier erbij gepakt wordt. Vaker echter blijft het dossier gewoon in de kast en wordt de wanbetalers een incassobureau op de nek gestuurd.
Vanuit de Belgische politiek, toch al berucht om zijn onkreukbaarheid, werd de politie vragen gesteld waarom men mensen formulieren liet invullen waar toch niets mee werd gedaan. Dat was toch, volgens de politiek, ‘mensen voor de zot houden?’

De politie liet in een verklaring weten dat men de formulieren niet las omdat men dit als een ‘enorme administratieve lastenverlichting voor het korps’ zag.
Eenzelfde redenering kom ik regelmatig tegen bij bedrijven. Zo hoorde ik laatst iemand op een binnendienst antwoord geven op de vraag waarom hij een bepaalde offerte nog niet had gemaakt: ‘Ach, als je soms maar lang genoeg wacht, dan hoeft het toch niet meer..’

Als ik te maken krijg met een dergelijke instelling, beginnen mijn handen te jeuken. En, als ik eerlijk ben, ook mijn voeten. Ik zou dergelijke lapzwansen zó graag eens een welgemikte schop onder de derrière verkopen dat ze er, van schrik, dagenlang niet meer op kunnen zitten. Maar helaas is dat soort fysieke discipline niet meer toegestaan op de Nederlandse werkvloer. Maar sommigen vragen er toch echt wel heel erg om..

Ik weet dat Nederland redelijk hoog staat in de wereldwijde ranglijst voor wat betreft arbeidsproductiviteit. Toch kom ik regelmatig in bedrijven waaraan ik dat bepaald niet kan zien. Daar druipt de lamlendigheid vanaf, en is het bijhouden van de eigen facebookpagina, het bespreken van kinderen en vriendjes of twitteren belangrijker dan het werkelijk verdienen van het salaris dat je voor je diensten betaald krijgt. Soms is het zo schrijnend dat ik me afvraag hoe het bedrijf er überhaupt nog in slaagt financieel het hoofd boven water te houden. En velen doen dat dan ook niet.

Als een werkgever echter inziet dat hij een probleem heeft en iemand, zoals bijvoorbeeld ondergetekende, inhuurt om orde op zaken te komen stellen, krijg je de unieke gelegenheid om dat soort mensen vragen te stellen. De antwoorden die je dan soms krijgt zijn, op z’n minst, apart en sommige doen zelfs mijn oren rood kleuren. Ik kan dan ook alleen maar concluderen dat begrippen als arbeidsethos of inzet voor een groot aantal mensen al definitief tot het verleden zijn gaan behoren. Ze weten vaak niet eens waar je het over hebt! Een medewerker van een afdeling klantenservice verwoordde het zo: ‘De klanten die bellen met vragen zij eigenlijk alleen maar lastig. Ze storen me bij mijn werk.’ Op mijn vraag of die ‘lastige klanten’ niet eigenlijk zijn werk waren, bleef het even stil. Vervolgens antwoordde hij: ‘Tja, als je het zo stelt…’

Ik wil hier absoluut niet beweren dat de gemiddelde werknemer als hopeloos verloren dient te worden beschouwd. Verre van zelfs, want ik zie er een heleboel keihard werken om de zaakjes goed te regelen, en velen zijn ook volgaarne bereid die extra stap te zetten om een probleem voor je op te lossen. Maar het betreft hier vooral die medewerkers die er een mening op nahouden als ‘Ach, ik krijg toch wel betaald, of ik nu iets doe of niet..’. Een kwestie dus van ‘wie de schoen past…’ Ik word alleen nog steeds erg boos als ik dit soort aperte onzin hoor, en dan vooral als ze wordt uitgesproken met de grootste overtuiging. Onwetendheid kan ik nog wel mee leven, daar is tenslotte iets aan te doen. Maar de rest, de bewuste saboteurs, dáár heb ik echt een probleem mee!

19-07-09