De Werking van het Universum

Wat zit het universum toch wonderlijk in elkaar! Op het ene moment lijkt alles om je heen in elkaar te storten en zie je geen uitweg meer, het volgende moment staan er mensen op je stoepje te dringen om je datgene te komen brengen wat je het meest nodig hebt.

Zie hier het verhaal van A. Deze dame zag het een ruime week geleden helemaal niet meer zitten en zat in een dip. Toen ik haar maandag sprak was het weer een heel ander verhaal en had ze eerder een luxeprobleem: teveel mensen die haar wilden helpen en geen keus kunnen maken wiens hulp je zult gaan aannemen.

In mijn eigen universumpje is iets soortgelijks aan de gang. Nu het KEB-project is afgelopen, is het zaak om de laatste puntjes op de ‘i’ te zetten zodat ik per 1 augustus kan beginnen. En dat loopt stukken sneller dan gepland. Een heel aantal mensen in mijn omgeving lijken wel in de startblokken te hebben gezeten en beginnen nu te bellen en te mailen. Niet dat mijn balboekje ook meteen vol staat met klanten en factureerbare uren, dat dan weer niet, maar er is wel een hoop om over na te denken. Bovendien begint het er ernstig op te lijken dat een kinderwens van mij, ooit een boek te maken, opeens een héél stuk dichterbij begint te komen. Morgen heb ik een afspraak met iemand die een tekstschrijver zoekt voor een boek van haar eigen kunstuitingen, en na de vakantie ligt er al een afspraak voor overleg over een boek-experiment dat mijn grijze massa steeds bezig houdt.

Maar het meest verbazend blijf ik toch vinden het incident van gistermorgen. Ik zat achter mijn pc te stoeien met een computerprobleem, en ik kreeg het maar niet opgelost zoals ik wilde. Op een gegeven moment begon ik het erg zat te worden en wilde er al de brui aan geven, toen het bekende ‘ding dong’ weerklonk. Een mailtje. Nu is dat op zich niet zo bijzonder, want ik krijg doorgaans tientallen mailtjes per dag. Het mailtje dat ik nu echter binnenkreeg was feitelijk niet eens aan mij gericht. Het was een correspondentie tussen twee kennissen van mij, en eentje had een mailtje doorgestuurd met de vraag of ik even de uitleg die hij gegeven had wilde controleren op ‘lompe zinnen’, zoals hij het uitdrukte. En laat die te controleren inhoud nu precies gaan over het probleem waar ik die ochtend mee worstelde..

Ik ben géén ‘Great Believer’ in voorbestemming, noch in één bepaald Hoger Wezen. Wat ik echter wel heb ontdekt, is dat het Universum vaak toch wel zit op te letten en soms zomaar opeens in actie lijkt te komen. Niet altijd precies op het juiste presenteerblaadje, maar het moet natuurlijk ook weer niet àl te gemakkelijk worden. Soms is het dagelijkse cadeautje zelfs verpakt als iets waarvan je helemaal niet wist dat je het hebben wilde, en soms zelfs als iets wat regelrechte weerstand oproept. Maar voor wie iets secuurder kijkt naar de dingen die hem of haar zoal op een dag overkomen, ziet toch vaak de verborgen schatten. En het feit dat die verborgen schatten er überhaupt elke dag zijn, maakt toch weer dat ik vind dat het best goed geregeld is…soms. Ik denk dat het vooral de mensen zelf zijn die het zichzelf, en de ander, soms zo verrekte moeilijk maken. Maar dat schijnt dan weer typisch bij de menselijke natuur te horen. Dingen zo moeilijk mogelijk doen als het òòk makkelijk kan.

01-07-09

Middelbaar

Ik ben van middelbare leeftijd. Vanmorgen toen ik opstond besefte ik me dat nog niet, maar gezeten achter mijn ochtendkranten kwam het bericht als een mokerslag: ik, Henry de L’Ecluse, ben ongemerkt toegetreden tot de rangen van de ‘middelbaren’. Althans, dat is de mening van Fleur Besters (1977), sinds 2001 politieredacteur van het Eindhovens Dagblad.
Mijn eerste reactie was er eentje van verbazing. In de trant van ‘dat meiske..’ en ‘ach gossie’, maar nadat ik haar leeftijd en staat van dienst er bij had gezocht, veranderde mijn gevoel in verontwaardiging. Edoch ook ik kan me vergissen, dus toch het woordenboek er maar even op nageslagen (dat exemplaar in boekvorm, je weet maar nooit met die online encyclopies) om er zeker van te zijn dat de definitie die ik in mijn hoofd heb de juiste is. En ziet, volgens het woordenboek is ‘middelbare leeftijd’ rond de vijftig jaar! En ook al ben ik al aardig op weg, zo oud ben ik toch nog lang niet.

Maar wat schreef Besters dan? En hier wordt het spannend, want waarschijnlijk gaat Besters aanvoeren dat zij de koppen niet schrijft… Boven het artikel ‘Kinderlokker sloeg al 20 keer toe’, staat de gewraakte subkop ‘man van middelbare leeftijd is actief in groot deel van de regio’.

Op zich is er helemaal niets aan te merken op het hele artikel, en ik vind het meer
dan triest dat deze smeerlap nog steeds niet gepakt is. Maar ik begin heftig te protesteren als Besters even verderop de vermoedelijke leeftijd van de verdachte schetst. De tweede alinea begint namelijk met: ‘De 35- tot 40-jarige man…’. En daar ik inmiddels boven de veertig ben, niet al te ver maar toch al een paar jaar, ben ik dus in de ogen van Besters ‘middelbaar’.

Opvallend is echter wel dat ook Besters zèlf de middelbare leeftijd met rasse schreden nadert, want een snelle rekensom leert dat zij zelf inmiddels ook al zo’n 32lentes telt. En daarmee zit ze dichter bij haar eigen definitie van middelbaar dan ik bij die van het woordenboek. Tja, het kan zomaar verkeren, al denk ik niet dat Besters zichzelf ziet als ‘bijna middelbaar’.

Ik heb de afgelopen maanden het geluk en het voorrecht gehad samen te mogen werken met een aantal mensen die het begin van de werkelijke ‘middelbare leeftijd’ al hebben overschreden, en uit hun monden hoorde ik de verhalen die ik al zo goed kende uit mijn eigen vriendenkring. Als je eenmaal ‘van zekere leeftijd’ bent, tel je in de maatschappij niet of nauwelijks meer mee. Ja, je mag gewoon belasting blijven betalen, want voor de belastingdienst is een ieder gelijk aangeschoten wild. Maar de ware afschrijving vindt plaats door de werkgevers, gewoon om op alles en nog wat af te schrijven, want zij selecteren wel degelijk op leeftijd. Als je niet meer absoluut piep van lijf en leden bent, je hebt er al een tonnetje of wat opzitten zeg maar, dan ben je uitgerangeerd, waardeloos en niet eens de courtesy van een gesprek meer waard. En daar wil ik nu eens, mede namens alle getroffenen, hartgrondig tegen protesteren!

Want let wel, werkgevers van Nederland, mensen van boven de 35 (om Besters’ definitie van middelbaar maar eens aan te houden) zijn alles behalve versleten en bejaard. De kans is zelfs groot dat ze u nog een poepie kunnen laten ruiken als het aankomt op levenservaring en kennis! Ja, ze zijn een paar centen duurder, maar dan heb je ook wat. Zij weten nog wat het is om loyaal te zijn aan een werkgever. Zij zijn niet na een jaartje alweer uitgekeken op hun zoveelste baantje. Zij hebben nog enigszins degelijk onderwijs gehad en weten gewoon nog uit hun hoofd dat Deventer niet bepaald naast Maastricht ligt! Maar als ze van geen enkele werkgever meer een kans krijgen om te laten zien wat ze kunnen, zult u dat ook nooit te zien krijgen.
Daarom hulde aan al die mannen en vrouwen van ver boven de 35 die, met volledige inzet en vol enthousiasme, het KEB-traject hebben voltooid en nu hun kansen (dan maar) gaan pakken als zelfstandig ondernemer. Te oud voor de werkgevers, maar véél te jong voor de geraniums, zijn zij het nu die er hun schouders onder gaan zetten om de economie, èn zichzelf, weer uit het slop te trekken. Een economie die overigens vooral in het slop is geraakt door al die op geld beluste dames en heren van beneden de 35. En dat wilde ik maar even laten weten!

26-09-06