KFS2012 Deel 1: Vertrek en aankomt

Eindhoven, 05-06-2012Opstaan om 05.00 uur is voor mij geen grote opgave.Niet dat ik er een fan van ben om vroeg mijn bed uit te komen, maar doordeweeks staat mijn wekker om 05.30 uur, dus het is maar een half uurtje vroeger. Na een verfrissende douche stop ik de laatste spullen in mijn tas en plof met een dampende mok cappuccino op de bank met de Telegraaf en het ED van vanmorgen.

Rond half zeven komt mijn liefste ook naar beneden en maant mij tot haast. Zij zal mij op weg naar haar werk bij het station afzetten. Het is regenachtig als ze 'Besje' achter het station parkeert. Van hier uit zullen we vertrekken, maar buiten de vele forenzen die via het station dagelijks naar hun weg reizen is er tegen zevenen nog maar weinig beweging vanuit Out of Area te bespeuren. Een telefoontje brengt duidelijkheid: de leden van het RECCE TEAM zullen met twee personenauto's naar Keulen reizen en beiden zijn er binnen een paar minuten!

Ik neem voor de komende dagen afscheid van mijn liefste en kruip achterin een van de beide auto's. Al snel zitten we in colonne op de snelweg en gaat het met een behoorlijke vaart richting Keulen. De sfeer en stemming onderweg zijn goed, en bij een korte tussenstop leren we elkaar alvast weer een beetje beter kennen.
Op het vliegveld checken we niet allemaal bij dezelfde incheckbalie in, waardoor we verspreid over het vliegtuig komen te zitten. Mijn plek blijkt op de allerachterste rij te zijn naast Rob B. En zoals gewoonlijk is de beenruimte niet echt berekend op kerels zoals ik. Ik zit de hele reis dus klemvast! Gelukkig heeft de meneer in de stoel voor mij géén behoefte om zijn stoel achterover te doen en hoef ik geen 'lastige gesprekken' te voeren.

Een aantal uur later landen we veilig en wel in Sarajevo en gaan we eerst naar Zetra. Hier gaat het de komende dagen allemaal gebeuren! Als we het gigantische complex naderen valt de wat vergane staat van het complex op. Toch is het niet heel moeilijk een voorstelling te maken van hoe het in 1984 moet zijn geweest. Al is het tegenwoordig in een wat meer deplorabele staat en ietsje meer overgroeid.

De rit naar Sareni Centar in Hadžići voert door een deel van Sarajevo waar de gevolgen van de oorlog nog overal zichtbaar zijn. Gruwelijke details vliegen me aan alle kanten om mijn oren, en wat ik door de autoruit voorbij zie schuiven illustreert een werkelijkheid die (gelukkig) erg ver van mijn bed is.

Wie in Sareni Centar binnenstapt voelt zich meteen welkom. Groot deel van dat gevoel wordt veroorzaakt door de 'zwerf-waakhond' van het hotel die, al kwispelend, iedereen welkom heet. Zodra Grote BazinAnita zich in het hotel bevindt, is ze immer vlakbij de voordeur te vinden. Als anita er niet is, gaat ze meer haar eigen gangetje. Maar waar ze ook gaat, ze blijft de voordeur steeds wel in de gaten houden.

(Op alle foto’s in deze bijdrage rust copyright. ©Paul Mulder/PMTekst)

NK Buikdansen

Als freelance correspondent kom je nog eens ergens. Zo mocht ik voor de krant verslag doen van het NK Buikdansen dat in Eindhoven werd gehouden. Een hele middag dans(wed)strijd tussen schaarsgeklede dames die wild met hun heupen en lichaam bewegen. Je kunt het een héél stuk slechter treffen…

Het leuke aan het freelance correspondentschap is, dat je op plekken komt waar je doorgaans niet snel verzeild zou raken, en zaken opsteekt die je anders nooit zou hebben geweten. Zo weet ik nu dat de Oriëntaalse buikdans van oorsprong een vruchtbaarheidsdans, baringsdans en tempeldans is. Deze dansen waren in vroegere tijden slechts voorbehouden aan vrouwen. Een verspreiding van deze dans vond plaats rond de Middellandse zee en het Midden-Oosten. Het waren de Zigeuners die deze dansvormen meenamen waardoor verschillende vormen en stijlen ontstonden.

De Oriëntaalse dans is eigenlijk een “isolatiedans”, omdat je bepaalde lichaamsdelen onafhankelijk van elkaar beweegt. Het lichaam word en/of blijft soepel en de spieren worden steviger op plaatsen waarvan je eerst niet wist dat je ze had. Naast de basisbewegingen kan iedere danseres haar eigen expressie en fantasie kwijt in deze dansvorm. De Oriëntaalse dans is afwisselend, vrouwelijk, sensueel, mystiek en geeft je kracht en energie. Dat betekent dat iedere vrouw groot of klein, jong of oud, dik of dun deze dansvorm kan beoefenen.

“Iedere vrouw heeft het in zich!” roept de organisatie, en dat bleek. De jongste deelnemerster was 10 en steengoed, de oudste deelneemster ergens eind veertig. Toch was ruim drie uur kijken naar buikdansen wel behoorlijk veel van het goede, en ook harde muziek met oosterse invloed hoeft de komende tijd voor mij niet zo nodig.
Ook het feit dat er deze middag winnaars werden uitgeroepen in categorieën waarin de winnaar de enige deelnemer/-ers waren, mocht de pret niet drukken. Ik heb in ieder geval danseressen gezien die met passie en veel plezier zich in het buikdansen uitleven, en daar gaat het tenslotte om. Geen verkeerde besteding van een zondagmiddag, toch?

03-10-10

Middelbaar

Ik ben van middelbare leeftijd. Vanmorgen toen ik opstond besefte ik me dat nog niet, maar gezeten achter mijn ochtendkranten kwam het bericht als een mokerslag: ik, Henry de L’Ecluse, ben ongemerkt toegetreden tot de rangen van de ‘middelbaren’. Althans, dat is de mening van Fleur Besters (1977), sinds 2001 politieredacteur van het Eindhovens Dagblad.
Mijn eerste reactie was er eentje van verbazing. In de trant van ‘dat meiske..’ en ‘ach gossie’, maar nadat ik haar leeftijd en staat van dienst er bij had gezocht, veranderde mijn gevoel in verontwaardiging. Edoch ook ik kan me vergissen, dus toch het woordenboek er maar even op nageslagen (dat exemplaar in boekvorm, je weet maar nooit met die online encyclopies) om er zeker van te zijn dat de definitie die ik in mijn hoofd heb de juiste is. En ziet, volgens het woordenboek is ‘middelbare leeftijd’ rond de vijftig jaar! En ook al ben ik al aardig op weg, zo oud ben ik toch nog lang niet.

Maar wat schreef Besters dan? En hier wordt het spannend, want waarschijnlijk gaat Besters aanvoeren dat zij de koppen niet schrijft… Boven het artikel ‘Kinderlokker sloeg al 20 keer toe’, staat de gewraakte subkop ‘man van middelbare leeftijd is actief in groot deel van de regio’.

Op zich is er helemaal niets aan te merken op het hele artikel, en ik vind het meer
dan triest dat deze smeerlap nog steeds niet gepakt is. Maar ik begin heftig te protesteren als Besters even verderop de vermoedelijke leeftijd van de verdachte schetst. De tweede alinea begint namelijk met: ‘De 35- tot 40-jarige man…’. En daar ik inmiddels boven de veertig ben, niet al te ver maar toch al een paar jaar, ben ik dus in de ogen van Besters ‘middelbaar’.

Opvallend is echter wel dat ook Besters zèlf de middelbare leeftijd met rasse schreden nadert, want een snelle rekensom leert dat zij zelf inmiddels ook al zo’n 32lentes telt. En daarmee zit ze dichter bij haar eigen definitie van middelbaar dan ik bij die van het woordenboek. Tja, het kan zomaar verkeren, al denk ik niet dat Besters zichzelf ziet als ‘bijna middelbaar’.

Ik heb de afgelopen maanden het geluk en het voorrecht gehad samen te mogen werken met een aantal mensen die het begin van de werkelijke ‘middelbare leeftijd’ al hebben overschreden, en uit hun monden hoorde ik de verhalen die ik al zo goed kende uit mijn eigen vriendenkring. Als je eenmaal ‘van zekere leeftijd’ bent, tel je in de maatschappij niet of nauwelijks meer mee. Ja, je mag gewoon belasting blijven betalen, want voor de belastingdienst is een ieder gelijk aangeschoten wild. Maar de ware afschrijving vindt plaats door de werkgevers, gewoon om op alles en nog wat af te schrijven, want zij selecteren wel degelijk op leeftijd. Als je niet meer absoluut piep van lijf en leden bent, je hebt er al een tonnetje of wat opzitten zeg maar, dan ben je uitgerangeerd, waardeloos en niet eens de courtesy van een gesprek meer waard. En daar wil ik nu eens, mede namens alle getroffenen, hartgrondig tegen protesteren!

Want let wel, werkgevers van Nederland, mensen van boven de 35 (om Besters’ definitie van middelbaar maar eens aan te houden) zijn alles behalve versleten en bejaard. De kans is zelfs groot dat ze u nog een poepie kunnen laten ruiken als het aankomt op levenservaring en kennis! Ja, ze zijn een paar centen duurder, maar dan heb je ook wat. Zij weten nog wat het is om loyaal te zijn aan een werkgever. Zij zijn niet na een jaartje alweer uitgekeken op hun zoveelste baantje. Zij hebben nog enigszins degelijk onderwijs gehad en weten gewoon nog uit hun hoofd dat Deventer niet bepaald naast Maastricht ligt! Maar als ze van geen enkele werkgever meer een kans krijgen om te laten zien wat ze kunnen, zult u dat ook nooit te zien krijgen.
Daarom hulde aan al die mannen en vrouwen van ver boven de 35 die, met volledige inzet en vol enthousiasme, het KEB-traject hebben voltooid en nu hun kansen (dan maar) gaan pakken als zelfstandig ondernemer. Te oud voor de werkgevers, maar véél te jong voor de geraniums, zijn zij het nu die er hun schouders onder gaan zetten om de economie, èn zichzelf, weer uit het slop te trekken. Een economie die overigens vooral in het slop is geraakt door al die op geld beluste dames en heren van beneden de 35. En dat wilde ik maar even laten weten!

26-09-06