KFS2012 Deel 1: Vertrek en aankomt

Eindhoven, 05-06-2012Opstaan om 05.00 uur is voor mij geen grote opgave.Niet dat ik er een fan van ben om vroeg mijn bed uit te komen, maar doordeweeks staat mijn wekker om 05.30 uur, dus het is maar een half uurtje vroeger. Na een verfrissende douche stop ik de laatste spullen in mijn tas en plof met een dampende mok cappuccino op de bank met de Telegraaf en het ED van vanmorgen.

Rond half zeven komt mijn liefste ook naar beneden en maant mij tot haast. Zij zal mij op weg naar haar werk bij het station afzetten. Het is regenachtig als ze 'Besje' achter het station parkeert. Van hier uit zullen we vertrekken, maar buiten de vele forenzen die via het station dagelijks naar hun weg reizen is er tegen zevenen nog maar weinig beweging vanuit Out of Area te bespeuren. Een telefoontje brengt duidelijkheid: de leden van het RECCE TEAM zullen met twee personenauto's naar Keulen reizen en beiden zijn er binnen een paar minuten!

Ik neem voor de komende dagen afscheid van mijn liefste en kruip achterin een van de beide auto's. Al snel zitten we in colonne op de snelweg en gaat het met een behoorlijke vaart richting Keulen. De sfeer en stemming onderweg zijn goed, en bij een korte tussenstop leren we elkaar alvast weer een beetje beter kennen.
Op het vliegveld checken we niet allemaal bij dezelfde incheckbalie in, waardoor we verspreid over het vliegtuig komen te zitten. Mijn plek blijkt op de allerachterste rij te zijn naast Rob B. En zoals gewoonlijk is de beenruimte niet echt berekend op kerels zoals ik. Ik zit de hele reis dus klemvast! Gelukkig heeft de meneer in de stoel voor mij géén behoefte om zijn stoel achterover te doen en hoef ik geen 'lastige gesprekken' te voeren.

Een aantal uur later landen we veilig en wel in Sarajevo en gaan we eerst naar Zetra. Hier gaat het de komende dagen allemaal gebeuren! Als we het gigantische complex naderen valt de wat vergane staat van het complex op. Toch is het niet heel moeilijk een voorstelling te maken van hoe het in 1984 moet zijn geweest. Al is het tegenwoordig in een wat meer deplorabele staat en ietsje meer overgroeid.

De rit naar Sareni Centar in Hadžići voert door een deel van Sarajevo waar de gevolgen van de oorlog nog overal zichtbaar zijn. Gruwelijke details vliegen me aan alle kanten om mijn oren, en wat ik door de autoruit voorbij zie schuiven illustreert een werkelijkheid die (gelukkig) erg ver van mijn bed is.

Wie in Sareni Centar binnenstapt voelt zich meteen welkom. Groot deel van dat gevoel wordt veroorzaakt door de 'zwerf-waakhond' van het hotel die, al kwispelend, iedereen welkom heet. Zodra Grote BazinAnita zich in het hotel bevindt, is ze immer vlakbij de voordeur te vinden. Als anita er niet is, gaat ze meer haar eigen gangetje. Maar waar ze ook gaat, ze blijft de voordeur steeds wel in de gaten houden.

(Op alle foto’s in deze bijdrage rust copyright. ©Paul Mulder/PMTekst)

Onderweg en machteloos

Alles verliep voorspoedig. De taxi die ons van huis zou ophalen was stipt op tijd, we waren zelfs de eersten die zich in het donker op het nog verlaten station verzamelden. De bus die ons naar Dortmund moest brengen was op tijd, maar moest een kleine extra omweg maken. Het is tenslotte ook lastig om uit te maken welke kant van het station de ‘taxi zijde’ is… Een tip: bussen zijn doorgaans de grootste als je die twee vergelijkt.
We liepen zelfs iets voor op schema toen de bus ons op het vliegveld van Dortmund afzette. Tijd genoeg voor een kop koffie en een broodje. Ook de rest van de vrijwilligers meldden zich op tijd, waarna en masse bij easy Jet kon worden ingecheckt.
Bij het landen in Zagreb stonden ook daar de bussen klaar die ons in twee groepen naar Sarajevo zouden brengen, zo’n 500 kilometer verderop. De meesten hadden tegen die tijd het vroege opstaan overwonnen, en er werd druk gezongen en gekletst. Voor ons was die sfeer een feest om te horen en te mogen meemaken.

Maar toen kwam vlak na de eerste stop dat telefoontje. Zo’n telefoontje dat in één klap de hele sfeer voor ons veranderde: P’s stiefvader is er slecht aan toe. En wat moet je dan? Je bent op weg in een bus vol vrolijke en uitgelaten mensen die samen iets heel leuks gaan doen, en daar ongelofelijk veel zin in hebben. Zelf hadden we natuurlijk ook zo onze eigen voorstelling over hoe de daarop volgende dagen zouden verlopen. En daar past zo’n bericht totaal niet bij, maar helaas heb je dat niet voor het uitkiezen.

Er was een dokter ingeschakeld, zo luidde het bericht, en de vooruitzichten waren niet somber. De verwachting was dat het dus wel goed zou komen. Toch ietwat bedrukt vervolgden we dus onze reis. Kilometer na kilometer gleed het landschap aan ons voorbij. Onderweg in een vreemd land kun je toch niet veel doen, dus probeerden we er het beste van te maken. Dan de tweede stop. De rokers in het gezelschap waren er erg aan toe, en de buschauffeur bepaald de kwaadste niet.

En even kregen we een voorproefje van de kracht van het idee achter het kidsfestival, toen naast onze bus twee andere bussen met schoolkinderen stopten. Sommige vrijwilligers blijken echte kindermagneten, vooral als ze van die mooie en exotische dreadlocks hebben. Haast routineus ging het van ‘even een frisse neus halen’ naar ‘kinderen entertainen’. En daar heb je, blijkbaar, maar heel weinig voor nodig. En ook al versta je elkaar nauwelijks, met gebaren en een open hart valt er prima te communiceren. Samen lachen verbindt. Ik heb het voor mijn ogen zien gebeuren op die Bosnische parkeerplaats.

Maar dan rinkelt de telefoon weer, en in één klap is het feestgevoel weg. De woorden ‘Ik heb slecht nieuws’ vertellen alles. En ook al heeft mijn lief de andere kant van het gesprek niet gehoord, mijn reactie ‘Dat ga je niet menen…’ doet de bittere waarheid ook bij haar ineens doordringen. Op twee meter afstand lachen kinderen hard om al die rare fratsen van een stelletje gekke buitenlanders, maar voor ons is het dan al voorbij. Voor ons dus geen kidsfestival dit jaar.

Tweehonderd kilometer duren eindeloos lang. Zeker als je met een mobiele telefoon met gebrekkige ontvangst in een rijdende bus met vrolijke mensen een totaal onverwacht overlijden probeert te bevatten. En er moet zo ontzettend veel geregeld worden. Maar hoe doe je dat vanuit een rijdende bus in Bosnië? De eerste prioriteit wordt dan héél simpel om zo snel mogelijk weer thuis te komen. Maar soms, zoals gisteren, kan dat alleen door eerst verder te reizen. En dan duren de kilometers lang, erg lang.

Inmiddels zijn we nog geen etmaal verder en weer terug in Eindhoven. Met pijn in ons hart, maar wel met een enorm warm gevoel over hoe Stichting Out of Area en de vele vrijwilligers rondom het kidsfestival ons hebben opgevangen en geholpen na het vreselijke nieuws. Van alle kanten werd vrijelijk hulp en troost aangeboden, heel hartverwarmend op zo’n moment en precies wat we nodig hadden. Ik wil iedereen daar dan ook, vanuit huis, enorm voor bedanken. Het zijn vaak de kleine dingen (zeker in een vreemd land) zoals ‘Hoe komen we morgenochtend om vijf uur in hemelsnaam op het vliegveld?’ die de grootste problemen lijken te worden. Ze werden allemaal voor ons opgelost. William Bos bracht ons zelf naar het vliegveld en moest daarvoor op een onchristelijk tijdstip zijn bed uit…en hij heeft dezer dagen al zoveel aan zijn hoofd. Ik kan echt, met mijn hand op mijn hart, zeggen dat deze club (en alle enthousiaste mensen daarin!) gewoon KLOPT!

Voor ons dus géén kidsfestival en géén verslag. Niet hier en niet in het ED. Je kunt de mooiste plannen maken, maar het leven gooit daarbij vaak roet in het eten. Ons resten nu andere voorbereidingen en andere verplichtingen, waardoor we die aan het kidsfestival op dit moment niet kunnen waarmaken. Maar met William Bos hebben we afgesproken om in 2012 een nieuwe poging te gaan wagen. En wie weet kan Ed Mol dan wel mee. Maar dat is dan van later zorg. Tijd genoeg om het daar eens rustig over te hebben. En ook eens te bekijken wie er volgend jaar misschien ook wel mee wil. Ik heb er al genoeg gehoord.

Ons rest nu een andere en triestere taak. En daarmee sluit ik dus de verslaglegging via dit blog af. Géén vrolijke verslagen dus, géén interviews met vrijwilligers, organisatie of met blije kinderen. Dat blijft liggen tot volgend jaar, bij de volgende editie van het ‘Kidsfestival Sarajevo’.

10-06-11

All my bags are packed I'm ready to go

Met een diepe zucht parkeer ik mijn taxibus strak tegen het gaashek. Nu nog de sleutels inleveren bij de planning, en dan ben ik vrij. Ik merk dat ik het nadere vertrek in gedachten steeds vooruit heb geschoven. Eerst moesten er nog een aantal andere zaken worden geregeld.

Nu is het bijna zover. Nog een paar uurtjes, en dan moeten we ons melden op station Eindhoven CS. Om 03.00 uur! Wie heeft dat in godsnaam bedacht? Het zal wel een kostending zijn, maar vrolijk word ik er niet van…over mijn liefste nog maar te zwijgen.

Als alles goed gaat komt rond 02.30 de taxi voorrijden. Wel een taxi van de concurrent helaas, want mijn ‘baas’ doet niet aan straattaxi’s in Eindhoven. Dan zijn we rond 2.45 op het station en kunnen dan de eerste vrijwilligers ontmoeten. Het moeten er een stuk of vijftig zijn als ik de papieren goed heb gelezen, en ik ken er welgeteld twee. Kennismaking met de rest komt vanzelf wel, denk ik dan maar. Ik verwacht niet dat ik op dat tijdstip het prototype van de geïnteresseerde journalist zal zijn.

De hele dag zijn we onderweg morgen. Want we gaan met de bus van Eindhoven eerst naar Helmond, en dan door naar Dortmund. Vandaar met het vliegtuig naar Zagreb, en dan met de bus weer verder naar Sarajevo. En als alles goed gaat, komen we daar dan rond 17.00 morgenmiddag aan. Kapot en brak waarschijnlijk, maar we gaan het allemaal maar lekker over ons heen laten komen. Het enige waar ik me enigszins zorgen over maak is de beschikbare beenruimte. Mijn liefste en ik zijn beiden niet de allerkleinsten, dus een beetje beenruimte is erg prettig voor het comfort. Maar het zal wel behelpen zijn ben ik bang.

Het Kidsfestival. Weken hebben we er nu naar toegeleefd, maar ik kan me er nog steeds geen goede voorstelling van maken. Vijftigduizend kinderen in vier dagen! Hoe ziet dat er uit? Over een paar dagen weet ik het. Ik denk dus dat het een evenement is dat je vooral moet beleven en ervaren, en wij zijn er helemaal klaar voor!

Ik heb aan veel dingen gebrek, maar niet bepaald aan woorden. Maar als je me nu vraagt waarover ik straks allemaal zal gaan schrijven, moet ik het antwoord schuldig blijven. Mijn onderwerpen zullen vooral afhangen van wat ik zie, hoor en meemaak. Ik ken mezelf genoeg om niet al te veel te plannen wat dat betreft, want meestal komt er toch iets heel anders uit. Zolang ik maar een schrijfblok en een potlood onder handbereik heb, dan komt het goed. En ja, ik schrijf inderdaad het liefste met potlood. Zo’n heel ordinair HB potlood. Nadeel is wel dat je dus standaard een puntenslijper of een zakmes bij je moet hebben. En dat laatste ligt bij vliegtuigmaatschappijen tegenwoordig een beetje gevoelig.

Met nog een paar uur voor de boeg ga ik nu afsluiten. Ik moet in huis nog een aantal dingen doen om de boel een beetje netjes achter te laten, en een paar uurtjes (proberen te) slapen is ook niet verkeerd. Mijn lief en ik gaan de komende zeven dagen een avontuur aan dat héél mooi kan worden. Aan de ene kant is het ook een soort kleine vakantie, de eerste in een héél lange tijd, maar aan de andere kant moet er ook gewoon gewerkt worden. Bovendien is het Kidsfestival het eerste project waarin mijn liefste en ik op deze manier gaan samenwerken. A First dus, maar eentje waar ik absoluut niet tegenop zie. Ik heb er zelfs echt zin in!

Eindhoven sluit af. De volgende bijdrage komt, als alles goed gaat, vanuit Sarajevo. Ik wil de meelezers graag oproepen hun reacties met ons te delen door te reageren op de posts zodra die geplaatst zijn. Onder elk bericht vind je daarvoor de mogelijkheid. Geneer je vooral niet, we lezen jullie commentaar en opmerkingen graag!

Zelfs ‘op tijd’ is nog te laat (deel III)

Lange tijd gebeurt er niets. Er lopen verpleegkundigen en artsen over de gang, maar niemand kom naar ons toe. Ten einde raad klampen we de eerstvolgende persoon aan die zich in de buurt van de balie begeeft. ‘Monsieur J.?’ Deze dame geeft, bij het horen van de naam, zelfs blijk van herkenning. Now we’re getting somewhere! Met gebaren maakt ze duidelijk dat ze gaat ‘zoeken’. Ik neem maar aan dat het zoeken betreft naar iemand die ons te woord kan staan, zoeken naar ‘de patiënt’ lijkt me in deze situatie te dol voor woorden.

In de tussentijd krijg ik steeds meer moeite mijn adrenalineniveau onder controle te houden. Ik ben moe, inmiddels behoorlijk gefrustreerd aan het raken, ik heb vandaag nog bijna niets gegeten, en ‘vandaag’ begint inmiddels al aardig aanstalten te maken om in ‘morgen’ over te gaan. Wat is nu in hemelsnaam het probleem helemaal? Is de toestand van de patiënt inmiddels zó ernstig dat ze ons dat willen besparen? Zijn ze zó geschrokken van deze onverwachte Nederlandse invasie? Ik loop naar buiten en probeer in de gierende wind en de druilerige regen een sigaret aan te steken.

Halverwege mijn sigaret zie ik beweging binnen. Een arts is tevoorschijn gekomen en begint iets uit te leggen. Het blijkt een verslag van de laatste uren waarbij een mengelmoes wordt gesproken van rap Frans, voorzichtig Engels en een hoop handgebaren. Het verhaal is echter volkomen duidelijk: het gaat niet goed. Het lukt maar niet om de bloeddruk op peil te krijgen. Er zijn al ruim twintig zakken bloed toegediend, maar er blijven steeds nieuwe bloedingen optreden. De man gaat ons voor en zegt dat we in kleine groepjes even bij hem mogen, met nadruk op ‘even’.

De dames gaan eerst, het is tenslotte hun vader. Ik wacht met R. buiten. Als de dames na een paar minuten weer verschijnen vertellen hun gezichten genoeg. In hun ogen lees ik de vrees voor herhaling van ruim een jaar geleden, het verlies van een ouder. Ik kan niet anders dan mijn liefste knuffelen. Ik heb woorden genoeg, maar woorden zijn in zo’n situatie zo volstrekt ontoereikend dat ik het beter vind ze niet hardop te zeggen.

Dan zijn R. en ik aan de beurt. J. blijkt naar ons te hebben gevraagd. We schuifelen de behandelkamer in waar J. ligt en mijn hart zinkt. Daar in het ziekenhuisbed ligt een schim van de man die ik zo ben gaan bewonderen. In zijn ogen zie ik de vermoeidheid. Pijn heeft hij gelukkig niet, daar zorgt de morfine wel voor. Op mijn vraag of we iets voor hem kunnen betekenen antwoord hij ontkennend. Hij heeft niets meer te wensen. Hij is echter blij om ons voor het laatst nog even gezien te hebben, hij fluistert het bijna. We nemen afscheid met de belofte om de volgende ochtend weer terug te komen, en ik probeer in zijn ogen te lezen of hij er dan nog zal zijn. Hij knikt haast onmerkbaar.

Eenmaal buiten is er crisisoverleg. Hier blijven of proberen een paar uur te gaan slapen? Het slapen wint. Voor we echter aan bed kunnen denken hebben we nog zo’n vijftig kilometer en een ontmoeting met die ‘andere J.’ voor de boeg. In de auto is het stil. Tom wijst ons een weg die mij niet bekend voorkomt. Sigaret na sigaret word me aangereikt vanuit het donker, en ik besluit nu eens niet met Tom in discussie te gaan en zijn aanwijzingen te volgen. Aanwijzingen die ons leiden over slingerweggetjes, door slapende dorpjes en door mist en regen. Ik ben kapot als we uiteindelijk het bekende dorpje binnenrijden. Nu wil ik eigenlijk niets anders dan slapen, maar ik weet dat het nog wel even gaat duren voor het zover is.

10-03-10

Zelfs ‘op tijd’ is nog te laat (deel II)

Buiten is het donker en de weg is nat van de regen als HET telefoontje komt. M. belt en zegt dat J.’s toestand is verslechterd. Het advies is om direct naar het ziekenhuis in Montélimar te rijden.
Met een ferme ruk aan het stuur slaag ik er in om nog net de afslag Montélimar-Nord te nemen. Ik heb geen flauw idee waar het ziekenhuis ergens ligt, maar de TomTom ongetwijfeld wel, dus gokken we het er maar op. Terwijl ik afreken bij het tolpoortje toetst mijn liefste de nieuwe bestemming in: Centre Hospitalier de Montélimar.

De route voert ons door donkere dorpjes en langs stille wegen. Goddank voor de TomTom, want anders waren we hier grandioos verdwaald! Regelmatig moet de TomTom zijn route opnieuw berekenen, want ook in Frankrijk blijkt men stevig aan het bouwen. Wegen zijn omgelegd en rotondes verschenen waar voorheen blijkbaar slechts kruispunten bestonden. Het is dus af en toe een beetje gokken of we de juiste afslag op de rotonde te pakken hebben, maar het lijkt te lukken. Dan verschijnt het bordje dat de gemeentegrens van Montélimar aangeeft. Nog 6 kilometer.

Volgens de instructies moeten we naar de ‘Urgences’, wat klinkt als ‘Eerste Hulp’. Vreemd als iemand al enige dagen in het ziekenhuis ligt, maar het zal wel. Als we door het toegangshek rijden valt meteen op dat het ziekenhuis een gigantische verbouwing ondergaat. Overal zijn tekenen van bouwactiviteiten en staan machines en hekken. In het donker proberen we bordjes te vinden die ons in de juiste richting wijzen, maar dat blijkt lastig. De bordjes ‘Urgences’ zijn zo geplaatst dat het ook hier soms gokken is welke richting ze nu opwijzen. Enorm frustrerend allemaal. We zijn bezorgd en moe, en willen J. vinden. Maar in het donker wordt ons geduld steeds op de proef gesteld.

Op een bepaald moment geloof ik het wel. Ik besluit om de uitgang te zoeken en het opnieuw te proberen. We moeten ergens een bordje of aankondiging hebben gemist.
Maar als ik een volgende bocht neem zie ik recht voor me de uitgang en meteen links de ingang van ‘Urgences’. Eindelijk!

Gelukkig is het op deze troosteloze en regenachtige avond niet heel druk op het parkeerterrein. Ik vind snel een plekje dat bezaaid is met glas. Normaliter zou ik de auto daar niet neerzetten, maar nu kan het me weinig schelen en mijn liefste nog minder. Het is tenslotte háár vader om wie het gaat. Ik trek de handrem aan en volg mijn liefste die al bijna binnen is.

In de hal zit een grote groep jongeren zich nadrukkelijk te vervelen. Waarschijnlijk is een van hun kameraden er onder behandeling, maar hun wachten hoeft van mij niet zo luidruchtig. We lopen naar de balie, maar die blijkt verlaten. Er is niemand aan wie we iets kunnen vragen. Een balie even verderop is ook verlaten, maar ik kan een paar meter erachter mensen door de gang zien lopen. Ik kan niet anders dan hard ’Bonjour?’ roepen, maar niemand reageert.

Als ik terugloop naar de ingang zijn M. en R. inmiddels ook gearriveerd. Zij waren Montélimar al voorbij toen het bericht kwam en moesten ruim twintig kilometer terugrijden om hier te komen. Hun auto staat ergens anders op het terrein en zij hebben de zoektocht in het donker te voet ondernomen.

Dan verschijnt er iemand in het kantoortje achter de balie. Blijkbaar niet met de bedoeling ook aan de balie te verschijnen, maar op ons roepen komt ze toch naar voren. ‘Monsieur J.?’ Die naam doet klaarblijkelijk geen enkel belletje rinkelen, en ook een vluchtige zoektocht in de computer (b)lijkt niets op te leveren. Uit haar antwoord kunnen we opmaken dat ze het gaat navragen, en ze verdwijnt weer naar achteren.

09-03-10

Zelfs ‘op tijd’ is nog te laat (deel I)

Dat J.’s toestand zorgelijk was wisten we. Hij kwakkelde al maanden met zijn gezondheid, doch de onderzoeken wezen steeds maar geen duidelijke oorzaak aan. De laatste serie onderzoeken concentreerde zich steeds meer op één gebied, en op één conclusie die we eigenlijk niet wilden horen: kanker. Na het verlies van A., nu net een jaar geleden, was dat een uitkomst waar we bepaald niet op zaten te wachten. Zeker niet nu alle symptomen leken te wijzen op een van de meest agressieve, en zo goed als onbehandelbare, vormen van kanker met een haast onvermijdelijke afloop binnen enkele weken of maanden.

Op weg naar beneden bedacht ik me hoe gemakkelijk we tegenwoordig omgaan met reizen, met het overbruggen van grote afstanden. Met een of meerdere auto’s voor de deur kun je op vrijwel elk gewenst moment vertrekken en er bovendien redelijk zeker van zijn dat je ook veilig op je bestemming aankomt. Een paar schone kleren, een paspoort en een creditcard is feitelijk alles wat je nodig hebt. En medicijnen, laat ik die vooral niet vergeten! En opladers, die moeten ook mee.

Het mailtje van mijn liefste kwam volslagen onverwacht. Het luidde: ‘Ik kom zo naar huis en wil dan z.s.m. vertrekken. Spreek je straks wel.’ Ietwat verdwaasd las ik het een paar keer. Ik was op dat moment met héél andere dingen bezig geweest, en leefde in de veronderstelling dat we dus niet zouden gaan. Dat we zouden wachten tot na de operatie. Maar blijkbaar was mijn liefste van gedachten veranderd en gingen we toch, ook goed.

Ik sloeg mijn agenda open en bekeek mijn verplichtingen voor de komende dagen. Er zaten een aantal interessante afspraken tussen, maar niets wat niet verzet, afgebeld of verschoven kon worden. Gelukkig maar, het is tenslotte al moeilijk genoeg een eigen bedrijf van de grond te krijgen zonder daarbij ook nog eens je geloofwaardigheid te verliezen. Nauwelijks een uur later waren we onderweg, met achterin slechts twee kleine koffertjes en twee jassen. Op de achterbank die andere voorwaarde voor een voorspoedige reis: voldoende sigaretten.

Eenmaal onderweg begreep ik dat M, zus van mijn liefste en óók onderweg naar het zuiden, langs de A2 met pech was stilgevallen. Gelukkig was de ANWB is staat geweest het euvel te verhelpen en waren ze weer onderweg, ten koste van een ter plaatse afgesloten lidmaatschap. Daar hoefden we dus geen hulp te bieden, gelukkig. We konden ons dus concentreren op onze eigen reis.

08-03-10