Het Morele Failliet van Amsterdam

Wie dacht dat de graaicultuur van onze hoofdstedelijke ambtenaren haar dieptepunt zo langzamerhand wel had bereikt komt bedrogen uit. Ook wie dacht dat de grenzen van de overheidsbemoeienis in de persoonlijke levenssfeer niet ingrijpender kon. In Amsterdam kan het en, wat erger is, gebeurt het ook.
Medewerkers van het alom verguisde instituut ´Stadstoezicht´, en de daaronder vallende Milieupolitie, hebben namelijk een nieuwe manier bedacht om de hardwerkende burger zo snel mogelijk van zijn zuurverdiende centjes af te helpen. Niet omdat de burger schromelijk over de schreef gaat, welnee, maar deze boetes zijn louter bedacht om de opbrengst hiervan in de schatkist te kunnen storten en nòg meer absurde linkse gedachtekronkels en paradepaardjes te financieren. Deze wakkere hoeders van het milieu en het burgerfatsoen hebben namelijk bedacht dat de eenvoudige burgerman zijn automobiel, die hij na lang sparen eindelijk heeft kunnen kopen, niet al te lang op een en dezelfde plaats mag parkeren omdat dit boeventuig aantrekt. Jawel, dat trekt in de ogen van de Milieupolitie boeventuig aan.
Niet dat er sprake is van een overgeslagen APK, het parkeren van een autowrak langs de weg, of een automobiel met enorme schade. Nee, het gaat in deze gevallen om auto´s van hardwerkende mensen die door verblijf in het buitenland of door ziekte hun vierwieler enige tijd aan de straat hebben laten staan zonder er gebruik van te maken. De APK zit er op en de auto´s zijn verder ook in een dergelijke staat dat ze voldoen aan alle verplichtingen die de wet eraan stelt om deel te nemen aan het dagelijkse verkeer. Ze worden alleen niet gebruikt gedurende een bepaalde tijd. En daarmee riskeer je dus nu een boete in onze hoofdstad.
Zo ontdekte ook een mevrouw die voor haar werk enige tijd in het buitenland had vertoefd. Tijdens haar afwezigheid had ze haar auto in Amstelveen gestald om er, bij terugkomst, achter te komen dat deze was weggesleept. Een ander geval betreft een meneer die bij terugkomst van vakantie een ambtelijk schrijven op zijn deurmat vond waarin werd aangegeven dat hij zijn voertuig onmiddellijk diende te verwijderen of in ieder geval contact diende op te nemen met de schrijver van het epistel om zo een boete te ontlopen. Dit leidde tot een zeer begrijpelijke woede bij de man die daarop dus, anoniem, de publiciteit zocht.

Ik heb me zeer moeten inhouden om mijn woorden vandaag tot u in correct Nederlands te kunnen richten. De taal die door mijn hoofd raast is namelijk niet van een degelijke keurigheid getuigend als u van mij gewend bent of welke ik in de dagelijkse omgang doorgaans bezig, noch loopt deze over van woorden die meer dan twee lettergrepen tellen. Dat er niemand bereikbaar was om commentaar te geven op deze zaak verbaasd me dan ook niets. Zelfs de meest linkse stadsbestuurder moet toch op zijn klompen aanvoelen dat er hier een zoveelste grens is overschreden, een morele grens dit keer. Of het is zo dat men hogerop niet eens wist dat dergelijke praktijken speelden, wat het geheel alleen maar nog erger en pijnlijker maakt. Ambtenaren die zelf maar op de stoel van de hoogste morele rechter gaan zitten en gaan oordelen wat de burgen nu niet meer mag…
Ik ben dan ook heel benieuwd hoe Cohen hiermee zal omgaan, maar ik kan er wel een gooi naar doen: Cohen fulmineert dat dit zo inderdaad niet kan, verscheurt vervolgens de boetes en nodigt de getroffen burgers uit voor een heerlijk kopje thee op het stadhuis. Om daarna de boel te laten voor wat die is en over te gaan tot de orde van de dag, namelijk nog meer thee drinken.
Ik vraag me steeds vaker af waar het naar toe gaat met dit land en of ik me er nog wel thuis voel. En steeds vaker kom ik tot de conclusie dat het antwoord op die vraag een hartgrondig ´NEEN!´ is. Maar ik ben nog niet zover dat ik mijn spullen pak en vertrek. Nog niet, maar dat moment komt wel steeds dichterbij..

26-09-08

Kassa!

Op zich kan ik me er wel in vinden dat er regeltjes zijn. Regeltjes zijn nu eenmaal nodig om de maatschappij draaiende te houden en alles een beetje ordentelijk te laten verlopen, maar soms vergeet men bij het opstellen ervan zowel zijn hoofd als zijn hart te gebruiken. Een goed voorbeeld daarvan is de man die door de Belastingdienst geconfronteerd werd met een werkelijk absurde boete omdat hij vooral zijn hart volgde.
De man was op familiebezoek in België, en kreeg daar een telefoontje dat hij zijn zoontje met spoed moest ophalen. Omdat hij geen eigen auto heeft, leende hij een auto van een van zijn familieleden en scheurde daarmee de grens over richting zijn zoontje. Op deze snelle rit werd hij echter geflitst door een controleauto van de Belastingdienst en nadien aangehouden.
De belastingdienst redeneerde dat de man in een buitenlandse auto rondreed om zo de Nederlandse belastingregels te ontduiken, en legde hem de volledige BPM voor nieuwe auto´s, een bedrag van 6066 Euro, op als boete. Een absurd bedrag in een buitengewone situatie. Inmiddels heeft de man deze boete aangevochten voor de rechtbank, maar deze oordeelde dat de wet niet toestaat om een dergelijke boete te schrappen in een noodsituatie. De man zal dus gewoon moeten betalen. Bovendien moet hij dat bedrag zélf ophoesten, want de boete mag niet verhaald worden op de eigenaar van de auto.

Ieder weldenkend mens weet dat dit zo´n geval is waarbij de regels zijn toegepast in een situatie waarvoor ze niet zijn bedoeld. De oorspronkelijke regels zijn opgesteld om mensen inderdaad te kunnen beboeten als ze belasting ontduiken door bewust in een auto met buitenlands kenteken te rijden. Ze zijn echter nooit bedoeld geweest voor dergelijke gevallen als het bovenstaande. Het is dan ook des te stuitender dat de wet het de rechter verbiedt om in dergelijke extreme, dan wel noodgevallen, de boete te kunnen schrappen. De regels dienen dus dan ook zo snel mogelijk te worden aangepast, zodat de rechter naar redelijkheid een dergelijke boete kan schrappen als er overduidelijk geen sprake is van opzet of moedwillige belastingontduiking.

26-08-08