Het Morele Failliet van Amsterdam

Wie dacht dat de graaicultuur van onze hoofdstedelijke ambtenaren haar dieptepunt zo langzamerhand wel had bereikt komt bedrogen uit. Ook wie dacht dat de grenzen van de overheidsbemoeienis in de persoonlijke levenssfeer niet ingrijpender kon. In Amsterdam kan het en, wat erger is, gebeurt het ook.
Medewerkers van het alom verguisde instituut ´Stadstoezicht´, en de daaronder vallende Milieupolitie, hebben namelijk een nieuwe manier bedacht om de hardwerkende burger zo snel mogelijk van zijn zuurverdiende centjes af te helpen. Niet omdat de burger schromelijk over de schreef gaat, welnee, maar deze boetes zijn louter bedacht om de opbrengst hiervan in de schatkist te kunnen storten en nòg meer absurde linkse gedachtekronkels en paradepaardjes te financieren. Deze wakkere hoeders van het milieu en het burgerfatsoen hebben namelijk bedacht dat de eenvoudige burgerman zijn automobiel, die hij na lang sparen eindelijk heeft kunnen kopen, niet al te lang op een en dezelfde plaats mag parkeren omdat dit boeventuig aantrekt. Jawel, dat trekt in de ogen van de Milieupolitie boeventuig aan.
Niet dat er sprake is van een overgeslagen APK, het parkeren van een autowrak langs de weg, of een automobiel met enorme schade. Nee, het gaat in deze gevallen om auto´s van hardwerkende mensen die door verblijf in het buitenland of door ziekte hun vierwieler enige tijd aan de straat hebben laten staan zonder er gebruik van te maken. De APK zit er op en de auto´s zijn verder ook in een dergelijke staat dat ze voldoen aan alle verplichtingen die de wet eraan stelt om deel te nemen aan het dagelijkse verkeer. Ze worden alleen niet gebruikt gedurende een bepaalde tijd. En daarmee riskeer je dus nu een boete in onze hoofdstad.
Zo ontdekte ook een mevrouw die voor haar werk enige tijd in het buitenland had vertoefd. Tijdens haar afwezigheid had ze haar auto in Amstelveen gestald om er, bij terugkomst, achter te komen dat deze was weggesleept. Een ander geval betreft een meneer die bij terugkomst van vakantie een ambtelijk schrijven op zijn deurmat vond waarin werd aangegeven dat hij zijn voertuig onmiddellijk diende te verwijderen of in ieder geval contact diende op te nemen met de schrijver van het epistel om zo een boete te ontlopen. Dit leidde tot een zeer begrijpelijke woede bij de man die daarop dus, anoniem, de publiciteit zocht.

Ik heb me zeer moeten inhouden om mijn woorden vandaag tot u in correct Nederlands te kunnen richten. De taal die door mijn hoofd raast is namelijk niet van een degelijke keurigheid getuigend als u van mij gewend bent of welke ik in de dagelijkse omgang doorgaans bezig, noch loopt deze over van woorden die meer dan twee lettergrepen tellen. Dat er niemand bereikbaar was om commentaar te geven op deze zaak verbaasd me dan ook niets. Zelfs de meest linkse stadsbestuurder moet toch op zijn klompen aanvoelen dat er hier een zoveelste grens is overschreden, een morele grens dit keer. Of het is zo dat men hogerop niet eens wist dat dergelijke praktijken speelden, wat het geheel alleen maar nog erger en pijnlijker maakt. Ambtenaren die zelf maar op de stoel van de hoogste morele rechter gaan zitten en gaan oordelen wat de burgen nu niet meer mag…
Ik ben dan ook heel benieuwd hoe Cohen hiermee zal omgaan, maar ik kan er wel een gooi naar doen: Cohen fulmineert dat dit zo inderdaad niet kan, verscheurt vervolgens de boetes en nodigt de getroffen burgers uit voor een heerlijk kopje thee op het stadhuis. Om daarna de boel te laten voor wat die is en over te gaan tot de orde van de dag, namelijk nog meer thee drinken.
Ik vraag me steeds vaker af waar het naar toe gaat met dit land en of ik me er nog wel thuis voel. En steeds vaker kom ik tot de conclusie dat het antwoord op die vraag een hartgrondig ´NEEN!´ is. Maar ik ben nog niet zover dat ik mijn spullen pak en vertrek. Nog niet, maar dat moment komt wel steeds dichterbij..

26-09-08

Norton I

Nee, dit is geen vooraankondiging van de nieuwe Prins Carnaval die tijdens de festiviteiten de scepter over ´Lampegat´ zal zwaaien. Noch is het een nostalgische terugblik op de allereerste versie van het bekende antivirusprogramma. Dit is een korte geschiedenis van de eerste keizer van de Verenigde Staten.

Joshua Abraham Norton werd in 1819 geboren in Londen en maakte in 1849 de oversteek naar de USA. Daar begaf hij zich in zaken en maakte hij, dankzij zijn intelligentie en gewiekstheid, zijn fortuin. Slechts enkele jaren later, na een mislukte graantransactie, raakte Norton geruïneerd en werd hij krankzinnig. Dit uitte zich ondermeer door het feit dat hij zich op 17 september 1859 aan de burelen van de San Francisco Bulletin vervoegde met een papier waarop hij zichzelf uitriep tot Norton I, de eerste keizer van de Verenigde Staten. De volledige tekst luidde:
´At the pre-emptory request of a large majority of the citizens of these United States, I Joshua Norton, formerly of Algoa Bay, Cape of Good Hope, and now for the last nine years and ten months past of San Francisco, California, declare and proclaim myself the Emperor of These United States.´ *)

De krant publiceerde zijn proclamatie, en een levende legende was geboren. Iedereen deed mee en genoot met volle teugen van dit kleine mannetje. Politieagenten salueerden als hij voorbij kwam, en de stad voorzag hem zelfs van een fiets als keizerlijk vervoer.
Aangezien Norton echter geen rooie cent meer bezat, kon hij geen leger oprichten, of wapens kopen, om zijn claim kracht bij te zetten. Noch kon hij het zich veroorloven om zichzelf met de nodige pracht en praal te omgeven, en vertoonde hij zich in de straten van San Francisco in zijn karakteristieke blauw-grijze uniform. Dit uniform werd alom gezien als een compromis tussen de blauwbloezen van de Noordelijke Unie en de grijze uniformen van de Confederates van het Zuiden. Toch was Norton een graag gezien persoon die door iedereen werd begroet en met eerbied werd behandeld. Het beleid dat hij voorstond werd trouw in de krant gepubliceerd, maar natuurlijk nooit uitgevoerd. Zo gaf hij in 1869 opdracht om zowel de Democratische als de Republikeinse Partij af te schaffen omdat dit in zijn ogen ´subversieve bewegingen´ waren. Ook gaf hij opdracht tot het oprichten van een ´League of Nations´ waarin geschillen onderling, vreedzaam opgelost dienden te worden. Ook openbare werken die in zijn naam werden uitgevoerd werden in de krant breed uitgemeten en konden steevast rekenen op een aantal bezoeken van de keizer om de voortgang te inspecteren. De San Francisco Bulletin voer er ondertussen wel bij, want de oplage schoot omhoog. Toch zorgde de krant goed voor ´haar keizer´, want Norton I kon eten in de beste restaurants van de stad en ook in de opera was er altijd een plaatsje voor hem vrij. De krant ontving, én betaalde, de rekening.
Joshua Abraham Norton overleed op 8 januari 1880, zijn hele leven kinderloos, aan een plotselinge hartaanval op straat. Zijn populariteit was echter dermate dat ruim 30.000 mensen de begrafenis bijwoonden en daarmee Norton I de laatste eer bewezen.

Ik moest sterk aan Norton I denken de laatste dagen. Hij was een van die mensen die de wereld hoop en kleur hebben gegeven in een tijd van politieke oproer en tegenspoed. Hij was een van de mannen die mee heeft geholpen een jonge republiek te vormen en gestalte te geven. Een kleurrijke en schilderachtige figuur, waarvan we er vandaag de dag véél te weinig hebben. Eén blik op de scheidende president van de VS (en beide presidentskandidaten) zegt, wat dat betreft, méér dan genoeg!

25-09-08

*) vrij vertaald: ´Na het verkrijgen van de steun van een grote meerderheid van de inwoners van deze Verenigde Staten, verklaar ik, Joshua Norton, voormalig inwoner van Algoa Bay, Kaap de Goede Hoop, en nu sinds de afgelopen negen jaar en tien maanden van San Francisco, Californië, mezelf tot Keizer van deze Verenigde Staten.´