Norton I

Nee, dit is geen vooraankondiging van de nieuwe Prins Carnaval die tijdens de festiviteiten de scepter over ´Lampegat´ zal zwaaien. Noch is het een nostalgische terugblik op de allereerste versie van het bekende antivirusprogramma. Dit is een korte geschiedenis van de eerste keizer van de Verenigde Staten.

Joshua Abraham Norton werd in 1819 geboren in Londen en maakte in 1849 de oversteek naar de USA. Daar begaf hij zich in zaken en maakte hij, dankzij zijn intelligentie en gewiekstheid, zijn fortuin. Slechts enkele jaren later, na een mislukte graantransactie, raakte Norton geruïneerd en werd hij krankzinnig. Dit uitte zich ondermeer door het feit dat hij zich op 17 september 1859 aan de burelen van de San Francisco Bulletin vervoegde met een papier waarop hij zichzelf uitriep tot Norton I, de eerste keizer van de Verenigde Staten. De volledige tekst luidde:
´At the pre-emptory request of a large majority of the citizens of these United States, I Joshua Norton, formerly of Algoa Bay, Cape of Good Hope, and now for the last nine years and ten months past of San Francisco, California, declare and proclaim myself the Emperor of These United States.´ *)

De krant publiceerde zijn proclamatie, en een levende legende was geboren. Iedereen deed mee en genoot met volle teugen van dit kleine mannetje. Politieagenten salueerden als hij voorbij kwam, en de stad voorzag hem zelfs van een fiets als keizerlijk vervoer.
Aangezien Norton echter geen rooie cent meer bezat, kon hij geen leger oprichten, of wapens kopen, om zijn claim kracht bij te zetten. Noch kon hij het zich veroorloven om zichzelf met de nodige pracht en praal te omgeven, en vertoonde hij zich in de straten van San Francisco in zijn karakteristieke blauw-grijze uniform. Dit uniform werd alom gezien als een compromis tussen de blauwbloezen van de Noordelijke Unie en de grijze uniformen van de Confederates van het Zuiden. Toch was Norton een graag gezien persoon die door iedereen werd begroet en met eerbied werd behandeld. Het beleid dat hij voorstond werd trouw in de krant gepubliceerd, maar natuurlijk nooit uitgevoerd. Zo gaf hij in 1869 opdracht om zowel de Democratische als de Republikeinse Partij af te schaffen omdat dit in zijn ogen ´subversieve bewegingen´ waren. Ook gaf hij opdracht tot het oprichten van een ´League of Nations´ waarin geschillen onderling, vreedzaam opgelost dienden te worden. Ook openbare werken die in zijn naam werden uitgevoerd werden in de krant breed uitgemeten en konden steevast rekenen op een aantal bezoeken van de keizer om de voortgang te inspecteren. De San Francisco Bulletin voer er ondertussen wel bij, want de oplage schoot omhoog. Toch zorgde de krant goed voor ´haar keizer´, want Norton I kon eten in de beste restaurants van de stad en ook in de opera was er altijd een plaatsje voor hem vrij. De krant ontving, én betaalde, de rekening.
Joshua Abraham Norton overleed op 8 januari 1880, zijn hele leven kinderloos, aan een plotselinge hartaanval op straat. Zijn populariteit was echter dermate dat ruim 30.000 mensen de begrafenis bijwoonden en daarmee Norton I de laatste eer bewezen.

Ik moest sterk aan Norton I denken de laatste dagen. Hij was een van die mensen die de wereld hoop en kleur hebben gegeven in een tijd van politieke oproer en tegenspoed. Hij was een van de mannen die mee heeft geholpen een jonge republiek te vormen en gestalte te geven. Een kleurrijke en schilderachtige figuur, waarvan we er vandaag de dag véél te weinig hebben. Eén blik op de scheidende president van de VS (en beide presidentskandidaten) zegt, wat dat betreft, méér dan genoeg!

25-09-08

*) vrij vertaald: ´Na het verkrijgen van de steun van een grote meerderheid van de inwoners van deze Verenigde Staten, verklaar ik, Joshua Norton, voormalig inwoner van Algoa Bay, Kaap de Goede Hoop, en nu sinds de afgelopen negen jaar en tien maanden van San Francisco, Californië, mezelf tot Keizer van deze Verenigde Staten.´

Bush

Terwijl de regen op het dakraam klettert en in de verte de donder gromt, valt mijn oog op de aankondiging van het boek van Scott McClellan, en mijn bedrukte stemming slaat in één klap om. McClellan was tussen 2003 en 2006 een van de belangrijkste woordvoerders van George W., en heeft sindsdien zijn memoires aan het papier toevertrouwd.
Dergelijke memoires zorgen gegarandeerd voor ophef, zeker als ze gaan over een (nog) zittende president. Journalisten en andere nieuwsjagers zijn er dan als de kippen bij om breeduit verslag te doen van elk kruimeltje roddel en achterklap dat voor meer kijkers of lezers zou kunnen zorgen. De memoires van McClellan vormen daarop geen uitzondering.
McClellan hekelt in zijn boek niet alleen George W., maar heeft ook het nodige op te merken over het kringetje van vertrouwelingen rondom de president. Zo krijgen Condoleeza Rice en Dick Cheney er stevig van langs, net als voormalig adviseur Karl Rove.
Niet dat het boek echt spectaculaire onthullingen voor ons in petto heeft, de meeste beschuldigingen circuleren tenslotte al langer. Toch lijkt het McClellan te gaan lukken om deze oude feiten nieuw leven in te blazen door te stellen dat Bush niet zozeer ´gelogen´ heeft over de inval in Irak, maar dat er op z´n minst is ´gemanipuleerd met de waarheid´. Bovendien omschrijft hij zijn vorige baas als iemand die ervan overtuigd is dat ´alleen oorlogspresidenten een stempel op de geschiedenis kunnen drukken´, een zienswijze die maar weer eens onderstreept dat Bush zo snel mogelijk van het wereldtoneel dient te verdwijnen. Bovendien geeft McClellan, en hij kan het weten tenslotte, zijn voormalige baas een
persoonsomschrijving mee waar de getrouwen van George W. niet bepaald blij mee zullen zijn. Hij omschrijft de president namelijk als ´een intuïtief leider met beperkte intellectuele capaciteiten´. Een feit dat in de rest van de wereld al lang bekend is, maar wat voor de Amerikanen blijkbaar nog steeds groot nieuws blijkt te zijn!
Het meest opvallende vond ik echter dat zowel het Witte Huis als de pers hun uiterste best doet om McClellan nu neer te zetten als iemand die volslagen de weg kwijt is, en een linkse fantast. Met geen woord wordt echter tegengesproken wat er over hun hoogste baas wordt gezegd, en dát is toch wel héél apart!

29-05-08