Het lijkt wel een golfbeweging. Met een zekere regelmaat komen er van die ´Mannetjes´ voorbij die zó graag naar het geluid van hun eigen stem luisteren dat het niet eens meer gaat om wát ze zeggen, maar louter om het feit dát ze iets zeggen. En eigenlijk verwachten ze dan ook nog dat de omgeving vervalt in een gepast zwijgen zolang ze spreken. Exponenten van dit gedrag zijn overal te vinden, van voetbalcommentatoren tot columnisten, en van politici tot het bedrijfsleven. Echter, het gevaar dat ze voor de samenleving vormen wordt schromelijk onderschat.
Overal waar mensen samen komen of samen leven ontstaan, vroeg of laat, problemen. Dat is niets nieuws en dat zal ook altijd zo blijven. Mensen zijn tenslotte allemaal verschillend en hebben hun eigen ideeën en idealen, en dat is maar goed ook. Toch zie je vaak na verloop van tijd mensen opstaan voor wie de retoriek belangrijker blijkt dan de inhoud, en ik vraag me regelmatig af hoe dat nou komt. En, wellicht nèt zo interessant, waarom we er nog naar luisteren ook?
Zo zag ik gisteren in Editie NL een aantal leden van de beweging ´Guerilla Gardeners´ aan het werk op een braakliggend stuk grond in Utrecht. Deze activisten, het fenomeen is komen overwaaien uit Engeland en de VS, worden in ons land gesteund door GroenLinks . Volgens de website van GroenLinks ´leggen ze stadstuinen aan, rollen groene tapijten uit en brengen zaadbommen tot ontploffing. Betrokken bewoners met groene vingers toveren, gewapend met gieter, schop en planten, de stad om in een groene oase. De partij start dit weekend onder de leus ´Dit land kan zoveel groener´ een campagne voor meer en mooier groen heel Nederland. Groen in de leefomgeving heeft veel positieve effecten. Zo nodigt het jong en oud uit tot bewegen, is het een thuis voor dieren en planten, zuivert het de lucht en neemt het CO2 op.´
De woordvoerder van de beweging bij de actie in Utrecht, Arno Bonte, verwoordde het waarom van de actie aldus: ´We hebben heel veel grote steden in Nederland waar heel weinig groen is, en de bewoners willen de stad graag groen maken. Als dat niet gebeurt nemen ze zélf de schop ter hand en de plantjes en gaan plantjes planten.´
Ik vind het weer een typisch voorbeeld van de linkse milieu terreur. We leven met z´n allen in Nederland in een democratie en het systeem biedt meer dan genoeg mogelijkheden om dergelijke zaken aan te kaarten en geregeld te krijgen. Het ´gewoon maar gaan doen´ is daar echter niet bij, zeker niet als niet eerst de geëigende weg is bewandeld. Het zou hetzelfde zijn als ik vanmiddag het huis van mijn buren blauw zou gaan schilderen ´omdat blauw zo´n rustgevend effect heeft´. Deze lieden begeven zich op terrein dat niet aan hen toebehoort, of dit nu privé bezit of openbare ruimte betreft, en brengen daar veranderingen aan onder het mom van CO2-reductie. Op zich is initiatief om de eigen buurt op te knappen volmondig toe te juichen, maar dit riekt wel heel erg naar terreur, groene terreur. De beweging had dan ook geen betere naam kunnen kiezen, maar dat geeft de beweging en de uitgevoerde acties nog bepaald geen legitieme basis. Het steunen van een dergelijke beweging is dan ook bepaald verkeerd voor een politieke beweging in een democratisch bestel. Zeker als die beweging serieus genomen wil worden.
22-04-08
dinsdag 22 april 2008
maandag 21 april 2008
Problemen oplossen
´De mate van iemands creativiteit is af te lezen aan de manier waarop hij, of zij, zijn problemen oplost.´ Het zal inmiddels zo´n vijfentwintig jaar geleden zijn dat ik die stelling hoorde verkondigen, en op de een of andere manier is hij blijven hangen. En wel op zo´n manier dat ik het heerlijk vind om te kijken hoe mensen hun alledaagse problemen oplossen. Ook dit weekend waren er weer voldoende kansen om zulks te observeren.
Mijn liefste en ik waren dit weekend in Alkmaar om de 50e verjaardag van een goede vriend en collega te vieren. En daar we vrijdags al om 18.00 werden verwacht, was besloten om gelijk maar een hotel te boeken en er een heel weekend van te maken.
Vrijdags waren we op tijd in Alkmaar en belden, na te hebben ingecheckt, een taxi om ons naar de kade te laten brengen waar de boot op ons zou liggen te wachten. Maar waar je van een taxichauffeur zou mogen verwachten dat die zijn stad kent, wij troffen er eentje met een wat minder parate kennis. Ergens middenin het centrum besloot hij toch maar de stratengids te raadplegen om de juiste plek te vinden waar we heen moesten. Er is namelijk een groot verschil tussen de Voorstraat en Voormeer, vooral als je een boot zoekt. Hij was echter wel zo verstandig om ons, bij het uiteindelijke eindpunt, niet het hele bedrag te vragen dat de meter aangaf.
Op zaterdagmiddag stond een High Tea op het programma in een van de mooiste zaken van de stad, het ´Hof van Alkmaar´. Het adres was zonder al te veel moeite te vinden en we meldden ons iets te vroeg aan de bar van het etablissement. Daar bleek al snel dat de reservering weliswaar was doorgekomen, maar dat het hotel voor ons gereserveerd had in het gedeelte voor niet-rokers, terwijl we in het hotel toch heel duidelijk om een kamer voor rokers hadden gevraagd. Vreemd! Maar de jonge dame die ons ontving loste het snel en eenvoudig op: we konden aan de bar plaatsnemen in het rokersgedeelte en met al het heerlijks dat vervolgens werd aangerukt was het iets mindere zitcomfort een verwaarloosbaar offer. Bovendien bood de plaats aan de bar een vrij uitzicht op de open keuken en de uitgifte, waardoor ook, weliswaar onbedoeld, voor het live entertainment werd gezorgd.
´s Avonds was er door mijn liefste een tafeltje gereserveerd voor een heerlijk etentje bij ´Het Gulden Vlies´ ter ere van mijn eigen verjaardag, óók op vrijdag. Het restaurant bleek aan een straat te liggen die was afgesloten door zo´n paal die alleen voor bewoners met een pasje in de grond wenst te verdwijnen. Voor de rest van het verkeer is het gesloten gebied en dien je dus een paar meter te wandelen. Duizend excuses van de taximeneer, dat wel. Bij binnenkomst bleek het restaurant niet op de hoogte van onze komst, ondanks de reserveringsbevestiging die we via de elektronische post hadden ontvangen en in uitgeprinte vorm bij ons hadden. Maar ook hier werd e.e.a. snel opgelost. Na een paar minuten aan de bar konden we al aan tafel voor een voortreffelijk diner. Alleen jammer dat die twee drankjes aan de bar toch hun weg op de rekening hadden gevonden.
En dan ben je maandag weer thuis en liggen de kranten weer op de mat. Terug in de harde wereld van de realiteit. En oorspronkelijk was ik helemaal niet van plan om over afgelopen weekend te schrijven, maar een tweetal berichtjes in de ochtendkranten brachten ze toch weer naar boven. Het ene was een berichtje over het Kabinetsplan voor een zoveelste nieuwe belasting, ´Betalen voor biodiversiteit´ dit keer. Als je dus ergens een probleem constateert verzin je subiet een nieuwe belasting, en voilá, het probleem is opgelost! Het getuigt wederom niet van heel veel realiteitszin, noch van enige creativiteit van de betrokken ambtenaren.
Het andere berichtje betrof het overlijden van kardinaal Alfonso Lopez Trujillo op 72-jarige leeftijd. Deze Colombiaanse geestelijke was hoofd van de pauselijke raad voor het gezin, en een fervent en verklaard tegenstander van zowel de pil als het gebruik van condooms. Hij vergeleek het gebruik van de pil zelfs met ´chemische oorlogsvoering´ en stelde dat het gebruik van condooms niet helpt tegen de ziekte hiv/aids. Als ik dat soort berichtjes lees komt altijd een uitspraak van de legendarische Wim Kan naar boven: ´Als je de sport niet beoefend, moet je je ook niet met de spelregels bemoeien!´ Maar deze kerkleider bewijst maar weer eens al te zeer dat er in deze wereld nog tal van invloedrijke personen zijn die een probleem gewoon denken te kunnen oplossen door het glashard te ontkennen. En dat is een manier ja, maar zeker niet MIJN manier. Zou het aan mij liggen dat de spellingscontrole de naam van de kardinaal heldhaftig wil veranderen in druiloor?
21-04-08
Mijn liefste en ik waren dit weekend in Alkmaar om de 50e verjaardag van een goede vriend en collega te vieren. En daar we vrijdags al om 18.00 werden verwacht, was besloten om gelijk maar een hotel te boeken en er een heel weekend van te maken.
Vrijdags waren we op tijd in Alkmaar en belden, na te hebben ingecheckt, een taxi om ons naar de kade te laten brengen waar de boot op ons zou liggen te wachten. Maar waar je van een taxichauffeur zou mogen verwachten dat die zijn stad kent, wij troffen er eentje met een wat minder parate kennis. Ergens middenin het centrum besloot hij toch maar de stratengids te raadplegen om de juiste plek te vinden waar we heen moesten. Er is namelijk een groot verschil tussen de Voorstraat en Voormeer, vooral als je een boot zoekt. Hij was echter wel zo verstandig om ons, bij het uiteindelijke eindpunt, niet het hele bedrag te vragen dat de meter aangaf.
Op zaterdagmiddag stond een High Tea op het programma in een van de mooiste zaken van de stad, het ´Hof van Alkmaar´. Het adres was zonder al te veel moeite te vinden en we meldden ons iets te vroeg aan de bar van het etablissement. Daar bleek al snel dat de reservering weliswaar was doorgekomen, maar dat het hotel voor ons gereserveerd had in het gedeelte voor niet-rokers, terwijl we in het hotel toch heel duidelijk om een kamer voor rokers hadden gevraagd. Vreemd! Maar de jonge dame die ons ontving loste het snel en eenvoudig op: we konden aan de bar plaatsnemen in het rokersgedeelte en met al het heerlijks dat vervolgens werd aangerukt was het iets mindere zitcomfort een verwaarloosbaar offer. Bovendien bood de plaats aan de bar een vrij uitzicht op de open keuken en de uitgifte, waardoor ook, weliswaar onbedoeld, voor het live entertainment werd gezorgd.
´s Avonds was er door mijn liefste een tafeltje gereserveerd voor een heerlijk etentje bij ´Het Gulden Vlies´ ter ere van mijn eigen verjaardag, óók op vrijdag. Het restaurant bleek aan een straat te liggen die was afgesloten door zo´n paal die alleen voor bewoners met een pasje in de grond wenst te verdwijnen. Voor de rest van het verkeer is het gesloten gebied en dien je dus een paar meter te wandelen. Duizend excuses van de taximeneer, dat wel. Bij binnenkomst bleek het restaurant niet op de hoogte van onze komst, ondanks de reserveringsbevestiging die we via de elektronische post hadden ontvangen en in uitgeprinte vorm bij ons hadden. Maar ook hier werd e.e.a. snel opgelost. Na een paar minuten aan de bar konden we al aan tafel voor een voortreffelijk diner. Alleen jammer dat die twee drankjes aan de bar toch hun weg op de rekening hadden gevonden.
En dan ben je maandag weer thuis en liggen de kranten weer op de mat. Terug in de harde wereld van de realiteit. En oorspronkelijk was ik helemaal niet van plan om over afgelopen weekend te schrijven, maar een tweetal berichtjes in de ochtendkranten brachten ze toch weer naar boven. Het ene was een berichtje over het Kabinetsplan voor een zoveelste nieuwe belasting, ´Betalen voor biodiversiteit´ dit keer. Als je dus ergens een probleem constateert verzin je subiet een nieuwe belasting, en voilá, het probleem is opgelost! Het getuigt wederom niet van heel veel realiteitszin, noch van enige creativiteit van de betrokken ambtenaren.
Het andere berichtje betrof het overlijden van kardinaal Alfonso Lopez Trujillo op 72-jarige leeftijd. Deze Colombiaanse geestelijke was hoofd van de pauselijke raad voor het gezin, en een fervent en verklaard tegenstander van zowel de pil als het gebruik van condooms. Hij vergeleek het gebruik van de pil zelfs met ´chemische oorlogsvoering´ en stelde dat het gebruik van condooms niet helpt tegen de ziekte hiv/aids. Als ik dat soort berichtjes lees komt altijd een uitspraak van de legendarische Wim Kan naar boven: ´Als je de sport niet beoefend, moet je je ook niet met de spelregels bemoeien!´ Maar deze kerkleider bewijst maar weer eens al te zeer dat er in deze wereld nog tal van invloedrijke personen zijn die een probleem gewoon denken te kunnen oplossen door het glashard te ontkennen. En dat is een manier ja, maar zeker niet MIJN manier. Zou het aan mij liggen dat de spellingscontrole de naam van de kardinaal heldhaftig wil veranderen in druiloor?
21-04-08
Abonneren op:
Posts (Atom)