2011, een vooruitblik

Wordt dezer dagen vooral teruggekeken, als dwars mens richt ik mijn blik liever op de toekomst. En van wat ik daar meen te ontwaren word ik niet echt vrolijk. Zo worden Vlaamse ouderen verplicht om hun oude (bolle) beeldbuis in te wisselen voor een plat exemplaar. Volgens Luc Griep, directeur van de federatie onafhankelijke seniorenzorg, is dat uit het oogpunt van brandgevaar veiliger. Toch kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat griep voor kwetsbare ouderen een grotere bedreiging vormt dan welk soort imploderende tv dan ook.

2011 is, volgens de Chinese kalender althans, het jaar van het Konijn. Het is tevens het jaar waarin de Britse regering de zoveelste wanhoopspoging doet om Britse rokers van hun nicotineverslaving af te helpen. Hiertoe stelt de regering voor 400.000 verstokte rokers één pakje gratis nicotinepleisters ter beschikking. De plaatselijke anti-rooklobby is echter bang dat veel rokers niet op de hoogte zijn van dit betuttelende initiatief, omdat de reclamecampagne die dit gebaar onder de aandacht moest brengen, wegens bezuinigingen is geschrapt. En da’s maar goed ook. Ik wil de anti-rooklobby namelijk wel eens horen piepen als al die verstokte rokers per eerste januari daadwerkelijk hun peuk aan de wilgen zouden hangen. De extra bezuinigingen die dat met zich meebrengt moeten namelijk vooral door de niet rokers worden opgebracht.

In een grot in Israël hebben onderzoekers een aantal menselijke tanden gevonden die, volgens de eerste onderzoeken, veel ouder zijn dan tot nu toe voor mogelijk werd geacht. Als de resultaten blijken te kloppen, staat daarmee de hele ontstaansgeschiedenis van de moderne mens op zijn kop. En dat is weer een goede zaak. Hoe meer we weten van het werkelijke ontstaan van het leven op aarde, en de rol van de mens daarin, hoe meer berichten over de invloed van de mens op diens wereld wordt afgezwakt.

In eigen land voorspellen de trends ook bepaald geen zomer. Het lijstje is zelfs zo triest, dat de redactie meende er een hele pagina voor te moeten inruimen. Om ze allemaal te bespreken gaat me wat ver, dus ik licht er een beperkt aantal uit. De eerste die opvalt is de naam van Estée Strooker. Dit chaotische blonde huilebalkje is de winnaar van Masterchef 2010, een resultaat waarmee de Nederlandse versie van dit programma zich meteen voorgoed heeft gediskwalificeerd. Welke zichzelf respecterende keukenchef wil deze hoogblonde dwergramp in zijn of haar keuken?

De rest van de lijst toont een verontrustende hang naar truttigheid. Want ‘in’ zijn de jaren 70, plateauzolen, allerlei tinten oranje, zelf fröbelen, kurk op de muur en jute. Maar, nog veel vreselijker, de terugkomst van het broekpak. Met dit meest onflatteuze kledingstuk wordt in één klap ruim honderd jaar vrouwenemancipatie weer ongedaan gemaakt. De tijd zal leren of dat een zegening of een onvergeeflijke fout zal blijken te zijn.

2011 wordt geen al te best jaar dus, maar ik hoop dat er op één terrein tenminste vooruitgang wordt geboekt. En dan heb ik het over Twitter. Ik ben een groot voorstander van de vrije meningsuiting, maar dan is het wel belangrijk dat je iets waardevols te vertellen hebt. Helaas kan die kwalificatie hoogst zelden worden meegegeven aan het gros van de berichten die door fanatieke twitteraars de ether in wordt geslingerd. Dat GDD, ook wel bekend als Gerda Dijksman, Grote Dame of Geweldig Domme Doos uut Drenthe (zo u wilt), het nodig acht al om 1.24 ’s morgens iets te kakelen over de achtergronden van twee tragische sterfgevallen zegt al genoeg. Who cares wat zij denkt? En rond dat tijdstip plegen de meeste weldenkende en hardwerkende mensen doorgaans in dromenland te verkeren, dus de moeite had ze zich (als ze werkelijk had nagedacht) dus beter kunnen besparen. Nu kostte het haar de kop.

Desondanks ga ik vol goede moed het nieuwe jaar in. Als ras-optimist, anderen zullen mij eerder cynicus noemen, ga ik er gewoon van uit dat het gezonde verstand uiteindelijk wel weer de overhand zal krijgen. Ik wens een ieder dan ook het allerbeste voor 2011. Laat je vooral niet gek maken en gebruik je eigen gezonde vertand. Dan komt alles weer goed…ooit!

29-12-10

Ik ben er klaar voor!

Om nu te zeggen dat ik lui ben gaat me net iets te ver. Ik hou het er liever op dat ik op mijn gemak en rust ben gesteld. Door strak en vooral ruim te plannen, slaag ik er heel redelijk in om mijn wereld geordend en overzichtelijk te houden. Maar de planning rond de feestdagen doet mijn bloeddruk steevast met grote sprongen stijgen. Gelukkig zijn er in zulke gevallen de lijstjes.

Ik ben dol op lijstjes. Het is mijn manier om er zeker van te zijn niets te vergeten, want stress en geruzie is met de kerst wel het laatste waar ik op zit te wachten. Ik heb er zelfs een heel vernuftig systeem voor opgezet, want Goede Lijstjes hoef je niet steeds opnieuw te maken.
In een grote map heb ik mijn lijstjes keurig alfabetisch gerangschikt op onderwerp. Je kunt het zo gek niet bedenken of ik heb er wel een lijstje voor. En op elk lijstje staat precies waar ik aan moet denken, wat ik bij de hand moet hebben, en ik welke volgorde ik te werk moet gaan.

Voor de kerst dit jaar heb ik echter een nieuw lijstje moeten maken. Mijn liefste heeft namelijk, in haar onmetelijke wijsheid, besloten een geheel nieuw kerstmenu te creëren. En omdat het behoorlijk afwijkt van het standaard traditionele kerstmenu, ben ik zonder nieuw lijstje reddeloos verloren. Als geëmancipeerde moderne man laat ik mijn wederhelft natuurlijk niet alleen sloven in de keuken. Nee, als moderne man en liefhebbende echtgenoot help ik haar! Niet alleen met afwassen, maar ook bij de boodschappen en de voorbereiding.

Mijn lief nam afgelopen woensdagmiddag vrij voor een bezoek aan de Sligro. Ik denk wel eens dat de vele groothandelspassen die ik tegenwoordig in mijn achterzak meesleep, de voornaamste reden geweest zijn dat mijn wederhelft zo enthousiast was toen ik aankondigde een eigen bedrijf te willen beginnen. Maar goed, een echte keukenprins zal ik nooit worden. Daarvoor ben ik te ernstig motorisch en plan-technisch gehandicapt. Ik snap niets van al dat fancy voedsel, en al helemaal hoe je dat klaar moet maken. Een haas is voor mij een haas. Vol ongeloof hoorde ik echter deze week dat je de poten en de rug van de haas elk op een geheel andere manier moet bereiden om er iets eetbaars van te maken. Wie denkt daar aan? Een koe is toch een koe? Wie bedenkt nu dat je het ene stukje van dat beest gewoon kunt bakken en een ander stuk uren op het fornuis moet laten pruttelen? Vind ik toch echt een extreem grote fout in het oorspronkelijke ontwerp.

Dit kerstdiner gaat me echter volledig boven mijn pet. Bij de Sligro zag ik de een na de andere fancy verpakking in het karretje verdwijnen. Voor de meeste ervan had ik zelfs een woordenboek nodig om te weten wat het überhaupt was, en ik zag de bui al helemaal hangen. Als stoere en sterke man ben ik natuurlijk de klos als het om het zware werk gaat. Da’s ook precies de reden waarom ik in het donker en blauwbekkend haar auto van sneeuw en ijs sta te ontdoen. Ik ben, wat dat betreft, meer van het kaliber Wilbrink. Zijn kerstrecept in de krant van vanmorgen is meer van mijn niveau. Voor een geslaagd kerstdiner heb je, volgens Wilbrink, namelijk niet meer nodig dan 1 kilo gezond verstand en 1 opgeruimde keuken.

Zonder een moment van twijfel laat ik de culinaire verantwoordelijkheid voor het kerstdiner aan mijn vrouw. Ik sta op de achtergrond klaar om bij te springen waar nodig, en ik zal trachten daarbij zo min mogelijk zelf te denken of (denk ik zelf) slimme opmerkingen te maken. Ik wacht gewoon af tot ze me roept, en doe dan precies wat ze me zegt te doen, hoe vreemd het me ook ik de oren mag klinken. En ik ben benieuwd. Ik heb een lijstje gemaakt en elke voorbereiding getroffen die ik maar kon bedenken. Tot morgenavond kan ik dus rustig blijven zitten. Al ben ik wel benieuwd hoe ik met dit weer het foie gras moet gaan maaien..

24-12-10