2010

Vandaag is de eerste werkdag van het nieuwe jaar, en de toon voor het jaar (b)lijkt alweer gezet. Zo hebben, in een poging het jaar zo braaf mogelijk te beginnen, agenten van de politie IJsselland een vrouw bekeurd voor het in de auto hebben van een broodmes dat ze eerder die dag bij de bakker had gekregen tegen inlevering van een volle spaarkaart.

Ook op het spoor is men het jaar goed begonnen. Daar echter met een schorsing. De NS schorste namelijk Rens Kamminga, een eigen medewerker, voor het uitvoeren van een treinrit met passagiers tussen Utrecht en Amsterdam, terwijl deze medewerker alleen bevoegd was met lege treinstellen te rangeren. Deze medewerker beging deze overtreding op 21 december j.l., precies de dag dat vrijwel het hele land gebukt ging onder de winterse omstandigheden en de NS wanhopig en uitermate beschamend faalde om ook maar enige vorm van dienstverlening te handhaven. Het bewuste treinstel zat reeds overvol met passagiers die dolgraag naar hun werk wilden, en stond al enige tijd te wachten op het personeel dat maar niet kwam. Kamminga, aangespoord door collega’s in dezelfde trein, bedacht zich geen moment en sprong op de bok. De twee collega’s die hen als conducteurs bijstonden, wacht eenzelfde schorsing.

Na de mislukte aanslag op de vlucht naar Detroit van afgelopen kerst, zijn de moslimfanatici een stapje inmiddels verder gegaan. Dit maal in de persoon van een 28 jarige Somaliër. Deze idioot verschafte zich met een bijl toegang tot het huis van de Deense cartoonist Kurt Westergaard (bekend van de spotprenten), en wilde deze te lijf terwijl hij op zijn 5 jarige kleindochtertje paste. De aanslag heeft de lokale veiligheidsdiensten overigens ernstig in verlegenheid gebracht, want zij waren het die de woning van Westergaard na eerdere pogingen hadden beveiligd met steviger deuren en bewakingscamera’s. Blijkbaar dus bepaald niet voldoende.

Ook in het kader van ‘veiligheid’ heeft het Britse tabloid Sunday Express een test gedaan van de beveiliging op Schiphol, en noemt onze nationale luchthaven nu prominent op de voorpagina Terror Airport. Een fotograaf van het bald is er namelijk in geslaagd om, ongezien en ongecontroleerd, een injectiespuit met insuline mee te nemen aan boord van een vlucht naar Londen. Uit de foto’s in de krant valt op te maken dat het hier eenzelfde soort actie betreft als we kennen van Alberto Stegeman, praatjesmaker van het SBS6-programma Undercover in Nederland. Het lijkt allemaal heel wat, maar als je jezelf maar even in de details verdiept is er doorgaans maar weinig aan de hand. Ik zeg hier bewust ‘weinig’, en bepaald niet helemaal niets!

Is het dan alleen maar kommer en kwel aan het begin van dit jaar? Nee, absoluut niet! Ik heb er zelfs al een heuse held en voorbeeld bij. Die verscheen deze morgen in de persoon van toptechneut Albert de Gier. Deze kanjer is er namelijk in geslaagd een oude 2CV uit 1984 niet alleen om te bouwen tot elektrische auto, hij kreeg het vehikel ook nog een goedgekeurd om de weg op te mogen! Hulde, absolute hulde! Iedereen die zich ervoor inzet om een van de mooiste auto’s ooit gemaakt voor uitsterven te behoeden, verdient wat mij betreft niet alleen de eeuwige roem, maar ook nog eens een standbeeld!
Nu is de oplossing die De Gier heeft gekozen voor zijn rode 2CVolt nog bepaald niet volmaakt en alles behalve productierijp. Behalve een zéér beperkte actieradius van zo’n 70 km, zijn er ook nog meerdere probleempjes op te lossen zoals de ontwaseming van de ruiten. Een niet onbelangrijk fenomeen in deze tijd van het jaar, maar De Gier geeft aan dat deze ‘tekortkomingen’ zijn volgende project gaan vormen. Ik roep De Gier dan ook bij deze op om, als hij deze probleempjes heeft opgelost, daarvan terstond kond te doen. Ik zou namelijk zomaar wel eens zijn eerste klant kunnen worden als er een goede elektromotor voor 2CV’s op de markt zou komen.

Tenslotte nog een berichtje van geheel andere aard. Dit keer over het raadselachtige fenomeen ‘vrouw’. Nu zijn wij mannen al jaren gek gemaakt met het idee dat een vrouw, buiten een geheel eigen logica, ook een plekje zou hebben dat de G-spot genoemd wordt. Menig relatie is er inmiddels op stukgelopen, omdat manlief in al zijn erotische onhandigheid het plekje maar niet kon vinden. Professor Tim Spector (onthoud die naam, want hij is een van de onbetwiste helden van 2010!) heeft nu aangetoond dat de G-spot slechts bestaat in de fantasie van vrouwen en sekstherapeuten! Kunnen wij mannen ons tenminste weer beroepen op ons uitblinken in de edele kunt van het ‘de weg kunnen vinden’ of ‘kaart lezen’..

Tegelijkertijd heeft een Amerikaanse chirurg (waar anders..) al een kunstmatige G-spot weten te construeren. Wie er een heeft, zo vertelt het artikeltje, schijnt bij het ‘nemen’ van een verkeersdrempel al een orgasme te kunnen krijgen… Ik zou hier natuurlijk nog veel over kunnen zeggen, maar dat ga ik niet doen. Dat laat ik aan de fantasie van de lezer over. Het enige wat ik er nog aan wil toevoegen is dit: de dokter zal het de komende tijd errug druk krijgen!

Tot slot wens ik u allen het allerbeste voor 2010! Het is mijn wens en ijdele hoop dat we dit jaar eens zullen leren wat verdraagzamer tegenover elkaar te staan. Iemand ander met geweld op andere gedachten proberen te brengen werkt niet en heeft nog nooit gewerkt! Verspilde moeite dus, maar we kunnen wel proberen met z’n allen iets terug te winnen van respect voor elkaar en het geven van werkelijke aandacht. En, als ik toch bezig ben, pleit ik er ook nog even voor dat het onderwijs weer onderwijs mag worden. Want zonder goed onderwijs, en daarmee inzicht in je eigen rol en verantwoordelijkheden in de maatschappij, zijn alle andere initiatieven tot verandering al bij voorbaat verspilde moeite…

04-01-10

Zomaar een gedachte

Ik mag mijn gedachten graag vrij laten zweven, en niet zelden kom ik dan tot conclusies over zaken die voor velen bepaald niet relevant zijn. Vanmorgen bevond ik mij weer in zo’n moment waarbij mijn gedachten geheel hun eigen gang gingen en ik ergens uitkwam waar ik nooit had gedacht uit te zullen komen. Ik kwam namelijk uit bij ‘aliens’.

Het begon allemaal zo onschuldig. Mijn liefste was haar mailbox aan het doorspitten en kwam daarin een linkje tegen van de nieuwe kerstvideo van Tiny en Lau. We bekeken deze video, en daarna volgden er nog meer. Over Lau die een nieuwe hengel wil kopen maar er in de winkel achter komt dat hij niet meer kan pinnen omdat Tiny nieuwe schoenen heeft gekocht, over journalisten die alleen maar welkom zijn als ze een bak bier meenemen etc. En in alle filmpjes het ongekuiste en ongecensureerde taalgebruik van Lau. Voor iedereen die geen flauw idee heeft van wie deze Rotterdammers zijn: http://www.youtube.com/watch?v=uLm6l2csLKQ

En een aantal van deze filmpjes achter elkaar deed me iets afvragen. Stel nu eens dat onze wereld zou vergaan door de een of andere klimaatramp, of die nu in 2012 gaat plaatsvinden zoals de Maya’s zouden hebben voorspeld of niet. Vele decennia of zelfs eeuwen later komen er aliens voorbij en besluiten een kijkje te nemen op onze verwoeste planeet. Stel nu dat ze geen flauw benul hebben dat deze planeet ooit bewoond is geweest en onderzoek gaan doen. Het enige materiaal dat ze echter ongeschonden aantreffen is de kerstvideo van dit Rotterdamse stel. Wat voor vreselijk vertekend beeld zouden ze dan van de mensheid hebben? Zouden ze, met hun waarschijnlijk superieure technieken, vervolgens een woordenlijst samenstellen die voor 95% uit de meest vreselijke ziektes bestaat? Los nog van het feit dat ze zich waarschijnlijk niet eens zouden realiseren dat vrijwel elk woord een ziektebeeld of verbastering daarvan betreft. Is dat dan het beeld wat van de mensheid de verdere geschiedenis in zal gaan? Tiny en Lau als ambassadeurs van het mensdom? Ik gruwel bij de gedachte alleen al.

In onze steeds individualistisch wordende maatschappij claimt een ieder de ruimte om zich te uiten. En op zich is daar niets mis mee. Iedereen mag, wat mij betreft zijn of haar zegje doen. Maar staat er ooit iemand bij stil hoe die mening bij een ander over komt? Welk een idee die uiting geeft over degene die het niet kon nalaten zich te uiten? Ik betwijfel het. Ik zie op YouTube en diverse fora postings voorbij komen waarvan ik met enige vorm van zekerheid kan zeggen dat er niet over is nagedacht. En als er al over is nagedacht, dan bepaald niet lang, en zeker niet lang genoeg.

Mensen schijnen soms echt niet te beseffen dat wat je loslaat op internet er voor immer op blijft rondzwerven, ongeacht wat je er weer af tracht te halen.
We hoeven het helemaal niet eens te zijn met z’n allen. Discussie is prima, en tijdens een discussie mag af en toe best de randen worden opgezocht. Maar alles maar klakkeloos en schaamteloos op internet kwakken is het volgens mij ook niet. Ik zag laatst een discussieprogramma waarbij een jonge dame ernstig verbolgen was over het feit dat ze door een werkgever was afgewezen op zaken die ze op internet had gepost. Nu begint vast iemand te roepen dat er een scheiding bestaat tussen werk en privè, en die is er ook. Maar iemand die in zijn privè er blijk van geeft geen enkel greintje zelfrespect of zelfbeheersing te hebben, zal dergelijke eigenschappen (of gebrek daaraan) òòk meenemen op de werkvloer. En dan mag een werkgever zeker zeggen dat hij zo’n persoon niet geschikt acht om in zijn bedrijf te werken. Dat heeft dan niets te maken met beknotting van de persoonlijke vrijheid of enige vorm van discriminatie.

Als ik zo willekeurig eens rondkijk op internet en me afvraag wat de postings daar voorspellen voor de toekomst van het menselijke ras, wordt ik er niet bepaald vrolijk van. Buiten dat het internet door miljoenen mensen ook wordt gebruikt waarvoor het bedoeld is, het verstrekken en uitwisselen van informatie, zie ik steeds meer plekken ontstaan die zich opwerpen als een soort afvalputje. Er zijn zelfs sites die zich daarop speciaal lijken te richten: zo veel mogelijk wanstaltige postings binnen te halen. Dergelijke sites doen mijn toch al sombere mening over de toekomst van ons mensen bepaald geen goed.

Slechts even vliegen mijn gedachten werkelijk uit de bocht. Dat is het moment waarop ik denk: ‘laat die ramp dan ook maar komen ook!’. Buiten het feit dat ik het minister Bos niet gun er dan weer een lading nieuwe belastingen over in het leven te roepen, weet ik tegelijkertijd ook wel dat een zwijgende meerderheid zo langzamerhand tot de conclusie begint te komen dat het zó ook niet langer kan. Die overtuiging sterkt me dan weer om door te gaan en mijn vertrouwen in de mens nog wat langer te bewaren. Maar soms, héél soms, zou ik, net als Lau, iedereen de ……… wensen.

29-12-09