Dilemma

Wat zou je doen als de overheid speciale wetten in het leven roept om de vrijheid van mensen zoals jij in te perken?
Wat zou je doen als je de toegang tot openbare ruimtes van de ene op de andere dag wordt ontzegd omdat men ´jouw soort´ er niet meer bij wil hebben?
Wat zou je doen als de overheid zelf zó ver gaat dat ze speciale opsporingsambtenaren in dienst heeft om mensen zoals jij in de gaten te houden, en je bij elke misstap op te pakken of te beboeten?
Wat zou je doen als de overheid ondernemers bij wie je graag over de vloer kwam gaat beboeten als ze je nog gastvrijheid of onderdak verlenen?
Wat zou je doen als je, door overvloedige overheidspropaganda, van de een op de andere dag tot paria bent verklaard?

Voor veel mensen uit alle delen van de wereld die met dergelijke vragen geconfronteerd werden was het antwoord duidelijk: vluchten. Zij gaven hun bestaan op en vluchtten, vaak met achterlating van alles wat hen dierbaar was, inclusief, ouders, vrienden en familie. Ze werden in het westen, en ook in ons land, met open armen ontvangen en opgevangen. Er kwam begeleiding in het verwerken van de opgelopen trauma´s en hulp om een nieuw bestaat op te bouwen. Gelukkig slaagden velen daarin en wisten ze hier een nieuw en waardevol bestaan op te bouwen. Soms konden ze zelfs hier hun activiteiten, waardoor ze in het land van herkomst in gevaar waren gekomen, nieuw leven inblazen en soms zelfs uitbreiden, om zo een hernieuwde bijdrage te leveren aan een betere wereld. Een wereld waarin iedereen op een vreedzame en harmonieuze manier kan samenleven.
Maar wat moet je doen als je nergens naartoe kán vluchten? Als je nergens op de wereld meer écht welkom bent, en toch nog nooit iets dermate crimineels hebt gedaan om zo´n afwijzing te rechtvaardigen? Als werkgevers zelfs aparte regels gaan opstellen en je een plaats aanwijzen, ergens achteraf, waar niet naar toe màg, maar naar toe moet, ver weg van ´het gewone volk´?

Ik hoor u denken dat dergelijke praktijken gelukkig niet in Nederland plaatsvinden, maar slechts in landen als China, in vele landen in Afrika en grote delen van Latijns-Amerika, en deels kan ik die redenering nog wel begrijpen. Geen enkele weldenkende Nederlander zou zulke bemoeienis van de overheid accepteren tenslotte. Hij zou in de hoogste boom klimmen en zijn longen leeg en zijn stembanden schor schreeuwen, net zolang tot zijn boodschap gehoord is, maar helaas moet ik u teleurstellen. Boven geschetst scenario wordt over een aantal dagen bewaarheid.

Dit keer betreft het mij, de verstokte roker. Maar wát als de overheid de dag erna ú op de korrel heeft? Wat gaat u doen als de overheid besluit dat de koffiedrinker aan de beurt is? Ik ben dan wederom de klos en wordt dubbel gepakt, want ik lééf op koffie en sigaretten, maar wat gaat u doen? Studies genoeg die aantonen dat een teveel aan cafeïne niet echt goed is voor de gezondheid. Recent was er zelfs nog enige ophef over cafestol, maar laat u zich tot paria verklaren vanwege het bakje koffie dat u drinkt?

Tegenstanders zullen beweren dat koffiedrinken lang niet zo´n invloed heeft op de omgeving als meeroken. Ok, een goed punt. Nemen we alcohol als voorbeeld. Alcohol is ook zo´n typische boosdoener. Schadelijk voor niet alleen de drinker maar ook, vaak onbedoeld, voor zijn directe omgeving. Lees de berichten in de krant er maar op na, al die ongevallen waar alcohol in het spel was en waarbij onschuldige slachtoffers vielen. Vraag een arts maar eens naar de schade die een ongeboren kind kan oplopen als de moeder alcoholist is. Of vraag een hulpverlener of politieman eens naar de gevolgen van huiselijk geweld toen een van de partners weer eens te veel had gedronken. De overheid zelf waarschuwt ons momenteel, middels een grote campagne, voor het gevaar van alcohol voor het opgroeiende kind, dus als drinker zòu u wel eens de volgende kunnen zijn. En wat doet u dan? Bent u dan net zo fanatiek voorstander van een algeheel drinkverbod in de horeca? Ik bedoel maar…

27-06-08

Rare Jongens..

Ik raakte gisteren per toeval verzeild in een discussie over het verdere verloop van het EK nu Nederland door de Russen van Guus is uitgeschakeld. Nu is voetbal niet bepaald een favoriet gespreksonderwerp en ben ik, zo ongeveer gelijk met het sparen van voetbalplaatjes, al jaren geleden gestopt met het intensief volgen van de eredivisie, maar een EK of WK mag ik toch graag volgen. Ik heb mijn liefste zelfs bereid gevonden bepaalde wedstrijden samen met me te volgen, al zegt voetbal haar nóg minder dan het mij doet. Gelukkig zitten we met onze hoop voor de halve finale en de finale op één lijn: die zou moeten gaan tussen Rusland en de Turken, en laten die laatsten nu precies vanavond moeten aantreden tegen onze oosterburen.

Bij ons op de hoek van de straat zit het Turks-Nederlands Vriendschapscentrum, en elke wedstrijd van het Turken wordt daar met enthousiasme bekeken. Ik zou de wedstrijd niet eens zelf hoeven te volgen, want de reacties op eventuele doelpunten zijn hoorbaar door het open raam en het getoeter en de vreugde na afloop van de wedstrijden laat weinig te raden over wie er, uiteindelijk, heeft gewonnen. En ik gun het ze van harte. Op de een of andere manier heb ik een grotere sympathie voor de Turken dan voor Spanje, Duitsland of Rusland. Maar toen ik daar een opmerking over maakte, was ongeloof mijn deel. Hoe ik het in mijn hoofd haalde! Het schrikbeeld bleek te bestaan uit grote hordes ´feestende turken´ die ten koste zouden gaan van de ´oh zo dierbare nachtrust´. So? Ik zie daar echt het probleem niet van in. Wij feesten toch ook op een nogal luidruchtige wijze als Oranje heeft gewonnen, ongeacht het tijdstip, dus waarom zouden de Turken dat op die ene avond dan ook niet mogen? Op de gevel van het Vriendschapscentrum hangt bovendien een vlag van Oranje broederlijk naast die van Turkije, dus ook op het gebied van integratie valt weinig op ze aan te merken. Belangrijker nog, hij hangt er nog stééds, terwijl overal elders de oranje versieringen al lang weer uit het straatbeeld zijn verdwenen! Wellicht eens iets om eens over na te denken voor die moeilijk kijkende figuren. Daarnaast word ik altijd uitermate vriendelijk gegroet als ik er langs kom op weg naar de buurtwinkel, ook een Turk trouwens. Dus what´s the point? Maar de stilte werd pas echt oorverdovend toen ik riep dat ik er serieus over dacht om de wedstrijd van vanavond in het Vriendschapscentrum te gaan bekijken of op het grote scherm dat, speciaal voor de wedstrijd van vanavond, wordt opgericht op het parkeerterrein van Woensel XL. Na die opmerking bleek de achting voor mijn persoontje toch gedaald tot ver onder het vriespunt, en hij was al niet hoog! Ik ben namelijk geen goede gesprekspartner als het gaat over die zogenaamde ´mannendingen´. Ik weet namelijk bar weinig van auto´s, van mooie vrouwen of de Formule 1 of sport in het algemeen. Mijn interesse gaat er niet naar uit helaas, maar op elk feestje tref ik altijd wel iemand die net zo ´niet aangepast´ is als ondergetekende en daaruit ontspint zich dan meestal een gesprek over al die andere onderwerpen die elders in de ruimte dan weer niet besproken worden. Enfin, om me heen kijkend zag ik allemaal ongemakkelijke en vertwijfelde gezichten. Ze konden hun oren bepaald niet geloven, maar ik was en ben serieus. Ik kijk zelfs uit naar de wedstrijd en hoop, tegen beter weten in, dat ze onze oosterburen van de mat kunnen vegen. Het liefst dan nog met de reservekeeper in de spits, zoals de Turkse coach al gekscherend opmerkte over zijn beperkte keuzemogelijkheden. Dat zou pas echt een klinkende nederlaag zijn voor de Duitsers, maar zo ver zal het wel niet komen allemaal. Daarvoor zit het leven weer iets te gecompliceerd in elkaar. Toch ben ik serieus als ik zeg dat ik zin heb in de wedstrijd van vanavond, of ik die nu thuis op de bank of elders ga zien. En ja, ik gun het de Turken echt van ganser harte om deze wedstrijd én het toernooi te winnen. En dat ik met die instelling mij weer eens wat minder populair maak bij de buitenwereld? Jammer dan, ik slaap er echt geen seconde minder om! Volgens mij is het niets meer dan volstrekt misplaatste angst en jaloerse gevoelens omdat wij er al uitliggen.

25-06-08