Posts tonen met het label wind. Alle posts tonen
Posts tonen met het label wind. Alle posts tonen

dinsdag 12 juni 2012

KFS2012 Deel 6: De laatste festivaldag

Gisteren voorspelde het weerbericht dat we dagelijks van EUFOR krijgen dat de wind in de loop van de avond zou toenemen. Daarom hebben de mannen van het RECCE TEAM al de nodige voorzorgen genomen om de diverse tenten op het festivalterrein zo veel mogelijk bestand te maken tegen de wind. En bij aankomst vanmorgen bleek het gelukkig allemaal mee te vallen. Anderen op het terrein hadden blijkbaar minder goed op de weersvoorspelling gelet, want hun tentjes hadden stukken meer schadeopgelopen. Zij waren vanmorgen druk met plakband in de weer om gebroken tenstokken weer aan elkaar te plakken.

Bij de rollerdisco wilde één paal waaraan de vlaggetjes zijn opgehangen maar niet rechtop in de wind blijven staan. Elke keer dat de paal weer rechtop werd gezet en men stoeptegels op de voet wilde leggen, lag de paal door de wind weer omver. Gelukkig vonden we deze charmante jonge dames bereid ons vandaag uit de brand te helpen!






Zodra het laatste springkussen weer is opgeblazen kunnen we snel nog even samen met z'n allen lunchen voordat de hekken weer open gaan en de kinderen binnen stromen voor deze laatste festivaldag van 2012!

maandag 23 november 2009

Wijsje

Het gebeurt me niet vaak, maar vanochtend werd ik wakker met een wijsje in mijn hoofd. En terwijl ik dit schrijf weet ik dat er een aantal mensen zullen zijn die, als ze dit lezen, dat Kinderen voor Kinderen melodietje voorlopig niet uit hun hoofd kunnen krijgen. Het zij zo, ik kan het tenslotte òòk niet helpen. Gelukkig was het wijsje van vanmorgen van een heel andere orde. Het betrof een fragment van een musicalliedje uit Mary Poppins dat begint met de woorden: ‘With tuppence for paper and strings, you’ve got your own set of wings..’

Nu zijn de associaties van mijn brein niet altijd even duidelijk in hun oorsprong, maar deze kon ik moeiteloos plaatsen. Ik heb het licht namelijk gisteravond uitgedaan na het lezen van enige pagina’s uit Agatha Christie’s Postern of Fate,waarin Thomas en Tuppence Beresford de hoofdrol vertolken. Een eitje dus, maar tegelijkertijd vroeg ik me af of de associatie niet eigenlijk verder ging.
Het liedje gaat natuurlijk over vliegeren, maar het gaat net zo goed over vrijheid. Vooral de vrijheid die je kunt voelen als je aan het vliegeren bent: With your feet on the ground/ you’re a bird in flight/ With your fist holding tight/ to the string of your kite.

Als zelfstandig ondernemer heb je een behoorlijke dosis vrijheid, maar toch zijn er telkens weer mensen die vinden dat ik het anders zou moeten doen. Mensen die commentaar hebben op de manier waarop ik mijn sales bedrijf, die vinden dat het regelmatig updaten of veranderen van mijn websites zonde van de tijd is, of vinden dat ik me toeleg op de verkeerde markten en daarmee de moeilijke weg kies. Ik luister meestal wel naar hen, wellicht zit er in hun commentaar tenslotte een leermoment, maar meestal kan ik er weinig mee. Goede raad is welkom, maar meestal zegt het gegeven commentaar méér over de persoon die het commentaar uitspreekt dan over mij, degene over wie het commentaar zou moeten gaan.

Het is me opgevallen dat er namelijk vaak een verlangen uit spreekt om zelf ook de dagelijkse sleur te doorbreken, maar overwegingen als ‘hypotheek’, ‘zekerheid’ en ‘verplichtingen’ verhinderen dat.
Als ik ze vervolgens vertel dat ook ik gewoon, en net als zo velen, een hypotheek heb en òòk de nodige (financiële) verplichtingen, dan is dat opeens anders. Ook het feit dat ik nog steeds dagelijks aan het knokken ben om ook maar enig gevoel van ‘zekerheid’ te verkrijgen, valt dan blijkbaar in die categorie. Vreemd.

Het verhaal wat ik ze meestal als antwoord meegeef (en ook vertel aan de startende ondernemers die ik mag begeleiden) kan, met een beetje moeite, omgebouwd worden tot een analogie van het vliegeren:
Het kost niet veel geld om je eigen zaak te beginnen. Met (relatief) een paar centen (tuppence for paper and strings) ben je er doorgaans al. Wat er echter daarna gebeurt, hangt grotendeels af van twee factoren: je eigen vliegerkunst èn een beetje geluk. Er moet namelijk wel wind staan, anders kun je blijven rennen zonder dat je vlieger ooit het luchtruim zal kiezen. Gelukkig leven we in Nederland in een situatie waarin er vrijwel altijd wind staat. Wellicht niet altijd voldoende om je vlieger tot grote hoogte te doen opstijgen, maar je kunt er toch bij vliegeren.

Wacht je echter met het oplaten van je vlieger tot de meest gunstige omstandigheden zich voordoen, dan kun je wel eens erg lang moeten wachten. Langer soms, dan je jezelf financieel kunt of wilt veroorloven. Ben je echter op het moment dat de wind opeens opsteekt al aan het vliegeren, dan kun je er vanaf het allereerste moment optimaal gebruik van maken. Je kunt je vlieger alsmaar hoger laten stijgen, net zolang als je touw is, of je kunt het wat voorzichtiger aan doen zoals de meesten. Het wordt dan misschien allemaal wat minder spectaculair, maar je spullen blijven er wel heel bij, de voldoening is vaak even groot, en bovendien kun je de tijd gebruiken om te oefenen. Zodoende bereid je jezelf voor om optimaal te profiteren van de volgende windvlaag.

23-11-09

donderdag 20 maart 2008

Efficiënt

Voor mensen die hun ogen de kost geven vormen mensen een onuitputtelijke bron van inspiratie. Vooral dan mensen die ‘aan het werk’ zijn. Het is heerlijk om te kijken naar werkende mensen en vooral om te kijken hoe ze bepaalde dingen doen. De logica is namelijk soms ver te zoeken.
Zo zag ik vanmorgen op weg naar mijn werk een aantal stoere mannen van Ergon in hun groene overalls druk bezig de Marathonloop in Eindhoven te ontdoen van gevallen blaadjes en ander zwerfafval. Deze noeste werkers zijn vaak al voor dag en dauw bezig en hebben de nobele, maar zware taak om onze stad dagelijks van vele kilo’s troep te ontdoen en de stad daarmee een beter en schoner aanzien te verschaffen.
De werkwijze van de heren die ik vanochtend bezig zag is als volgt. De mannen parkeren hun busje met aanhanger aan het begin van de straat en beginnen dan vanaf het andere eind van de straat alle troep in de richting van hun busje te vegen. Bij het busje vormt zich dan, gedurende de klus een enorme berg die, als het eenmaal zover is, overgeschept wordt op de open aanhanger die achter het busje hangt. Op zich een alleszins redelijke en logische volgorde zou je zeggen. Vervolgens stappen de heren echter weer in hun busje en scheuren met een vaartje van zo’n 60km per uur richting milieustraat om aldaar hun lading, geheel milieuvriendelijk, te kunnen lossen. Alleen hebben de heren vergeten de lading met een zeil of een net af te dekken, waardoor bij aankomst in de milieustraat zal blijken dat de inhoud van voornoemde aanhanger, die ze eerder zo zorgvuldig bij elkaar hebben geveegd, niet meer op hun aanhanger aanwezig is. Die is namelijk onderweg, door de eigen snelheid én de wind, alweer geheel gelijkmatig verdeeld over de gehele route tussen klus en dumpplaats. Een ànder stadsdeel dus, waar een àndere ploeg van Ergon met dezelfde methodieken er straks weer, vol van het enthousiasme dat deze mannen zo tekent, voornoemde lading op hún beurt weer zal verspreiden over wéér een ander deel van de stad, waar het proces zich dan zal herhalen. Vroeg of laat komt de lading op deze manier òòk wel eens aan op de plaats van bestemming, maar echt efficiënt is het natuurlijk niet zo. Het is echt een typisch en klassiek voorbeeld van wat vroeger ‘werkverschaffing’ werd genoemd. En daar Ergon deze werken uitvoert in opdracht van de gemeente, komen ze er klaarblijkelijk nog mee weg ook. Bovendien is deze methodiek uitermate geschikt om steeds meer collega’s in steeds meer stadsdelen aan het werk te krijgen èn te houden. Maar of dat nu moet van onze belastingcenten waag ik te betwisten!

20-03-08