Rouwproces I

Soms is het best lastig toe te geven dat ik ook maar een mens ben, dat ook ik last kan hebben van een heel scala aan emoties. Ik bemerkte de laatste weken dat mijn enthousiasme afnam en er weinig nieuws of briljants uit mijn brein of pen ontsproot, en dat baarde me enigszins zorgen.
Nu heeft iedereen wel eens periodes waarin het allemaal wat minder gaat, maar ik voelde me bovendien moe, geïrriteerd en rusteloos. Iets wat bepaald niet mijn normale ‘staat’ is zeg maar. Dus, terwijl ik buiten op een paaltje voor het gebouw van de KEB in de zon een peukje zat te roken, liet ik de gebeurtenissen van de laatste jaren aan me voorbij trekken, en kwam ik tot de conclusie dat het helemaal niet zo vreemd was dat ik me zo moe voelde.

Eerst de hernia en bijbehorende operatie in 2004. Op zich niets bijzonders, er vinden dagelijks honderden van dergelijke operaties plaats, maar in dit geval wel omdat het zo lang duurde voor ik eindelijk geopereerd werd. ‘Ga eerst maar eens acht weken plat,’ had de huisarts geroepen ‘dan gaat het waarschijnlijk vanzelf wel over…’ Helaas dus niet, en pas na het maken van een scan in Rotterdam bleek de werkelijke ernst van de situatie. Ik herinner me nog goed hoe ik het centrum binnenstrompelde en hoe, na afloop, een van de aanwezige personeelsleden op me af kwam en zei dat ze nu begreep waarom ik zo moeilijk vooruit kwam.

Na de uiteindelijke operatie volgde een lang hersteltraject, mede veroorzaakt door het feit dat ik zo lang plat had gelegen: van mijn uithoudingsvermogen en spierkracht was derhalve weinig meer over. Kort daarna zat ik alweer bij de dokter met een heel scala aan vage klachten. En weer duurde het erg lang. Dit keer echter omdat men maar niet kon vinden wat er mis was. En het maar uitblijven van duidelijkheid was een van die zaken die mijn werkgever later aangreep om aan te kunnen tonen dat ik me liep aan te stellen.

Een meedenkende en oplettende arts bracht, eind 2006, licht in de duisternis. Geen plezierig nieuws, maar nu was eindelijk duidelijk wat mijn pijn, mijn moeheid en radicale gewichtsverlies veroorzaakte. De situatie bleek zelfs zo ernstig dat er snel ingegrepen moest worden omdat het anders helemaal niet meer hoefde.

In begin september 2006 ging ik onder het mes, en een paar dagen later nog een keer omdat het even dreigde alsnog fout te gaan. En ik heb, tot op dat moment, nooit geweten hoe zwak en hulpbehoevend een mens zich soms kan voelen. Steeds maar liggend in een bed lijkt het allemaal wel mee te vallen..tot je tien minuten in een stoel hebt gezeten. Maar gelukkig waren beide operaties geslaagd en kon ik gaan werken aan een zéér langdurig herstel.

Nu had mijn werkgever tijdens die maanden in het ziekenhuis weinig tot niets van zich laten horen. Af en toe het verplichte kaartje of een bos bloemen. Maar van de vele gezichten die ik aan mijn bed mocht ontvangen, waarvan vele van collega’s, mijn baas liet zich niet zien.

Achteraf weet ik dat hij hoopte dat ik niet uit de operatie zou komen, omdat hij dan op een gemakkelijke en goedkope manier van mij af zou komen. Helaas voor hem liep het anders, maar toen ik na bijna een volledig jaar weer zover was dat ik een paar eenvoudige werkzaamheden kon oppakken, begon het gepest pas echt. Ik begon ergens in maart 2008 weer met werkzaamheden, maar voor eind mei had ik al een hele stapel schriftelijke waarschuwingen en werd ik op non-actief gesteld. Praten had geen zin, want er was maar één ding wat men wilde: men wilde dolgraag van mij af.
En een paar weken later stonden we dan voor de rechter die, wel gehoopt maar nooit verwacht, volledig partij voor mij koos. De eis tot ontbinding van het arbeidscontract zonder vergoeding wegens schuld aan mijn kant werd binnen tien minuten van tafel geveegd. De rechter oordeelde echter wel dat de arbeidsverhoudingen dermate verstoord waren dat herstel onmogelijk werd geacht, en vroeg mij wat ik verder wilde.

Begin juli 2008 werd het vonnis uitgesproken: ik was mijn baan kwijt na 19 jaar dienstverband, maar ik kreeg nog wel een zakcentje mee. En daarmee lag mijn hele leven wederom overhoop.


17-04-09 I

Hufter no. 7

Hij maakt zich er niet erg druk om, en vindt zichzelf bovendien geen gevaar op de weg. Hij rijdt hoogstens vaak iets te snel. Toch oordeelde de rechter in Den Bosch gisteren anders: de 24-jarige Ossenaar moet binnenkort zijn rijbewijs voor vier maanden inleveren. Daarnaast kan hij een boete van 800 Euro verwachten.

Sommige mensen zouden eigenlijk geen rijbewijs mogen hebben. Dat is beter voor henzelf én voor hun omgeving. De 24-jarige brokkenpiloot, nummer 7 op de lijst ´verkeershufter top 10 district Maasland´, had gisteren de dubieuze primeur om als eerste ´chronische veelpleger´ voor de rechter te moeten verschijnen.
Dat daar toch wel gegronde reden toe was blijkt o.a. uit het feit dat hij op 29 februari j.l. er in slaagde om in twintig minuten vijf keer te hard te rijden, vijf keer vergat zijn knipperlicht te gebruiken, rechts inhaalde en over de vluchtstrook reed. En alsof dat allemaal nog niet genoeg was: hij presteerde dit alles met zijn mobiele telefoon aan zijn oor geplakt.
Tegenover de rechter voerde hij als excuus ´Ik had haast!´ aan. Daarnaast toonde hij zich zeer gepikeerd over het feit dat hij door de politie werd gevolgd die 29e februari, simpelweg omdat hij op de hufterlijst staat. ´Als je iemand een half uur volgt, maakt iedereen overtredingen.´
Dat hij op die lijst staat vindt hij bovenal irritant, en dat hij daarom extra in de gaten wordt gehouden weet hij ook. ´Ik moet dus zorgen dat ik zo snel mogelijk van die rotlijst kom..´ was de slotconclusie van hufter 7.
Ik weet het niet. Ik denk niet dat deze jongeman er al iets van begrepen heeft. Het is zo duidelijk een verhaal van oorzaak en gevolg, maar de Ossenaar ziet dat niet. Die ziet alleen maar een, in zijn ogen, ongezonde belangstelling van de plaatselijke hermandad voor zijn persoontje, zijn auto en zijn rijstijl. En ongetwijfeld vindt hij zichzelf stoer, erg stoer. In mijn woordenboek heb ik echter een andere benaming voor een dergelijk figuur: een enorme sukkel. Natuurlijk weet ik van het bestaan van hormonen, de tijd dat ik zelf jong was ligt nog nietzo héél ver achter me, maar er is een verschil tussen gedrag om te imponeren en stupide gedrag. Het gedrag van deze meneer valt toch echt in die laatste categorie, want hij vergeet gemakshalve maar even dat hij niet alleen zichzelf maar ook alle omstanders en medeweggebruikers in gevaar brengt met zijn krankzinnige capriolen. Iets wat door geen enkel argument te rechtvaardigen valt.
Speciaal voor hem dus deze goede raad die ik, speciaal voor zijn gebrekkige intelligentieniveau, voor hem zal uitspellen. Je komt alleen van die lijst af als je je gedrag en inzichten veranderd, niet eerder. Tot die tijd zal de politie je dus in de gaten blijven houden en je, elke keer weer opnieuw, voor de rechter slepen als je zo hardleers blijft. Je moet je dus, net als wij allemaal, gewoon aan de verkeersregeltjes houden. Die zijn er namelijk om het verkeer voor ons allemaal veiliger te maken, en bovendien zijn ze er om de rest van ons te beschermen tegen verkeershufters zoals jij. Houd je dus gewoon aan de regels en dan is er niets aan het handje. Het zou toch eeuwig zonde zijn als er straks op een grafsteen stond geschreven: ´Hier ligt hufter 7, hij was stoer in het verkeer, zijn hele- veel te korte- korte leven…´. Toch?

19-08-08