De grote stoere spinnenvanger

Mijn liefste is een mooie, lieve, succesvolle en zelfverzekerde vrouw die niet op haar mondje is gevallen. Ze is niet bang uitgevallen, weet precies wat ze wil, hoe ze daar moet komen en doet dat dan ook. Er is alleen één situatie waarin alle redelijkheid haar verlaat, en dat komt gelukkig slechts zelden voor. Mijn liefste is namelijk als de dood voor spinnen.

Nu komt dat wel meer voor bij vrouwen, maar ik verbaas me toch elke keer weer over de heftigheid van de paniekreactie. En daarbij maakt het helemaal niets uit of het spinnetje één, twee of meerdere millimeters meet. Zodra er een achtpotig beestje in haar omgeving verzeild raakt, en dan òòk nog het lef heeft zich verder in haar richting te begeven, slaat de blinde paniek toe.

Vanavond was het weer eens zover. We zaten rustig tv te kijken toen haar commentaar op de uitzending opeens overging in gegil. Liefste verdween gillend naar de achterkamer en riep me paniekerig toe dat er een spin was gesignaleerd. Aan mij, als stoere en koene ridder, dan de taak het monster op te sporen, het in een stukje keukenrol te vangen en (liefst definitief) te verwijderen. En mijn liefste controleert dat ook, dat definitieve dan. Op gepaste afstand volgt ze me naar de keuken en ziet er op toe, nog steeds op een afstand, dat ik het propje keukenpapier zodanig plet dat de spin binnenin geen enkele kans heeft het te overleven. Slechts dan mag het propje in de prullenbak en keert de situatie in Huize De l’Ecluse weer terug naar de serene stilte die het doorgaans kent.

De spinnenfobie van mijn geliefde geeft mij dus de kans om mezelf weer eens van mijn meest stoere en heldhaftige kant te laten zien. Maar toch kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat het steeds wel een héél ongelijke strijd is. Zo’n spinnetje heeft geen schijn van kans tegen mijn razendsnelle, en door de jaren geperfectioneerde, vangtechnieken. Ook in lichaams-grootte legt elk soort ongedierte het genadeloos af tegen mijn grote en massieve fysiek. En dat is toch eigenlijk niet eerlijk.

Maar stel dat het nu eens anders was. Stel nu dat mijn liefste bedreigd zou worden door een beest van een tonnetje of drie. Zou ik dan nog steeds zo heldhaftig van de bank opspringen om haar te redden? Ik zou in ieder geval een ander wapen kiezen dan een rol keukenpapier, dat dan weer wel. Maar dat heldhaftige? Ik weet het nog niet zo net.

In de eeuwen voor ons waren levensbedreigende situaties eerder regel dan uitzondering. En in bepaalde delen van de wereld is dat nog steeds zo. Maar ik ben het niet gewend om de eer van mijn lief te verdedigen door fysiek geweld. Verbaal heb ik het menigmaal moeten doen, en daar slaag ik meestal aardig in. Maar met fysiek geweld? De laatste keer dat ik gevochten heb is een eeuwigheid geleden. Zeker wel dertig jaar. En in dienst heb ik ook al niet gezeten, want daar hadden ze op de keuringsdag al door dat het tussen defensie en ondergetekende nooit en te nimmer een gelukkig en voorspoedig ‘huwelijk’ zou worden.

Vreemd, maar ik heb er eigenlijk nooit bij stil gestaan dat er zich momenten zouden kunnen voordoen waarin ik zou willen vechten. Deels zal dat wel komen omdat mensen die mij op zich af zien komen, zich meestal wel twee keer bedenken alvorens ze ruzie gaan zoeken. Niet omdat ik agressief ben, integendeel zelfs, ik ben eigenlijk alleen maar groot en nauwelijks gevaarlijk.

En nu zit ik dus met een dilemma. Ik wil dus eigenlijk leren mijn lief fysiek te kunnen verdedigen als dat onverhoopt nodig mocht zijn. Maar waar leer ik dat? Niet op een cursus zelfverdediging dus. Zou een cursus ‘Bescherm Uw Geliefde’ eigenlijk bestaan? Heeft zo’n cursus eigenlijk ooit bestaan?

18-02-10

Heksenjacht

Internet is een van die uitvindingen die wellicht nooit meer uit ons leven verdwijnen. Door internet is het voor iedereen mogelijk geworden om zaken op te zoeken, te shoppen, te gamen, nieuwe mensen te leren kennen, bestaande contacten te onderhouden, of urenlang over de digitale snelweg te surfen. Maar inmiddels is het de meesten ook duidelijk geworden dat internet alles behalve een veilige omgeving is om te verblijven. Afgezien van de virussen en spyware is internet het favoriete jachtterrein geworden van predators die, zich als onschuldig voordoend, via de digitale snelweg zich opmaken om hun lusten te botvieren op onschuldige kinderen. Bovendien is op internet zeer veel informatie te vinden die, in de handen van de verkeerde persoon, tot rampen kan leiden. Nu wil ik allesbehalve beweren dat internet verboden zou moeten worden. Ik gebruik internet elke dag, zowel zakelijk als privé, en zou het buitengewoon lastig en vervelend vinden als ik het ineens zonder zou moeten doen. Toch veroorzaakt internet af en toe uitwassen die nadere bestudering en discussie vergen.
Neem het geval van de 31 jarige Jiang Yan. Zij sprong op 29 december vorig jaar vanuit haar raam op de 24e verdieping haar dood tegemoet. Twaalf uur na haar door zette haar zus, geheel in overeenstemming met de laatste wens van Jiang Yan, op haar weblog het bericht dat de zelfmoord van haar zus het gevolg was van de buitenechtelijke escapades van haar echtgenoot. En daarmee ontketende ze een serie gebeurtenissen die zijn weerga niet kent.
Het verhaal met de klassieke elementen van een ongelukkige liefde, een duidelijke boosdoener en een tragisch einde, vloog razendsnel over het internet. Internetters die het verhaal lazen startten vervolgens een ‘renrou sousou’ (= ‘een zoekmachine van mensenvlees’), een fenomeen dat in China steeds vaker en meer slachtoffers maakt, en waarbij internetters gezamenlijk op zoek gaan naar zo veel mogelijk gegevens over een bepaald persoon. Is de ware identiteit van de betrokkene eenmaal achterhaald, dan verplaatst het fenomeen zich van de virtuele wereld naar die van alledag: naar de straat.
Wang Fei (38) moest in de ogen van deze fanatieke groep internetters boeten voor het lot van zijn vrouw. Na op eerst het net te zijn uitgescholden en beledigd, spoedig was hij ook op zijn werk of bij zijn ouders niet meer veilig. Onbekenden begonnen zijn baas te bestoken met telefoontjes waarin ze stelden dat Wangs vrouw zelfmoord had gepleegd vanwege Wangs ontrouw, en het duurde dan ook niet lang voordat Wang definitief zijn baan kwijtraakte. Maar daar bleef het niet bij. Ook Wangs ouders werden bedreigd, en zelfs werd hun huis beklad met teksten als ‘deze familie heeft geen geweten’ of ‘bloed voor bloed’.
Om een halt toe te roepen aan deze heksenjacht, en nog iets te kunnen redden van zijn verwoeste leven, is Wang als eerste slachtoffer van een ‘renrou sousou’ naar de rechter gestapt wegens het gezichtsverlies, want gezichtsverlies is zowat het ergste dat een Chinees maar kan overkomen. Afgelopen vrijdag werd hij in Peking in het gelijk gesteld, maar kreeg stukken minder schadevergoeding toegewezen dan hij oorspronkelijk had geëist: slechts € 950,- in plaats van de geëiste € 7500,-, omdat de rechtbank zijn gedrag verwerpelijk vond.
Vraag is natuurlijk nu of een dergelijk fenomeen ook bij ons de kop zou kunnen opsteken. Als ik soms de commentaren lees die internetters achterlaten op diverse fora en andere internet-pagina’s, dan kan ik niet anders concluderen dat die kans wel degelijk bestaat. Met de anonimiteit die internet de schrijvers bied, vervalt klaarblijkelijk ook elke behoefte aan welke vorm van fatsoen dan ook. Schuttingwoorden, grove beledigingen en (doods)bedreigingen vliegen zo dagelijks om de oren van diegene die maar even verder leest. En waar gaat het vaak om? Om (bijna) niets. Soms is het een broodje @@pverhaal of een gerichte actie van een bedrogen of verongelijkte partner, maar soms is het ook gewoon waar. En alleen al om het feit dat je niet kunt checken of het verhaal compleet is en ook klopt zoals het wordt weergegeven, zou een behoorlijke dosis terughoudendheid op zijn plaats zijn. Bovendien geloof ik sterk in het credo van ‘hoor en wederhoor’, maar daarbij geloof ik nog veel sterker in het feit dat sommige zaken gewoon mijn zaken niet zijn. Ik weet dat mensen soms domme dingen doen, hele domme dingen, maar is het dan aan mij om daar een oordeel over te hebben? Ik mag er absoluut een mening over hebben, maar menigmaal zal blijken dat die mening niet klopt omdat ik maar een klein deel van de werkelijke feiten en omstandigheden als kennis ter beschikking had. En bovendien mis ik het benodigde gen denk ik, dat mensen aanzet om hun verontwaardiging, gerechtvaardigd of niet, in terreurdaden om te zetten tegen de, in hun ogen, schuldige persoon.
Internet bied ons allemaal een wereldwijd forum om onze gedachten en denkbeelden uit te kunnen dragen, en wie dat doet stelt zich daarbij tegelijkertijd open voor kritiek van anderen. Als de daaropvolgende discussie op een respectvolle wijze wordt gevoerd is die nuttig en wellicht leerzaam. Maar zodra er scheldwoorden en ongenuanceerde meningen worden neergepend vallen die laatste kwalificaties weg en blijft er slechts een tenenkrommend bericht achter dat het niet waard is door iemand gelezen te worden. Met internet hebben grote groepen mensen dus een anoniem podium, en communicatiekanaal, gekregen dat ze voordien niet tot hun beschikking hadden. Helaas hebben ze daarbij niet de (sociale) vaardigheden cadeau gekregen die een beschaafde discussie tussen mensen behoeft. En dat is jammer en eeuwig zonde.

24-12-08

Als ik vanuit Eindhoven vertrek is het bewolkt en regent het zachtjes. Maar eenmaal over de Belgische grens begint het al snel op te klaren en halverwege het land van onze zuiderburen waag ik het erop: ik stop aan de kant van de weg en doe het dak open.
Bij vertrek heb ik Tom de opdracht gegeven om de kortste route te nemen en vooral snelwegen te mijden. Ook al is ´D´Olle Grieze´ al wat op leeftijd, motorisch en technisch is ze in prima conditie, en ik ben er dan ook volledig van overtuigd dat ze alles aankan wat de toch voor haar in petto heeft. Alleen op de vraag: ´Wilt u onverharde wegen vermijden?´ heb ik toch maar ´JA´ ingetoetst.
Ik kan intens genieten van zowel het rijden als van de omgeving. Een toeristische route als deze brengt je langs plekken waar je anders nooit zou komen en achter elke heuvel en achter elke bocht wachten nieuwe verrassingen. Zo ook nu. Gedurende de acht uur dat de gehele tocht duurt heb ik me geen moment verveeld. Het was ´maar´ ruim 400 km, maar ik had er geen moment van willen missen. Met een tevreden snorrend motortje onder de kap en een net zo tevreden persoon aan het stuur, kan ik niets anders dan af en toe uit volle borst zingen. Tenminste, als ik even door de grote grijns die zich permanent op mijn gezicht heeft gevestigd heen kan breken.

De grensovergang met Frankrijk passeer ik bijna onopgemerkt. Ergens middenin een bos staat één bord dat passanten aangeeft welke de maximumsnelheden zijn die in Frankrijk gelden. De enige die voor mij belangrijk is, is die binnen de bebouwde kom. De rest ligt dermate hoog dat ´D´Olle Grieze´en ik ze toch nooit samen zullen halen, en dat hoeft niet. Het heerlijke van met een eend rijden is namelijk dat je nooit haast hebt. Je kunt plankgas geven, maar dan is je topsnelheid (berg af, wind in de rug en kroeg in zicht) toch nog maar hoogstens 100 km per uur. En in een heuvelachtig gebied als Noord Frankrijk kun je ook dat gevoegelijk vergeten. De enigste manier is dus de auto het tempo berg-op te laten bepalen, en verder vooral te genieten van de tocht, de uitzichten en de rust. En hele stukken wás het rustig, héérlijk rustig.

Een ander groot plezier blijft toch wel de reacties die ´D´Olle Grieze´ en ik oproepen. Het zal er ongetwijfeld mee te maken hebben dat ik wat groter ben dan menigeen, en eigenlijk helemaal niet in een eend pas. Maar daarnaast roept een eend met open dak bij heel veel mensen toch een nostalgisch gevoel op, en wordt er onderweg regelmatig naar je getoeterd, geknipperd en gezwaaid. De mooiste reactie dit weekend kwam van een klein meisje in Meaux. Ik stond daar op de terugweg te wachten voor het stoplicht toen ze de hoek om kwam met haar moeder. Wijzend op mijn eendje riep ze: ´Regardez Mammie! La voiture est belle!´ (=vrijvertaald: ´Kijk eens mammie wat een mooie auto!´), wat wil je nog meer? En toch was ze nog niet eens geboren toen de productie in de jaren tachtig werd gestopt.

Het was al met al een heerlijk weekend met goede vrienden en, zoals het hoort, klopte het ook gastronomisch volkomen. Bovendien veel oude bekenden gezien en veel herinneringen opgehaald aan een gelukkige periode in mijn leven, nu alweer ruim dertien jaar geleden.
De thuiskomst zondagavond was evenzo goed. Ik kon na een lang weekend weg mijn liefste weer in de armen sluiten en haar, geheel naar waarheid, zeggen dat ik haar gemist had. Gelukkig was het wederzijds!

Tot slot nog de reactie die ik ontving betreffende de advertentie van vrijdag. Ik wil hierbij graag mijn waardering uitspreken voor Danny van het genoemde restaurant. Het is namelijk niet vaak meer dat je überhaupt een reactie krijgt als je een bedrijf iets vraagt, maar Danny liet het volgende weten:

´Deze advertentie, en eigenlijk al onze advertenties, zijn niet serieus bedoeld. Het is enkel om de advertentie op te laten vallen en mensen even in twijfel te laten of het nu echt een personeels advertentie is of dat het om een grap gaat. We hebben in het afgelopen half jaar diverse advertenties geplaatst die een link leggen met "Di Mama" .Soms in de vorm van een personeeladvertentie, soms met een mededeling. Een van onze vorige advertenties luidde; "Opa valt van fiets bij bezorgen pizza´s, Pizza´s van de kaart gehaald." en "Door stress rond de opening vliegen de pommodori´s door de keuken" De bedoeling is dat erover wordt gepraat en zo meer naamsbekendheid te verkrijgen, en mensen nieuwsgierig te maken, ook buiten Valkenswaard. Uw mail, en diverse eerdere reacties, geeft aan dat dat doel is bereikt.

mvg
Danny
Restaurant Mama DI Kookt´

Yep, in die opzet zijn ze zeker geslaagd. Ik denk dat ik er mijn liefste binnenkort maar eens mee naar toe neem.

15-09-08 I