Epiphany

Je hebt zo van die momenten dat er opeens dingen op z’n plek vallen. Je hangt rustig wat op de bank en dan valt het antwoord op die ene vraag opeens uit de lucht, een regelrechte openbaring.
Een paar dagen reeds draaide mijn brein overuren. Dat begon op het moment dat H.D. in zijn workshop over Strategie eerst riep dat het anders moest, en daarna dat ik het zo wel kon laten omdat hij het ook niet wist. Maar hoewel ik ook niet helemaal tevreden was over mijn eigen bedrijfsplannen, ik zag steeds maar niet hoe het dan anders moest.

In zulke situaties is het dan het beste om het maar gewoon even met rust te laten, het te laten ‘sudderen’ zoals H. het uitdrukte. En op zich kwam dat mooi uit, want mijn aandacht werd de dag erna vrijwel volledig opgeëist door collega’s die nog niet zo handig zijn met programma’s als Excel en PowerPoint. Maar terwijl ik uitlegde hoe je kolommen moet invoegen en werkbladen een andere naam kunt geven maalden mijn hersenen gewoon door.
En gisteravond viel het kwartje opeens, zomaar. Opeens werd zonneklaar wat ik eerst niet kon zien en nu ineens zo duidelijk was als wat. Van schrik liet ik bijna mijn beker koffie uit mijn handen vallen in mijn haast om dat ene steekwoord aan het papier toe te vertrouwen. Gek eigenlijk, want als zo’n idee eenmaal heeft postgevat kan ik het niet eens meer vergeten, hoe graag ik dat ook zou willen.

‘Zoek de gemeenschappelijke factor!’, dat was de boodschap geweest op maandag. En wat een boodschap. Want hoe combineer je in vredesnaam drie, schijnbaar ongerelateerde, diensten onder één noemer? Eén noemer die dan ook nog lekker moet klinken en tegelijkertijd alles omvat? En ik, die toch doorgaans bepaald niet om woorden verlegen zit, wist het antwoord niet.
Een ander vervelend aspect van een epiphany is, in mijn geval althans, dat ik de onbedwingbare neiging krijg om de ‘verloren tijd’ te willen inhalen. En da’s best lastig midden in de nacht. Mijn liefste sliep en ik lag de ene kans na de andere te bedenken. Om vier uur was ik nog steeds -of alweer, daar wil ik even afwezen- klaar en klaar wakker, dus besloot ik de echtelijke sponde maar te verlaten en koffie te gaan zetten. En met een dampende en schuimende cappuccino voor mijn neus vatte ik een schrijfblok en begon de nieuwe lijnen van mijn toekomstige bedrijf te schetsen.

Nu ben ik best apart in dergelijke dingen, want ik denk voornamelijk visueel. Ik heb dan dus vooral baat bij plaatjes die mijn gedachten onderstrepen. Google is dan een geweldig hulpmiddel op zo’n moment. Ik tik een net bedachte term in en kijk welk soort plaatjes daarbij verschijnen. En die plaatjes helpen me dan weer de gedachtelijnen verder te vervolgen en een extra dimensie toe te voegen aan mijn verhaal. Soms zit er zelfs een plaatje tussen dat het oorspronkelijke idee werkelijk perfect omschrijft, en ook deze keer werd ik niet teleurgesteld. Ik weet nu hoe het bedrijfslogo eruit moet komen te zien en in welke richting de wervende teksten moeten gaan. Ik moet ze nog wel even schrijven, maar daar maak ik me allesbehalve zorgen over. Dát lukt me wel.

Een grotere uitdaging vormt het idee dat direct in het verlengde van mijn bedrijfsidee ligt en dat ik vannacht ook heb liggen uitbroeden. Maar om dat uit te kunnen voeren heb ik de hulp van anderen nodig, en ik weet al precies wie. Als ik om half negen zijn nummer bel krijg ik alleen het antwoordapparaat. Bij de poging om negen uur neemt een collega op en blijkt M. nog niet gearriveerd te zijn. Zucht! Waarom moet hij nu precies vandaag besluiten wat later te komen? Maar de behulpzame collega verzekerd me M. de boodschap meteen door te geven zodra hij binnenkomt. En dat werkt. Nauwelijks een kwartier later gaat de telefoon en klinkt de stem van M. Het kost hem even moeite om in zijn geheugen te graven naar het gesprek dat we eind vorig jaar met elkaar hadden, maar dan weet hij het weer. Gelukkig heeft hij aan het eind van de middag ook nog een gaatje in zijn agenda om me te kunnen ontvangen. Nu maar hopen dat ik hem net zo enthousiast kan krijgen voor mijn idee als ik dat zelf ben. Dan zou het wel eens kunnen dat alles in een stroomversnelling terecht gaat komen. Ja, ondernemerschap is wel degelijk kansen zien en kansen grijpen. En van mij mag het volgas!

04-02-09

Sammy

De KLM wil ons, in navolging van Sammy, morgen vooral omhoog laten kijken. Tussen 12.00 uur en 14.30 uur zal namelijk het 90 jarig bestaan van onze nationale luchtvaarttrots worden ingeluid met een historische rondvlucht over de 12 provincies van ons land. Ik ben benieuwd!
Maar ook zonder deze oproep op het laatste moment zou ik ervoor willen pleiten om met opgeheven hoofd over de drempel van het nieuwe jaar te stappen. Het is namelijk de hoogste tijd om alle negativiteit van het afgelopen jaar van ons af te schudden en vol vertrouwen in eigen kunnen het nieuwe jaar in te stappen. Want zelfvertrouwen is iets dat we allemaal nodig zullen hebben, we zullen tenslotte onze eigen verantwoordelijkheid moeten nemen in deze onzekere tijden.
Ik voorzie de kredietcrisis nog wel even aanhouden, en zelfs nog een dieper dieptepunt bereiken, waardoor velen hun baan zullen verliezen en daardoor grote moeite zullen hebben aan de maandelijkse verplichtingen te voldoen. Toch komt ook aan deze crisis wel weer een einde, al zal dat waarschijnlijk pas in 2010 zijn. Tot die tijd is vertrouwen in eigen kunnen dus geboden om niet ten onder te gaan aan de negatieve gevoelens en sentimenten die dagelijks in ruime mate over ons worden uitgestort. En wellicht hebben velen van ons, net als het overgrote deel van de Amerikanen, jarenlang op veel te grote voet geleefd. Het komende jaar is dan dus de tijd om de focus te verleggen van de verwerving van steeds meer fysieke welvaart naar de meer traditionele vormen van geluksgevoel, familie en vrienden. Voor velen zal 2009 geen gemakkelijk jaar worden, maar met vertrouwen in eigen kunnen en een hoop support van familie en vrienden komen ook zij er wel weer bovenop. En wat is er mooier dan na uit een diep dal te zijn geklommen terug te kunnen kijken en te zeggen: ‘Ik heb het helemaal op eigen kracht gedaan.’?
Mensen die gedeprimeerd zijn hebben een sterke neiging om te verkrampen, en daarmee de blik op de grond te richten, vlak voor de eigen voeten. En daarmee missen ze niet alleen heel veel van het moois dat deze wereld te bieden heeft, maar ze doen daarmee vooral zichzelf tekort. Als kind vond ik altijd op straat dubbeltjes en kwartjes, tot op een bepaald moment, en sindsdien vond ik geen enkel muntje meer. Het heeft mij jaren gekost om uit te vogelen waarom mijn ‘lucky eye’ me opeens in de steek liet, maar een aantal jaren geleden ging me opeens het beroemde lichtje op: ik had mijn focus verlegd van vlak voor mijn voeten naar boven. Ik zag opeens een heleboel andere dingen die ik daarvoor nooit had gezien of die me voorheen nooit waren opgevallen. Ik zag opeens de uitgestoken handen van hen die me wilden helpen. Ik zag opeens de muur staan vòòr ik er tegenaan liep en die laaghangende tak die me anders een paar flinke schrammen zou hebben opgeleverd. Een echte openbaring.
Daarom wil ik iedereen oproepen om, net als Sammy, het hoofd omhoog te gooien en de blik te vestigen op de verre horizon. Want daar ligt de toekomst, niet in al die hobbels net voor uw voeten. Dat zijn tenslotte maar hobbels waar je, met meer of minder gemak, overheen kunt stappen op je reis naar een glorieuze toekomst.
Laten we 2009 met z’n allen ingaan met een gevoel van vertrouwen in de toekomst. Welke problemen er ook nog op ons pad zullen komen, wees ervan overtuigd dat we ze gezamenlijk aan kunnen. Blijf ook niet doelloos wachten op een uitgestoken hand want die kun je, zoals het spreekwoord zegt, vinden aan het uiteinde van je eigen arm. Vergeet ook in 2009 vooral niet te genieten. Van de zon op je gezicht, van de sterren die schitteren aan de nachtelijke hemel, van de ontluikende natuur in de lente en vooral van het gezelschap om je heen. Of dat nu bestaat uit familie of vrienden, of allebei. Met de blik vast op de horizon en een enorme dosis liefde en vertrouwen in ons bloed wordt 2009 een schitterend jaar, vol met kansen en mogelijkheden. Je moet er alleen wel even naar zoeken en ze ook nog willen zien!
Tot slot wens ik een ieder al datgene dat hen waarlijk gelukkig maakt in 2009. Of het nu gaat om iets als een betere gezondheid of een betere relatie met uw naasten. Vergeet eens even al die materiële zaken en concentreer in het nieuwe jaar eens op die zaken die werkelijk belangrijk zijn in het leven. Met een positieve insteek bent u tenslotte al halverwege in de verwezenlijking. Met opgeheven hoofd en geheven glas wens ik u een veilige en gezellige jaarwisseling: proost!

31-12-08