Sammy

De KLM wil ons, in navolging van Sammy, morgen vooral omhoog laten kijken. Tussen 12.00 uur en 14.30 uur zal namelijk het 90 jarig bestaan van onze nationale luchtvaarttrots worden ingeluid met een historische rondvlucht over de 12 provincies van ons land. Ik ben benieuwd!
Maar ook zonder deze oproep op het laatste moment zou ik ervoor willen pleiten om met opgeheven hoofd over de drempel van het nieuwe jaar te stappen. Het is namelijk de hoogste tijd om alle negativiteit van het afgelopen jaar van ons af te schudden en vol vertrouwen in eigen kunnen het nieuwe jaar in te stappen. Want zelfvertrouwen is iets dat we allemaal nodig zullen hebben, we zullen tenslotte onze eigen verantwoordelijkheid moeten nemen in deze onzekere tijden.
Ik voorzie de kredietcrisis nog wel even aanhouden, en zelfs nog een dieper dieptepunt bereiken, waardoor velen hun baan zullen verliezen en daardoor grote moeite zullen hebben aan de maandelijkse verplichtingen te voldoen. Toch komt ook aan deze crisis wel weer een einde, al zal dat waarschijnlijk pas in 2010 zijn. Tot die tijd is vertrouwen in eigen kunnen dus geboden om niet ten onder te gaan aan de negatieve gevoelens en sentimenten die dagelijks in ruime mate over ons worden uitgestort. En wellicht hebben velen van ons, net als het overgrote deel van de Amerikanen, jarenlang op veel te grote voet geleefd. Het komende jaar is dan dus de tijd om de focus te verleggen van de verwerving van steeds meer fysieke welvaart naar de meer traditionele vormen van geluksgevoel, familie en vrienden. Voor velen zal 2009 geen gemakkelijk jaar worden, maar met vertrouwen in eigen kunnen en een hoop support van familie en vrienden komen ook zij er wel weer bovenop. En wat is er mooier dan na uit een diep dal te zijn geklommen terug te kunnen kijken en te zeggen: ‘Ik heb het helemaal op eigen kracht gedaan.’?
Mensen die gedeprimeerd zijn hebben een sterke neiging om te verkrampen, en daarmee de blik op de grond te richten, vlak voor de eigen voeten. En daarmee missen ze niet alleen heel veel van het moois dat deze wereld te bieden heeft, maar ze doen daarmee vooral zichzelf tekort. Als kind vond ik altijd op straat dubbeltjes en kwartjes, tot op een bepaald moment, en sindsdien vond ik geen enkel muntje meer. Het heeft mij jaren gekost om uit te vogelen waarom mijn ‘lucky eye’ me opeens in de steek liet, maar een aantal jaren geleden ging me opeens het beroemde lichtje op: ik had mijn focus verlegd van vlak voor mijn voeten naar boven. Ik zag opeens een heleboel andere dingen die ik daarvoor nooit had gezien of die me voorheen nooit waren opgevallen. Ik zag opeens de uitgestoken handen van hen die me wilden helpen. Ik zag opeens de muur staan vòòr ik er tegenaan liep en die laaghangende tak die me anders een paar flinke schrammen zou hebben opgeleverd. Een echte openbaring.
Daarom wil ik iedereen oproepen om, net als Sammy, het hoofd omhoog te gooien en de blik te vestigen op de verre horizon. Want daar ligt de toekomst, niet in al die hobbels net voor uw voeten. Dat zijn tenslotte maar hobbels waar je, met meer of minder gemak, overheen kunt stappen op je reis naar een glorieuze toekomst.
Laten we 2009 met z’n allen ingaan met een gevoel van vertrouwen in de toekomst. Welke problemen er ook nog op ons pad zullen komen, wees ervan overtuigd dat we ze gezamenlijk aan kunnen. Blijf ook niet doelloos wachten op een uitgestoken hand want die kun je, zoals het spreekwoord zegt, vinden aan het uiteinde van je eigen arm. Vergeet ook in 2009 vooral niet te genieten. Van de zon op je gezicht, van de sterren die schitteren aan de nachtelijke hemel, van de ontluikende natuur in de lente en vooral van het gezelschap om je heen. Of dat nu bestaat uit familie of vrienden, of allebei. Met de blik vast op de horizon en een enorme dosis liefde en vertrouwen in ons bloed wordt 2009 een schitterend jaar, vol met kansen en mogelijkheden. Je moet er alleen wel even naar zoeken en ze ook nog willen zien!
Tot slot wens ik een ieder al datgene dat hen waarlijk gelukkig maakt in 2009. Of het nu gaat om iets als een betere gezondheid of een betere relatie met uw naasten. Vergeet eens even al die materiële zaken en concentreer in het nieuwe jaar eens op die zaken die werkelijk belangrijk zijn in het leven. Met een positieve insteek bent u tenslotte al halverwege in de verwezenlijking. Met opgeheven hoofd en geheven glas wens ik u een veilige en gezellige jaarwisseling: proost!

31-12-08

Van dubbeltjes en kwartjes

´Wie voor een dubbeltje geboren is, wordt nooit een kwartje!´ Iedereen kent het spreekwoord, maar niets is minder waar. Het dient slechts om de verschillen tussen mensen in stand te houden.
Enige tijd geleden kwam een mevrouw bij mij solliciteren naar een uitvoerende functie die ik vacant had. In de bevestigingsbrief vroeg ik haar een aantal bescheiden mee te nemen naar het sollicitatiegesprek, zoals een CV en haar paspoort. Op het afgesproken tijdstip stond ze daar, duidelijk onwennig en stiknerveus. Ik liet haar plaats nemen en vroeg of ze wat wilde drinken. Koffie wilde ze wel, met melk en suiker. Eenmaal tegenover elkaar gezeten begon ik over koetjes en kalfjes om haar wat op haar gemak te stellen, maar ik moest echt trekken om er zinnige antwoorden uit te krijgen. Ik besloot van tactiek te veranderen en vroeg naar haar CV. Ze bloosde. ´U zult me wel héél dom vinden, ´ begon ze, ´maar voor mij is een CV een verwarming! En ik durfde u niet te bellen om te vragen wat u nu precies bedoelde..´
Lachend vertelde ik dat ze beslist niet de enigste was met dat probleem en dat ze zich dus helemaal nergens voor hoefde te schamen. Een CV op papier is altijd handig, maar met een ´gesproken CV´ kan ik ook altijd prima uit de voeten. En ze begon te vertellen. Van schooljaren tot en met haar huwelijk en kinderen. En nu, nu de kinderen allemaal op de middelbare school zaten, wilde ze graag aan het werk om een paar extra centen te verdienen.
´Maar,´ bekende ze, ´ik kan alleen niks..´
Ik weet niet hoe vaak ik die opmerking in mijn carrière al niet heb gehoord: ´Ik kan niks..´ Vaak uitgesproken door moeders met grotere kinderen, gescheiden vrouwen of vrouwen die na jaren voor hun bejaarde en vaak ziekelijke ouders te hebben gezorgd, weer de eerste wankele stappen op de arbeidsmarkt zetten. Als ik ze dan zeg dat ik ze niet geloof en daarbij ook nog beweer dat ik zo vijf dingen kan opnoemen waar ze goed in zijn, zie je een blik van absoluut ongeloof verschijnen, en wordt ik uitgedaagd die zaken dan ook te noemen. En dat is helemaal niet moeilijk. Voor al de drie eerder genoemde groepen vrouwen geldt namelijk dat ze wel degelijk een hoop talenten in huis hebben. Ze hebben namelijk jarenlang een heel gezin georganiseerd, gezorgd voor hun kinderen, hun ex-man in staat gesteld om carrière te maken, dag in dag uit voor hun gezin boodschappen gedaan en gekookt, slecht ter been zijnde ouders op tijd bij dokters afgeleverd, zieken verpleegd, op school geholpen etc.. etc. En het leuke van dat soort gesprekken is dat je mensen voor je ogen ziet groeien. Alhoewel er vaak op huishoudelijk werk van en door moeders wordt neergekeken, veel van de vaardigheden die ze thuis gebruiken om de boel draaiende te houden en in goede banen te leiden, zijn precies dezelfde die ze op de arbeidsmarkt kunnen gebruiken. Vraag er een goede secretaresse of office manager maar eens naar. En een aankomende cateringdame hield eens, bij hoog en bij laag vol, dat ze absoluut niet kon koken! Nu had ik haar twee kanjers van zoons al eens gezien bij haar eerste gesprek, en die zagen er nou niet bepaald uit alsof hun moeder een absolute ramp was in de keuken. Niet dat ze dik waren, alles behalve, maar ze waren goed doorvoed en, gezien hun respectabele lengte, kwamen ze echt niets te kort. Toen ik haar dat voorhield riep ze dat ik dát niet met elkaar mocht vergelijken. Een overwerkmaaltijd voor een paar bouwvakkers maken was tenslotte héél iets anders dan koken voor haar eigen zoons! Ze kon me alleen niet uitleggen waar dat verschil hem dan precies in zat. Ik wel, maar niemand vroeg haar ook om op sterrenniveau te koken, ze miste alleen het zelfvertrouwen om het in een andere keuken precies zo te doen alsof ze het thuis zou doen. Gelukkig vond ze dat zelfvertrouwen en hadden we een lange tijd érg tevreden bouwvakkers te gast. De moraal? Laat je niks aanpraten of wijsmaken! Je kunt altijd véél meer dan je zelf denkt!

27-02-08