Verschil van inzicht

Ik kan me er mateloos over verbazen hoe makkelijk sommige mensen over het verschil, of liever eigenlijk overeenkomst, heenstappen tussen hun eigen gedrag en dat van anderen. Zo liet de 42-jarige Mae, inwoonster van Los Olivos, in de krant vanmorgen overduidelijk weten niet gediend te zijn van alle fans van Michael J. In haar woorden kunnen die namelijk beter ‘Jezus aanroepen, in plaats van zo’n rare man.’ En Mae kan het weten. Zij was namelijk onlangs op reis in Oeganda met een evangelisatiecommissie van haar kerk toen het nieuws van Jackson’s dood wereldkundig werd. En die dag werd het reisgezelschap in een dorp verwelkomd met de traditionele welkomstdans. ‘Beginnen ze ineens middenin hun eigen dans een Michael Jackson-choreografie te doen!’ Arme Mae, wat zal ze het zwaar gehad hebben, daar in Oeganda.

Wat ik Mae waarschijnlijk ook nooit duidelijk zal kunnen maken, is het feit dat ze een wel héél beperkte denkwereld heeft. Mensen mogen van haar niet Michael Jackson aanbidden, maar wel Jezus. En, als ik de verhalen mag geloven, is die volgens mij net zo dood als Jackson. Ik zie het verschil dus niet. Beide heren hebben bovendien het eeuwige leven. De ene in de harten van de fans, de andere in de harten van zijn eigen volgelingen. Beide heren hebben hun volgelingen plezier en troost gebracht. Ook daar geen verschil dus. De ene leerde hoe je moest leven, de ander leerde hoe je moest dansen. En beiden hebben, bij leven, daarmee hele generaties voorgoed veranderd. Een andere opmerkelijke overeenkomst is dat beide heren bij hun verscheiden vrouwen achterlieten met wie ze het allebei niet gedaan zouden hebben. Ware het niet dat het bij de beide heren dan wel weer om verschillende redenen was.

Waar ik ook over van mening verschil met Mae, is over dat hele evangelisatie-gedoe. Kort door de bocht is dat, volgens mij, een nogal omslachtige manier om stomweg tegen ‘die arme negertjes in Oeganda’ te zeggen dat ze het al jaren helemaal verkeerd doen. Dat getuigt noch t van veel begrip, noch van enig inzicht of gevoel in religies die waarschijnlijk nog véél verder terug gaan dan die van haar eigen Jezus. Maar de Christelijke Kerk heeft natuurlijk nooit echt uitgeblonken in begrip voor anders denkenden. Bovendien heeft de plaatselijke religie in Oeganda waarschijnlijk veel meer banden met, en symbolen uit hun eigen fysieke wereld en wereldbeeld dan die welke hun door die evangelisten zo nodig moet worden opgedrongen. En, als ik mijn geschiedenis een beetje ken, hebben vele evangelisten goede dingen gedaan, maar zijn er ook zeker zeer velen geweest die veel minder ‘goed’ deden. Een redenering die bij Mae ongetwijfeld slechts als regen op uiterst dorre grond zal vallen.

Voor mij mag de hele hype rond Michaels verscheiden trouwens zo langzamerhand wel eens ten einde komen. Ik word zo langzamerhand alle berichtgeving een beetje beu. Ik kan ook niet echt wakker liggen of er nu nog een opbaring komt of niet. Dat laatste lijkt me beter, maar dat is mijn mening. De fans hebben nu lang genoeg de spotlights van de wereldpers ingenomen. Kunnen we nu weer over gaan tot de zaken die er écht toe doen?

03-07-09

De Werking van het Universum

Wat zit het universum toch wonderlijk in elkaar! Op het ene moment lijkt alles om je heen in elkaar te storten en zie je geen uitweg meer, het volgende moment staan er mensen op je stoepje te dringen om je datgene te komen brengen wat je het meest nodig hebt.

Zie hier het verhaal van A. Deze dame zag het een ruime week geleden helemaal niet meer zitten en zat in een dip. Toen ik haar maandag sprak was het weer een heel ander verhaal en had ze eerder een luxeprobleem: teveel mensen die haar wilden helpen en geen keus kunnen maken wiens hulp je zult gaan aannemen.

In mijn eigen universumpje is iets soortgelijks aan de gang. Nu het KEB-project is afgelopen, is het zaak om de laatste puntjes op de ‘i’ te zetten zodat ik per 1 augustus kan beginnen. En dat loopt stukken sneller dan gepland. Een heel aantal mensen in mijn omgeving lijken wel in de startblokken te hebben gezeten en beginnen nu te bellen en te mailen. Niet dat mijn balboekje ook meteen vol staat met klanten en factureerbare uren, dat dan weer niet, maar er is wel een hoop om over na te denken. Bovendien begint het er ernstig op te lijken dat een kinderwens van mij, ooit een boek te maken, opeens een héél stuk dichterbij begint te komen. Morgen heb ik een afspraak met iemand die een tekstschrijver zoekt voor een boek van haar eigen kunstuitingen, en na de vakantie ligt er al een afspraak voor overleg over een boek-experiment dat mijn grijze massa steeds bezig houdt.

Maar het meest verbazend blijf ik toch vinden het incident van gistermorgen. Ik zat achter mijn pc te stoeien met een computerprobleem, en ik kreeg het maar niet opgelost zoals ik wilde. Op een gegeven moment begon ik het erg zat te worden en wilde er al de brui aan geven, toen het bekende ‘ding dong’ weerklonk. Een mailtje. Nu is dat op zich niet zo bijzonder, want ik krijg doorgaans tientallen mailtjes per dag. Het mailtje dat ik nu echter binnenkreeg was feitelijk niet eens aan mij gericht. Het was een correspondentie tussen twee kennissen van mij, en eentje had een mailtje doorgestuurd met de vraag of ik even de uitleg die hij gegeven had wilde controleren op ‘lompe zinnen’, zoals hij het uitdrukte. En laat die te controleren inhoud nu precies gaan over het probleem waar ik die ochtend mee worstelde..

Ik ben géén ‘Great Believer’ in voorbestemming, noch in één bepaald Hoger Wezen. Wat ik echter wel heb ontdekt, is dat het Universum vaak toch wel zit op te letten en soms zomaar opeens in actie lijkt te komen. Niet altijd precies op het juiste presenteerblaadje, maar het moet natuurlijk ook weer niet àl te gemakkelijk worden. Soms is het dagelijkse cadeautje zelfs verpakt als iets waarvan je helemaal niet wist dat je het hebben wilde, en soms zelfs als iets wat regelrechte weerstand oproept. Maar voor wie iets secuurder kijkt naar de dingen die hem of haar zoal op een dag overkomen, ziet toch vaak de verborgen schatten. En het feit dat die verborgen schatten er überhaupt elke dag zijn, maakt toch weer dat ik vind dat het best goed geregeld is…soms. Ik denk dat het vooral de mensen zelf zijn die het zichzelf, en de ander, soms zo verrekte moeilijk maken. Maar dat schijnt dan weer typisch bij de menselijke natuur te horen. Dingen zo moeilijk mogelijk doen als het òòk makkelijk kan.

01-07-09