Soms lijkt het wel alsof ik steeds meer paranoia word. Ik zie steeds meer samenhang tussen diverse gebeurtenissen, en het plaatje dat ze gezamenlijk laten zien stemt me alles behalve vrolijk.
Ligt het aan mij, dat ik het opvallend vind, als er in de Tweede Kamer gedebatteerd wordt over afschaffing van het verbod op Godslastering, terwijl de hele wereld afwacht waarmee Wilders gaat komen? Ik vind het een beetje té toevallig. Ok, er wordt gezegd dat het wetsartikel sinds een jaar of veertig niet meer is gebruikt, maar is het ooit méér actueel geweest in de laatste decennia? Anderen werpen weer op dat dit een onderwerp is wat al ‘langer op de agenda stond’, maar dat het nu opeens weer actueel is, vind ik op z’n minst opmerkelijk. Net als het feit dat het op dezelfde dag besproken wordt als een verbod op dierenporno. Maar dat die twee verbanden zouden hebben gaat me toch nét weer wat te ver!
Maar niet alleen deze zaken vormen de achterliggende reden voor mijn groeiend gevoel van paranoia. Overal lees en hoor ik zaken waarvan ik dacht dat die toch wel overal duidelijk zouden zijn, maar niets blijkt minder waar. Zo las ik gisteren op Nu.nl de kop ‘Incest blijft illegaal in Duitsland ’. Mijn eerste reactie blijft dan: ‘Nogal wiedus!’, maar als je het bijbehorende artikeltje leest blijkt het te gaan over een zéér specifiek geval van een broer en zus die elkaar pas na jaren tegenkwamen, een relatie en kinderen kregen, en er toen pas achter kwamen dat ze familie van elkaar waren. De man was om de relatie veroordeeld en had, samen met zijn zus, de hoogste rechterlijke instantie aangesproken, omdat ze vonden dat het verbod op incest, en dus de strafbaarheid ervan, een aantasting was van hun rechten om zich vrijelijk te ontplooien. En dat laatste is een grondrecht dat in de Duitse wet is verankerd. Het Duitse Federale Constitutionele Hof in Karlsruhe deed gisteren uitspraak en oordeelde dat het verbod op incest niet in strijd was met de grondwet en dat de straf van de man, én dus ook de onder toezicht stelling van de vrouw, dus rechtmatig zijn. Een van de doorslaggevende argumenten was trouwens de ‘zuiverheid van het ras’ en het gevaar dat een dergelijke relatie kan opleveren voor de eventuele kinderen die daaruit voortkomen. En bij een verhaal over ‘zuiverheid van het ras’ beginnen bij mij de nekharen toch rap overeind te staan.
Ook las ik dat ons aller JP in het Europees Parlement ‘solidariteit heeft gevoeld’ toen hij donderdagavond tijdens het diner op de EU-top een toelichting gaf op ontwikkelingen in Nederland rond de film van Wilders en de zorgwekkende signalen die het kabinet uit het buitenland krijgt. Balkenende zag tijdens zijn verhaal veel "begrijpende blikken" en "instemmende reacties". Het was blijkbaar gezellig daar tijdens dat diner, want in mijn visie is JP nou niet bepaald het prototype van een zeer invoelend mens. Ik vermoed dan ook dat zijn collegae regeringsleiders met hun ‘begrijpende blikken’ eerder hun medelijden met ons, arme Nederlanders onder een dergelijke minister-president, betuigden. En die ‘instemmende reacties’ waren duidelijk als instemming bedoeld op de gemompelde opmerking van een van hen, of het Sarkozy of Brown was heb ik niet kunnen achterhalen, dat er nu wel lang genoeg was geleuterd en dat de soep toch nu wel heel ernstig begon af te koelen. Maar goed, JP is na het diner als happy man weer huiswaarts getogen en dat is ook weer wat waard, al is het maar voor zijn vrouw. Ik zou JP tenslotte ook niet graag elke keer bij thuiskomst moeten opvangen als wederom niemand hem serieus heeft genomen. Dat gevoel zou toch inmiddels bekend moeten zijn zou je denken. Of zou hij zijn eerste ontbijtafspraak bij Bush al vergeten zijn?
Tenslotte viel mijn oog op het bericht dat de ‘pardon-groep’ toch kleiner blijkt te zijn dan oorspronkelijk gedacht. Kleiner? Laat me niet lachen! Het is puur een kwestie van gegoochel met cijfertjes! Nu zijn het er 26.500, en dat is iets minder dan de 27.500 die men eerst dacht. Precies, 1000 minder. PRECIES duizend minder. Terwijl de oorspronkelijke raming uitging van een aantal tussen 25.000 en 30.000. Daar liggen die 26.500 én die 27.500 toch óók tussenin? Wie is hier nou gek?
14-03-08
vrijdag 14 maart 2008
donderdag 13 maart 2008
Stootkussens
Even relaxend kom ik op internet een bericht tegen wat alleen kan voortkomen uit de tijd waarin we nu leven. Een bericht dus, wat de waan en de (on)zin van alledag onderstreept. In de Londense Brick Lane zijn de lantarenpalen voorzien van stootkussens omdat sms-ers er met enige regelmaat tegenaan lopen. Stootkussens om sms-ers tegen zichzelf te beschermen dus. Laat dat eens even goed op je inwerken. Stootkussens voor sms-ers! In wat voor wereld leven wij?
Als klein kind heb ik al geleerd om goed op te letten als ik me op straat begaf. En dan zeker niet alleen bij het oversteken. Je kunt tenslotte op elk moment en vanuit elke hoek worden belaagd daar fietsers, bijtgrage honden, of opstaande stoeptegels. Om maar niet te spreken van moeders die hun kinderwagen of buggy als wapen gebruiken om zich een weg te banen door de overvolle paden van de stadsjungle. Maar als je mobiel communiceert hoef je dus opeens niet meer op te letten? Het lijkt wel alsof het gebruik van Ipods, MP3 spelers, Mobieltjes en Blackberry’s een directe, en negatieve invloed hebben om iemands omgevingsbewustzijn. Op het moment dat het apparaat trilt, buzzt, speelt of welk ander geluid dan ook voortbrengt, verdwijnt de omgeving volledig uit het zicht en lijkt men zich in een soort digitaal niemandsland te bevinden. Een niemandsland waarin elke andere ziel, die de euvele moed heeft om ook maar het idee te hebben jouw pad te willen kruisen, wordt afgesneden, in het prikkeldraad wordt geduwd of, op z’n gunstigst, volledig wordt genegeerd. En dat laatste, dáár kan ik mee leven. Ik kan jou tenslotte, als je daar klaarblijkelijk zo’n prijs op stelt, ook volkomen negeren. Waar ik echter absoluut niet mee kan leven, is mensen die hun meest zinloze en nutteloze informatie luidkeels met de hele wereld blijken te willen delen, en daarbij de hele breedte van het trottoir of de weg claimen, simpelweg omdat ze klaarblijkelijk nooit geleerd hebben dat er naast hen nog meer mensen op de wereld zijn. Laat staan dat ze de kunst beheersen om blindelings in één rechte lijn te lopen of te rijden. En dat ze daarmee niet alleen zichzelf maar ook hun omgeving in gevaar brengen wil maar niet tot die dikke schedels doordringen.
Toen ik gisteren, na een lange dag werken, aanschoof in de file op de A2 in zuidelijke richting, zag ik het vlak achter me gebeuren. Een donkergrijs taxibusje wilde aan het absolute einde van de invoegstrook er nog snel even tussen schieten, maar de druk bellende chauffeur had even de HELE GROTE vrachtwagen over het hoofd gezien die daar al reed. Het scheelde dus niet veel of het taxibusje had onwrikbaar klem gezeten tussen de vangrail en voornoemde vrachtwagen. Maar niet dat het de taxichauffeur iets kon schelen. Druk bellend wurmde hij zich van rijstrook naar rijstrook en wist daarbij, binnen twee minuten, een hele serie verwensingen, getoeter en opgestoken vingers te ontlokken aan mijn mede filerijders. En waarom? Om drie hele minuten eerder dan ik bij de volgende afslag aan te komen. Als ik passagier in dat busje was geweest had ik de man al na de eerste manoeuvre tot stoppen gedwongen, desnoods midden op de snelweg, en had zelf het stuur over genomen. Nu kon ik slechts hopen en wensen dat zijn passagiers nog het einde van de dag zouden halen. En ik kon de politie bellen, iets wat ik dan ook gedaan heb.
Ik weet dat er nu mensen zullen zijn die mij als verklikker zullen veroordelen. Dat moeten ze dan vooral zelf weten. Ik ben alleen grootgebracht met het idee dat niet alles acceptabel is en dat je, zij het beperkt, toch echt rekening houdt met de anderen die je zo op een dag tegenkomt. Of de chauffeur op zijn rijgedrag is aangesproken weet ik niet, maar ik hoop het. Hij zal er wel boos over zijn dat de politie gebeld is. Maar is dat mijn schuld? Ik dacht het niet! Noch de eventuele bekeuringen die aan hem zijn uitgedeeld. Zolang jij je gedraagt als een beest in het verkeer, voel ik me allerminst bezwaard om, als je zovelen om je heen in gevaar brengt, de autoriteiten daarvan te verwittigen. Je kunt je namelijk ook, net als wij allemaal, aan de regels houden. Dan heeft niemand stootkussens nodig!
13-03-08
Als klein kind heb ik al geleerd om goed op te letten als ik me op straat begaf. En dan zeker niet alleen bij het oversteken. Je kunt tenslotte op elk moment en vanuit elke hoek worden belaagd daar fietsers, bijtgrage honden, of opstaande stoeptegels. Om maar niet te spreken van moeders die hun kinderwagen of buggy als wapen gebruiken om zich een weg te banen door de overvolle paden van de stadsjungle. Maar als je mobiel communiceert hoef je dus opeens niet meer op te letten? Het lijkt wel alsof het gebruik van Ipods, MP3 spelers, Mobieltjes en Blackberry’s een directe, en negatieve invloed hebben om iemands omgevingsbewustzijn. Op het moment dat het apparaat trilt, buzzt, speelt of welk ander geluid dan ook voortbrengt, verdwijnt de omgeving volledig uit het zicht en lijkt men zich in een soort digitaal niemandsland te bevinden. Een niemandsland waarin elke andere ziel, die de euvele moed heeft om ook maar het idee te hebben jouw pad te willen kruisen, wordt afgesneden, in het prikkeldraad wordt geduwd of, op z’n gunstigst, volledig wordt genegeerd. En dat laatste, dáár kan ik mee leven. Ik kan jou tenslotte, als je daar klaarblijkelijk zo’n prijs op stelt, ook volkomen negeren. Waar ik echter absoluut niet mee kan leven, is mensen die hun meest zinloze en nutteloze informatie luidkeels met de hele wereld blijken te willen delen, en daarbij de hele breedte van het trottoir of de weg claimen, simpelweg omdat ze klaarblijkelijk nooit geleerd hebben dat er naast hen nog meer mensen op de wereld zijn. Laat staan dat ze de kunst beheersen om blindelings in één rechte lijn te lopen of te rijden. En dat ze daarmee niet alleen zichzelf maar ook hun omgeving in gevaar brengen wil maar niet tot die dikke schedels doordringen.
Toen ik gisteren, na een lange dag werken, aanschoof in de file op de A2 in zuidelijke richting, zag ik het vlak achter me gebeuren. Een donkergrijs taxibusje wilde aan het absolute einde van de invoegstrook er nog snel even tussen schieten, maar de druk bellende chauffeur had even de HELE GROTE vrachtwagen over het hoofd gezien die daar al reed. Het scheelde dus niet veel of het taxibusje had onwrikbaar klem gezeten tussen de vangrail en voornoemde vrachtwagen. Maar niet dat het de taxichauffeur iets kon schelen. Druk bellend wurmde hij zich van rijstrook naar rijstrook en wist daarbij, binnen twee minuten, een hele serie verwensingen, getoeter en opgestoken vingers te ontlokken aan mijn mede filerijders. En waarom? Om drie hele minuten eerder dan ik bij de volgende afslag aan te komen. Als ik passagier in dat busje was geweest had ik de man al na de eerste manoeuvre tot stoppen gedwongen, desnoods midden op de snelweg, en had zelf het stuur over genomen. Nu kon ik slechts hopen en wensen dat zijn passagiers nog het einde van de dag zouden halen. En ik kon de politie bellen, iets wat ik dan ook gedaan heb.
Ik weet dat er nu mensen zullen zijn die mij als verklikker zullen veroordelen. Dat moeten ze dan vooral zelf weten. Ik ben alleen grootgebracht met het idee dat niet alles acceptabel is en dat je, zij het beperkt, toch echt rekening houdt met de anderen die je zo op een dag tegenkomt. Of de chauffeur op zijn rijgedrag is aangesproken weet ik niet, maar ik hoop het. Hij zal er wel boos over zijn dat de politie gebeld is. Maar is dat mijn schuld? Ik dacht het niet! Noch de eventuele bekeuringen die aan hem zijn uitgedeeld. Zolang jij je gedraagt als een beest in het verkeer, voel ik me allerminst bezwaard om, als je zovelen om je heen in gevaar brengt, de autoriteiten daarvan te verwittigen. Je kunt je namelijk ook, net als wij allemaal, aan de regels houden. Dan heeft niemand stootkussens nodig!
13-03-08
Abonneren op:
Posts (Atom)