Ik heb altijd al grote bewondering gehad voor uitvinders. Niet alleen om hun rotsvast vertrouwen in hun eigen uitvinding, maar vooral om de manier waarop ze naar de wereld om zich heen kijken. En dat is een héél andere manier dan de meesten van ons.
Een uitvinder kijkt om zich heen en ziet een probleem, en tekortkoming of een gebrek en meteen gaan zijn grijze cellen aan het werk. Thuis komt het tekenblok tevoorschijn en wordt de rekenmachine voorzien van nieuwe batterijen. En dan, soms pas na maanden denkwerk, komt er dan een voorzichtige eerste poging om het idee op papier waarlijk vorm te geven in een prototype. Meestal doen ze dat zelf en knutselen ze, met datgene wat maar voor handen is, een eerste versie in elkaar die dan doorontwikkeld wordt tot een wat steviger en deugdzamer prototype. En alles met liefde en engelengeduld, wat meewarig door moeder-de-vrouw gadegeslagen die, voor de zoveelste keer, haar eetkamertafel heeft moeten afstaan voor project nummero zoveel.
Maar een echte uitvinder laat zich niet zo makkelijk uit het veld slaan. Niet door vrouw-lief, maar zeker niet door tegenslag of afwijzing na afwijzing door fabrikanten. Want een echte uitvinder gelooft in zijn product en rust niet voor hij de rest van de wereld heeft kunnen overtuigen. En de wereld laat zich doorgaan niet zo makkelijk overtuigen, maar de enkeling met het echt briljante idee en voldoende doorzettingsvermogen beleeft ooit de dag dat zijn idee en zijn product in een ´vleesgeworden´ versie in de schappen ligt, en daar doen ze het voor. En om een echt probleem op te kunnen lossen, want zo ideeël zijn ze dan ook wel weer.
Voor wie de Belgische tv-serie ´de Bedenkers´ niet heeft gevolgd, een serie met daarin een wedstrijd voor uitvinders, de serie is geëindigd met een overwinning van de gepensioneerde leerkracht Pierre van den Broeck (74) met zijn ´sliplift´. De man had dit apparaatje, een stang waarmee ouderen hun onderbroek makkelijker kunnen aantrekken, uitgevonden voor zijn zus, die een tijdje slecht ter been was. Een firma uit Lokeren gaat het apparaatje nu in productie nemen en wellicht kunnen ook onze ouderen er dus binnenkort hun voordeel mee doen. Waarschijnlijk lukt het nog niet dit jaar met kerst, maar wellicht kan het voor volgend jaar een leuk cadeautje zijn voor onder de boom voor uw oude vader of moeder. En wellicht, zo gaat dat meestal trouwens, is er dan inmiddels ook al iemand opgestaan die het ding gebruikt en er weer een héél andere toepassing voor heeft gevonden. Want dat kan zomaar. De uitvinder van ´ Super Glue´ had tenslotte ook nooit kunnen vermoeden dat zijn product ooit nog eens zo´n belangrijke rol zou spelen in de forensische wetenschap.
Ikzelf ben wel een denker maar zeker geen uitvinder. Ik vind het heerlijk om, als ik ergens een probleem zie, te filosoferen over een oplossing. Maar als ik die oplossing eenmaal heb, is er geen haar op mijn hoofd die er ook maar over peinst om de hele santenkraam overhoop te halen om het ergens in productie te krijgen. Mij niet gezien. Ik bedenk de oplossingen wel, dan mag een ander die lekker uitvoeren als hij, of zij, daar nou behoefte aan heeft. Maar eh.. wel samen delen he?
27-11-07
dinsdag 27 november 2007
zondag 25 november 2007
Geweldig idee!
Soms staan er mensen met een idee op waarvan ik vreselijk baal dat ik het niet heb bedacht, zo geniaal is het. Dat geldt zeker voor het idee van Michael Geerdink en Denise Stadman. Deze twee komen met een website ´World´s Legacy´ waarop mensen hun eigen levensverhaal kwijt kunnen, inclusief foto´s, video´s en/ of audio, zodat de verhalen voor het nageslacht bewaard blijven. Niet een nieuw idee, maar wel op deze manier.
Bijzonder interessant zijn ook de aangeboden opties. Zo kun je het verhaal voor iedereen toegankelijk maken of slechts met een speciale code, waardoor je, postuum, kunt bepalen wie je verhaal mag lezen en wie je dus wat wilt vertellen. Ook behoort een ´mysterybox´ tot de mogelijkheden waar, op een door jou gekozen tijdstip na je dood, de inhoud van gepubliceerd zal worden. Het idee heeft inmiddels de warme steun van enkele vooraanstaande mensen verworven, waaronder oud-president Michaïl Gorbatsjov en rabbijn Awraham Soetendorp. Ik zal er, bij deze, de mijne aan toevoegen.
De reden die wordt aangegeven voor dit initiatief is dat we veel te weinig weten van onze voorouders. Als we al weten wie het waren, weten we op z´n hoogst een aantal data, waaronder datum van geboorte en van overlijden. Verder vaak bedroevend weinig. Er is vaak geen informatie over de tijd waarin iemand leefde en hoe die persoon in het leven stond. Soms zijn er hardnekkige geruchten in de familie waarvan niemand intussen meer precies het fijne weet. En dat is eeuwig zonde. Elke generatie staat namelijk feitelijk op de schouders van de vorige. Door hun inspanningen, hun geluk en ongeluk, wordt namelijk een belangrijk deel van onze eigen startpositie bepaald. Kennis hebben van wat er voor je kwam is dan ook eigenlijk onontbeerlijk, maar o zo zeldzaam. En er komt een onvermijdelijk moment dat je brandende vragen nu eenmaal niet meer kunt stellen. Op een gegeven moment zijn namelijk alle mensen die het konden weten niet meer onder ons en blijven vragen voor altijd onbeantwoord. Een last die soms erg zwaar is te dragen.
En ik weet het uit eigen ervaring. Nu ik ´wat ouder´ ben, wordt het verlangen naar kennis omtrent mijn ´roots´ steeds sterker. Echter zijn er weinig tot geen mensen meer die me daarover nog, uit eigen ervaring kunnen vertellen. En denk ook eens aan alle mensen die als kind zijn geadopteerd. Bij de meeste van hen komt ook ooit het punt dat ze antwoorden willen hebben om zo, voor zichzelf, het plaatje compleet te maken. Een weg die haast wel afgelegd moet worden wil de persoon op een goede manier verder kunnen met zijn of haar leven. En wat te denken van al die mensen die een verschrikkelijk geheim met zich meedragen? Een kind dat, geboren buiten het huwelijk, onder dwang van de familie, of de kerk, moest worden afgestaan aan derden? Mensen die een ander iets hebben aangedaan maar daar nooit over hebben kunnen spreken? Voor al die mensen, en ik kan zo nog legio andere voorbelden bedenken, is zo´n site een uitkomst. Een manier om hun kant van het verhaal te doen zonder daarbij de ander recht in de ogen aan te hoeven te kijken. Iets wat de nabestaanden zeker tot steun zou kunnen zijn. Want denk eens aan de moeder die weet dat ze de bruiloft van haar dochter nooit zal meemaken. Hoe belangrijk is het niet voor haar, en later voor haar dochter, om toch al die dingen te kunnen zeggen die voor haar zo belangrijk zijn om te zeggen en waar de dochter nu nog veel te jong voor is? Ik zou er echt behoorlijk wat voor over hebben als een aantal van mijn voorouders aan zo´n soort initiatief hadden meegewerkt of zélf de pen ter hand hadden genomen om hun verhaal op schrift te stellen. Ik had het met plezier en onverholen interesse gelezen. Nee, verslonden zelfs. Ze hadden mij geen groter plezier kunnen doen, noch een waardevoller cadeau kunnen geven.
Och, er zullen ongetwijfeld ook een aantal mensen zijn die, ook na hun dood, de ´leugen´in stand zullen willen houden of hun betrokkenheid zullen willen blijven ontkennen. Aan hen zou ik willen vragen er toch eens over na te denken om, via zo´n mysterybox bijvoorbeeld, toch de waarheid te vertellen. Niemand zal hen er persoonlijk meer op aankijken, zij zijn bij opening immers reeds lang overleden, maar voor nabestaanden is die waarheid van enorm belang. En juist dát is, naast het korte-termijn gewin van een vette erfenis, het meest onbaatzuchtige wat je de wereld na kunt laten.. Eerlijkheid.
25-11-07 II
Bijzonder interessant zijn ook de aangeboden opties. Zo kun je het verhaal voor iedereen toegankelijk maken of slechts met een speciale code, waardoor je, postuum, kunt bepalen wie je verhaal mag lezen en wie je dus wat wilt vertellen. Ook behoort een ´mysterybox´ tot de mogelijkheden waar, op een door jou gekozen tijdstip na je dood, de inhoud van gepubliceerd zal worden. Het idee heeft inmiddels de warme steun van enkele vooraanstaande mensen verworven, waaronder oud-president Michaïl Gorbatsjov en rabbijn Awraham Soetendorp. Ik zal er, bij deze, de mijne aan toevoegen.
De reden die wordt aangegeven voor dit initiatief is dat we veel te weinig weten van onze voorouders. Als we al weten wie het waren, weten we op z´n hoogst een aantal data, waaronder datum van geboorte en van overlijden. Verder vaak bedroevend weinig. Er is vaak geen informatie over de tijd waarin iemand leefde en hoe die persoon in het leven stond. Soms zijn er hardnekkige geruchten in de familie waarvan niemand intussen meer precies het fijne weet. En dat is eeuwig zonde. Elke generatie staat namelijk feitelijk op de schouders van de vorige. Door hun inspanningen, hun geluk en ongeluk, wordt namelijk een belangrijk deel van onze eigen startpositie bepaald. Kennis hebben van wat er voor je kwam is dan ook eigenlijk onontbeerlijk, maar o zo zeldzaam. En er komt een onvermijdelijk moment dat je brandende vragen nu eenmaal niet meer kunt stellen. Op een gegeven moment zijn namelijk alle mensen die het konden weten niet meer onder ons en blijven vragen voor altijd onbeantwoord. Een last die soms erg zwaar is te dragen.
En ik weet het uit eigen ervaring. Nu ik ´wat ouder´ ben, wordt het verlangen naar kennis omtrent mijn ´roots´ steeds sterker. Echter zijn er weinig tot geen mensen meer die me daarover nog, uit eigen ervaring kunnen vertellen. En denk ook eens aan alle mensen die als kind zijn geadopteerd. Bij de meeste van hen komt ook ooit het punt dat ze antwoorden willen hebben om zo, voor zichzelf, het plaatje compleet te maken. Een weg die haast wel afgelegd moet worden wil de persoon op een goede manier verder kunnen met zijn of haar leven. En wat te denken van al die mensen die een verschrikkelijk geheim met zich meedragen? Een kind dat, geboren buiten het huwelijk, onder dwang van de familie, of de kerk, moest worden afgestaan aan derden? Mensen die een ander iets hebben aangedaan maar daar nooit over hebben kunnen spreken? Voor al die mensen, en ik kan zo nog legio andere voorbelden bedenken, is zo´n site een uitkomst. Een manier om hun kant van het verhaal te doen zonder daarbij de ander recht in de ogen aan te hoeven te kijken. Iets wat de nabestaanden zeker tot steun zou kunnen zijn. Want denk eens aan de moeder die weet dat ze de bruiloft van haar dochter nooit zal meemaken. Hoe belangrijk is het niet voor haar, en later voor haar dochter, om toch al die dingen te kunnen zeggen die voor haar zo belangrijk zijn om te zeggen en waar de dochter nu nog veel te jong voor is? Ik zou er echt behoorlijk wat voor over hebben als een aantal van mijn voorouders aan zo´n soort initiatief hadden meegewerkt of zélf de pen ter hand hadden genomen om hun verhaal op schrift te stellen. Ik had het met plezier en onverholen interesse gelezen. Nee, verslonden zelfs. Ze hadden mij geen groter plezier kunnen doen, noch een waardevoller cadeau kunnen geven.
Och, er zullen ongetwijfeld ook een aantal mensen zijn die, ook na hun dood, de ´leugen´in stand zullen willen houden of hun betrokkenheid zullen willen blijven ontkennen. Aan hen zou ik willen vragen er toch eens over na te denken om, via zo´n mysterybox bijvoorbeeld, toch de waarheid te vertellen. Niemand zal hen er persoonlijk meer op aankijken, zij zijn bij opening immers reeds lang overleden, maar voor nabestaanden is die waarheid van enorm belang. En juist dát is, naast het korte-termijn gewin van een vette erfenis, het meest onbaatzuchtige wat je de wereld na kunt laten.. Eerlijkheid.
25-11-07 II
Abonneren op:
Posts (Atom)