KFS2012 Deel 2: Uitladen en beginnen met de opbouw

Het is best lastig om je voor te stellen dat hier over een aantal dagen zo'n 50.000 kids zullen rondrennen. Nu is het in deplorabele toestand verkerende buitenterrein vooral nog leeg. Op een prefab schuurtje na dan.
Als de vrachtwagens eenmaal bij Zetra zijn aangekomen is een elektrisch gevoel in het RECCE TEAM voelbaar. De mannen,de meeste van hen Kidsfestival-veteranen, staan te popelen en willen niets liever dan aan de slag. Op thuisbasis Nuenen zijn de vrachtwagens volgens plan geladen. Men weet dus precies wat in welke vrachtwagen is gegaan, zodat de ene eerst de hal in gederigeerd kan worden. Hier wordt de geluids- en geluidapparatuur gelost die gebruikt gaat worden voor de eindshow die elke festivaldag gaat afsluiten.
Met de heftruck wordt pallet na palletuit de vrachtwagen gehaald en het binnenterrein opgereden. Aan de hand van de plattegrond kunnen de spullen grotendeels al op de juiste plek worden gezet. De rest kan het prefab schuurtje in tot de volgende dag. Dan wordt met vereende kracht begonnen met de opbouw. Al snel verreist de omheining waarbinnen straks op muziek gerolschaatst kan worden en wordt een begin gemaakt met het uitleggen van de gigantische kaart vanEuropa -die de basis vormt voor het 'Europa spel'- en het Twisterbord waar 40 kinderen tegelijk kunnen twisteren. Een van de grootste uitdagingen en puzzels vormt het doolhof. Deze gigantische 3D-puzzel lijkt elk jaar weer een grotere opgave te worden, maar het RECCE TEAM draait er zijn hand niet meer voor om.

(Op alle foto’s in deze bijdrage rust copyright. ©Paul Mulder/PMTekst)

KFS2012 Deel 1: Vertrek en aankomt

Eindhoven, 05-06-2012Opstaan om 05.00 uur is voor mij geen grote opgave.Niet dat ik er een fan van ben om vroeg mijn bed uit te komen, maar doordeweeks staat mijn wekker om 05.30 uur, dus het is maar een half uurtje vroeger. Na een verfrissende douche stop ik de laatste spullen in mijn tas en plof met een dampende mok cappuccino op de bank met de Telegraaf en het ED van vanmorgen.

Rond half zeven komt mijn liefste ook naar beneden en maant mij tot haast. Zij zal mij op weg naar haar werk bij het station afzetten. Het is regenachtig als ze 'Besje' achter het station parkeert. Van hier uit zullen we vertrekken, maar buiten de vele forenzen die via het station dagelijks naar hun weg reizen is er tegen zevenen nog maar weinig beweging vanuit Out of Area te bespeuren. Een telefoontje brengt duidelijkheid: de leden van het RECCE TEAM zullen met twee personenauto's naar Keulen reizen en beiden zijn er binnen een paar minuten!

Ik neem voor de komende dagen afscheid van mijn liefste en kruip achterin een van de beide auto's. Al snel zitten we in colonne op de snelweg en gaat het met een behoorlijke vaart richting Keulen. De sfeer en stemming onderweg zijn goed, en bij een korte tussenstop leren we elkaar alvast weer een beetje beter kennen.
Op het vliegveld checken we niet allemaal bij dezelfde incheckbalie in, waardoor we verspreid over het vliegtuig komen te zitten. Mijn plek blijkt op de allerachterste rij te zijn naast Rob B. En zoals gewoonlijk is de beenruimte niet echt berekend op kerels zoals ik. Ik zit de hele reis dus klemvast! Gelukkig heeft de meneer in de stoel voor mij géén behoefte om zijn stoel achterover te doen en hoef ik geen 'lastige gesprekken' te voeren.

Een aantal uur later landen we veilig en wel in Sarajevo en gaan we eerst naar Zetra. Hier gaat het de komende dagen allemaal gebeuren! Als we het gigantische complex naderen valt de wat vergane staat van het complex op. Toch is het niet heel moeilijk een voorstelling te maken van hoe het in 1984 moet zijn geweest. Al is het tegenwoordig in een wat meer deplorabele staat en ietsje meer overgroeid.

De rit naar Sareni Centar in Hadžići voert door een deel van Sarajevo waar de gevolgen van de oorlog nog overal zichtbaar zijn. Gruwelijke details vliegen me aan alle kanten om mijn oren, en wat ik door de autoruit voorbij zie schuiven illustreert een werkelijkheid die (gelukkig) erg ver van mijn bed is.

Wie in Sareni Centar binnenstapt voelt zich meteen welkom. Groot deel van dat gevoel wordt veroorzaakt door de 'zwerf-waakhond' van het hotel die, al kwispelend, iedereen welkom heet. Zodra Grote BazinAnita zich in het hotel bevindt, is ze immer vlakbij de voordeur te vinden. Als anita er niet is, gaat ze meer haar eigen gangetje. Maar waar ze ook gaat, ze blijft de voordeur steeds wel in de gaten houden.

(Op alle foto’s in deze bijdrage rust copyright. ©Paul Mulder/PMTekst)