Zut!

Vanmorgen tijdens het lezen van de kranten dwaalden mijn gedachten moeiteloos af naar een kleine winkeltje in Montmartre. Het is zeker twintig jaar geleden, en ik kocht er slechts twee ansichtkaarten, maar ze hangen nog steeds naast de deur van mijn werkkamer..vlak onder een bordje met de tekst in het Frans en Engels: ‘Gelieve zich bij het volgende loket te vervoegen’ dat ik ‘leende’ bij EuroDisney.

De ansichtkaarten zijn voor mij meer dan een herinnering aan een zeer prettig verblijf in de Franse hoofdstad. Het zijn eerder uitingen van een gevoel dat me dezer dagen steeds vaker bekruipt. Beide kaarten vormen samen een soort mini stripverhaal, waarbij de tekst op de eerste kaart zich vrij laat vertalen als: “De wereld? Géén idee wat ik daarvan moet vinden vòòr ik er een blik op heb geworpen.“ De tweede vormt de conclusie: “Stik! Ik ga terug”.

Ik voel me op meerdere manieren tot de kaarten aangetrokken. Even afgezien van mijn liefde voor het land en haar culinaire geneugten, herken ik mezelf in de baby die uit het ei kruipt. Ik kan de wereld ook soms bekijken alsof ik er (nog) niets van begrijp. Ik zie dagelijks om me heen dingen gebeuren, en lees erover in de krant, die mijn verstandelijke vermogens te boven gaan. Schietpartijen, (poging tot) moord, mishandeling, misbruik… ik word er soms letterlijk ziek van. Daarom begrijp ik het kleine ventje zo goed als hij zich uit de wereld terug trekt en weer lekker terug kruipt in zijn veilige ei.

In de Grote Boze Buitenwereld werkt het echter niet zo, en ik weet nog steeds niet of er achter die zin een ‘helaas’ zou moeten volgen. Iemand zei ooit: ‘Het volk, dat zijn wij!’ en krachtiger kan ik het zelf niet zeggen. Als we iets aan deze wereld willen veranderen zullen we dat zelf moeten doen. Afwachten totdat men of de politiek gaan ingrijpen, is als die Chinese boer die met open mond op een heuvel gaat staan te wachten tot er een gebraden eend in vliegt.

In het zelfde kader kan ik me dan ook boos maken om die ambtenaren en die (oud-) politici die zo’n kabaal maken over een eventueel kabinet met gedoogsteun van de PVV. Blijkbaar behoren zij tot die enorme groep Nederlanders die ‘vergeten’ zijn hoe de maatschappij precies werkt, wie in dienst van wie werkt, en wanneer je gewoon moet ophouden met lullen en aan de slag moet gaan. En, even voor de duidelijkheid, dat moment van aan de slag gaan…..is NU!

Tot slot nog één klein voorbeeldje van hoe er door sommigen tegenwoordig gedacht wordt. Het betreft een voorbeeld uit de praktijk dat treffend illustreert hoe weinig besef er soms is wat dingen werkelijk kosten, en wie de rekening doorvoor op zijn bord krijgt...

Een kennis van mij krijgt medische verzorging aan huis. Deze kennis heeft, door allerlei medische oorzaken, wonden aan zijn voeten die maar slecht willen genezen. Zijn vaste verzorgster heeft vakantie en wordt door een ander vervangen. Deze vervanger komt de eerste keer bij de patiënt en vindt de materialen waarmee hij moet werken maar niets. Hij werkt liever met andere materialen. Daar hij nog zeker twee keer de wondverzorging zal moeten waarnemen, bestelt hij bij de apotheek ter waarde van ruim € 200 een (ruime) nieuwe voorraad verbandmaterialen. De ‘oude’ gooit hij ongebruikt weg.

Ik heb het jongmens telefonisch even kort gesproken, omdat de kennis er met deze knul niet uit kwam. Ik zal u de details besparen, maar zijn bloemrijke reactie kwam er kort gezegd op neer dat ik me, als leek, met mijn eigen zaken moest bemoeien. Het knulletje was net twintig..

24-08-10

Netwerken

In mijn dagelijkse praktijk kom ik veel (startende) ondernemers tegen die als een berg opzien tegen te (moeten) netwerken, en dat is jammer. Netwerken is niet alleen nodig om de wereld te laten weten wie je bent en wat je doet, het kan ook leuk en erg verrijkend zijn.

Van Dale geeft als definitie: ‘netwerken is mensen benaderen die nuttig kunnen zijn voor de eigen carrière.’ Ik vind die definitie nogal ‘kort door de bocht’, want netwerken is zoveel méér. Voor mij is netwerken vooral investeren. Investeren in zowel jezelf als in je relaties met anderen.
De grootste fout die je, mijns inziens, als mens én als ondernemer kunt maken, is om al je contacten en relaties te definiëren aan de hand van hoeveel ze je opleveren. Een relatie moet bovendien worden onderhouden, en dat vraagt tijd en inspanning die niet direct in geld of opdrachten is uit te drukken.

Persoonlijk heb ik er een hekel aan als ik op een netwerkevent wordt aangeschoten door een ondernemer, die alleen maar zijn elevator pitch wil afsteken. Dat is mij veel te opdringerig. Liever hoor en ervaar ik wie de ondernemer als persoon is en wat hem of haar drijft en bezig houdt. Het is namelijk veel makkelijker om op basis van de onderlinge klik, een gedeelde passie of een gedeelde interesse naar verbindingen te zoeken dan op basis van “Ik ben Joris de Koning en ik houd me bezig met compabiliteitsvergelijkingen in de ICT.” Niet alleen moet ik veel te diep nadenken wat een begrip als ‘compabiliteisvergelijkingen’ zou kunnen betekenen, als dat het enigstee is wat je te melden hebt, houdt het voor mij al snel op.

De meest werkbare definitie van netwerken die ik tegenkwam is deze: “Zo borrelen dat het productief lijkt.” De eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik niet precies weet hoe ik dan moet borrelen, maar ik kan u verzekeren dat het onderzoek naar de perfecte borrelmethode onverminderd doorloopt. Al vrees ik dat het nog wel enige jaren zal duren voor ik een (voorlopig) antwoord op die vraag heb gevonden.

Ondertussen hanteer ik dus nog maar even de volgende definitie van netwerken: het proactief delen van kennis, informatie en contacten.

30-07-10 II (13-07-10)