Zut!

Vanmorgen tijdens het lezen van de kranten dwaalden mijn gedachten moeiteloos af naar een kleine winkeltje in Montmartre. Het is zeker twintig jaar geleden, en ik kocht er slechts twee ansichtkaarten, maar ze hangen nog steeds naast de deur van mijn werkkamer..vlak onder een bordje met de tekst in het Frans en Engels: ‘Gelieve zich bij het volgende loket te vervoegen’ dat ik ‘leende’ bij EuroDisney.

De ansichtkaarten zijn voor mij meer dan een herinnering aan een zeer prettig verblijf in de Franse hoofdstad. Het zijn eerder uitingen van een gevoel dat me dezer dagen steeds vaker bekruipt. Beide kaarten vormen samen een soort mini stripverhaal, waarbij de tekst op de eerste kaart zich vrij laat vertalen als: “De wereld? Géén idee wat ik daarvan moet vinden vòòr ik er een blik op heb geworpen.“ De tweede vormt de conclusie: “Stik! Ik ga terug”.

Ik voel me op meerdere manieren tot de kaarten aangetrokken. Even afgezien van mijn liefde voor het land en haar culinaire geneugten, herken ik mezelf in de baby die uit het ei kruipt. Ik kan de wereld ook soms bekijken alsof ik er (nog) niets van begrijp. Ik zie dagelijks om me heen dingen gebeuren, en lees erover in de krant, die mijn verstandelijke vermogens te boven gaan. Schietpartijen, (poging tot) moord, mishandeling, misbruik… ik word er soms letterlijk ziek van. Daarom begrijp ik het kleine ventje zo goed als hij zich uit de wereld terug trekt en weer lekker terug kruipt in zijn veilige ei.

In de Grote Boze Buitenwereld werkt het echter niet zo, en ik weet nog steeds niet of er achter die zin een ‘helaas’ zou moeten volgen. Iemand zei ooit: ‘Het volk, dat zijn wij!’ en krachtiger kan ik het zelf niet zeggen. Als we iets aan deze wereld willen veranderen zullen we dat zelf moeten doen. Afwachten totdat men of de politiek gaan ingrijpen, is als die Chinese boer die met open mond op een heuvel gaat staan te wachten tot er een gebraden eend in vliegt.

In het zelfde kader kan ik me dan ook boos maken om die ambtenaren en die (oud-) politici die zo’n kabaal maken over een eventueel kabinet met gedoogsteun van de PVV. Blijkbaar behoren zij tot die enorme groep Nederlanders die ‘vergeten’ zijn hoe de maatschappij precies werkt, wie in dienst van wie werkt, en wanneer je gewoon moet ophouden met lullen en aan de slag moet gaan. En, even voor de duidelijkheid, dat moment van aan de slag gaan…..is NU!

Tot slot nog één klein voorbeeldje van hoe er door sommigen tegenwoordig gedacht wordt. Het betreft een voorbeeld uit de praktijk dat treffend illustreert hoe weinig besef er soms is wat dingen werkelijk kosten, en wie de rekening doorvoor op zijn bord krijgt...

Een kennis van mij krijgt medische verzorging aan huis. Deze kennis heeft, door allerlei medische oorzaken, wonden aan zijn voeten die maar slecht willen genezen. Zijn vaste verzorgster heeft vakantie en wordt door een ander vervangen. Deze vervanger komt de eerste keer bij de patiënt en vindt de materialen waarmee hij moet werken maar niets. Hij werkt liever met andere materialen. Daar hij nog zeker twee keer de wondverzorging zal moeten waarnemen, bestelt hij bij de apotheek ter waarde van ruim € 200 een (ruime) nieuwe voorraad verbandmaterialen. De ‘oude’ gooit hij ongebruikt weg.

Ik heb het jongmens telefonisch even kort gesproken, omdat de kennis er met deze knul niet uit kwam. Ik zal u de details besparen, maar zijn bloemrijke reactie kwam er kort gezegd op neer dat ik me, als leek, met mijn eigen zaken moest bemoeien. Het knulletje was net twintig..

24-08-10

Het Spook van Heilbronn

Men spreekt bij onze oosterburen al voorzichtig van een ‘megablunder’. Het DNA-profiel - waarmee o.a. de Duitse justitie al ruim vijftien jaar jaagt op ‘de vrouw’ die verantwoordelijk wordt gehouden voor minstens zes moorden en tientallen inbraken in Duitsland, Oostenrijk en Frankrijk- is namelijk hoogstwaarschijnlijk vals.
Men is er namelijk achter gekomen dat bij alle onderzoeken waar het betrokken DNA-profiel werd aangetroffen, gewerkt werd met wattenstaafjes van hetzelfde merk. Bij onderzoeken waar een ander merk wattenstaafjes gebruikt werd, werd geen DNA-profiel vastgesteld. Aannemelijk is dus nu dat een medewerkster van de producent of een inpakmedewerkster per abuis haar DNA op de staafjes heeft achtergelaten. Mede hierdoor is waardevolle recherchetijd verloren gegaan en is het onderzoek verder in de verdrukking gekomen.

Maar wie of wat is nu dat ‘Spook van Heilbronn’? De naam dankt hij of zij aan de brute moord op één, en een poging tot moord op een andere, agent in Heilbronn in het zuidwesten van Duitsland. Op 25 april 2007 zitten de 22-jarige agente Michèle Kiesewetter en haar collega, de 24-jarige Martin A., samen een broodje te eten in hun dienstauto. De ramen staan open. Luttele minuten later komt er een bruut einde aan het leven van Kiesewetter door een gericht nekschot. Een tweede kogel raakt A. in het hoofd, maar hij weet de aanslag te overleven. Hij raakt in een coma, maar blijkt bij het wakker worden zijn geheugen kwijt te zijn. Een aantal mensen heeft de schoten gehoord, maar niemand heeft ook daadwerkelijk iets gezien. Duitsland verkeert in shock.

Veertien jaar eerder, in 1993, sterft de dan 62-jarige Lieselotte Schlenger uit Ider-Oberstein. In haar huis worden sporen aangetroffen die overeenkomen met sporen die in 2001 worden veilig gesteld in het huis van de vermoorde Josef Walzenbach in Freiburg. De beide slachtoffers zijn kort na hun pensionering gewurgd. De zoektocht naar de dader loopt dood.
In februari 2008 duikt dezelfde dader weer op in het nieuws als de lichamen van drie autohandelaren uit Georgië uit een rivier bij Heppenheim worden gevist. Ze zijn door geweld om het leven gekomen. Hier worden twee mannen gearresteerd, een Irakees en een Somaliër. In de witte Ford van de Irakees wordt wederom het mysterieuze DNA veilig gesteld.

Vijftien jaar onderzoek in Duitsland, Oostenrijk en Frankrijk, en nog geen stap dichter bij een oplossing of arrestatie. Toch hebben de diverse politiekorpsen een enorme berg aan genetisch materiaal verzameld, van huidschilfertjes tot een pistool, en van een aangebroken bierflesje tot een heroïnespuit. Opmerkelijk is dat ze daaruit blijkbaar niet veel méér hebben kunnen opmaken dan dat het (waarschijnlijk) om een vrouw gaat. Maar wie ze is, waar ze vandaan komt, hoe oud ze is en wat haar motieven zijn blijft vooralsnog onduidelijk. Ook het uitloven van een beloning van € 100.000 heeft tot nog toe geen resultaat opgeleverd.

Dat de Duitse justitie erop gebrand is deze dader te stoppen is duidelijk. Vijftien jaar vol ongestoorde moord, inbraken en overvallen is geen plezierig feit om telkens weer te moeten uitleggen. En nu dit. Maar een terugslag als deze kan, achteraf, ook een zegen blijken. In een lang onderzoek is de kans op tunnelvisie levensgroot aanwezig. Het gedwongen opnieuw moeten bekijken van het feitenmateriaal, en het weten dat één antwoord in ieder geval niet klopt, kan soms leiden tot verrassende nieuwe inzichten. Inzichten die vervolgens de speurders weer voldoende aanknopingspunten op kunnen leveren om de dader alsnog te achterhalen en te stoppen. Want dat deze meedogenloze dader gestopt moet worden staat vast.

Duitsland, Oostenrijk en Frankrijk blijven zich ondertussen afvragen wie deze geheimzinnige persoon is en wat het motief kan zijn voor haar daden. Is er een link tussen de slachtoffers of zijn ze volkomen toevallig slachtoffer geworden van dezelfde persoon? Hopelijk zal de tijd het leren. Ik kan de opsporingsautoriteiten in de drie landen dan ook alleen maar succes en geluk toewensen in hun zoektocht naar het spook. Want soms heb je een beetje geluk nodig om juist dat ene puzzelstukje te vinden dat opeens alles duidelijk maakt.

In april 2008 is bovenstaande compositietekening door de Duitse Justitie gepubliceerd. Opmerkelijk is wel dat het een gezicht is van een man. Deze man is in 2006 gezien bij een inbraakpoging in Saarbrücken. Hij kan zowel de dader als een medeplichtige zijn. Dat het gevonden DNA een vrouwelijke dader aanwijst zou verklaard kunnen worden uit het feit als deze persoon een transseksueel blijkt te zijn, of uit het feit dat de wattenstaafjes dus al eerder met (onschuldig) inpakster-DNA vervuil blijken te zijn. Zien we op deze compositietekening dus het gezicht van het gezochte ‘Spook van Heilbronn’? Waarschijnlijker is echter dat deze man slechts een handlanger is. Tot op heden heeft de compositietekening helaas nog niet tot de zo gehoopte doorbraak geleid.

27-03-09

Sommige dingen wil je gewoon niet weten

Vanmorgen was ik ruim voor de wekker wakker. Nu is dat bij mij niet echt ongewoon, dus sloop ik de slaapkamer uit en begaf me naar beneden voor koffie en een sigaret. Het eerste wat me opviel was de enorme stilte die overal heerste, een fenomeen dat doorgaans vergezeld gaat van een witte buitenwereld, dus wierp ik door de gordijnen een voorzichtige blik naar buiten en werd begroet door een serene witte wereld: het had inderdaad gesneeuwd.
Daar de krantenbezorger van de Telegraaf mijn voordeur nog niet had bereikt, de sneeuw ervoor was nog maagdelijk ongerept, besloot ik een beetje te zappen en zodoende viel ik middenin een aflevering van Forensic Detectives op Discovery Channel.
Nu is moord en doodslag niet iets wat je het best op je nuchtere maag kunt beleven, maar deze aflevering was niet al te bloederig. Het ging over een moord op een huisbaas, gepleegd door een drietal tieners en speelde zich af in de jaren negentig van de vorige eeuw. Buiten het feit dat een van de vrouwelijke daders nog maar vijftien jaar oud was tijdens de moord, was er één detail dat me werkelijk de maag deed omkeren. Nadat het drietal de huisbaas eerst bewusteloos hadden geslagen met een zware zaklamp, namen ze het slachtoffer mee naar het bos en bonden hem aan een boom om hem daarna nog eens extra onder handen te nemen met honkbalknuppels. Wonder boven wonder overleefde het slachtoffer ook die aanslag op zijn leven, waarna het drietal besloot hem dan maar in brand te steken. Met wat meegebrachte aanstekervloeistof werd de huisbaas overgoten en vervolgens in brand gestoken, waarna de daders vertrokken. Toen ze echter de volgende dag terugkwamen bleek de huisbaas echter ook deze derde aanslag overleefd te hebben, en kreunend om hulp te vragen.
Vastbesloten om de huisbaas voorgoed het zwijgen op te leggen werd vervolgens in een supermarkt een hakmes aangeschaft, waarmee het lichaam in stukken werd gehakt. Na deze gruwelijke daad werd het lichaam in het bos achtergelaten en vertrok het drietal huiswaarts alsof er niets gebeurd was. Het hakmes werd grondig schoongemaakt en vervolgens teruggebracht naar de winkel om de aanschafprijs terug te kunnen vragen. Daar het een ogenschijnlijk ongebruikt en schoon hakmes betrof, werd het geld teruggegeven en werd het mes weer in de winkelvoorraad opgenomen en later zelfs weer verkocht….
En op zo’n moment begint mijn levendige fantasie overuren te draaien. Stel je voor dat je een hakmes bij de Blokker koopt en dat vervolgens in de keukenla legt. Het is lekker scherp, dus je gebruikt het regelmatig om allerlei dingen klein te hakken in de keuken. Op een gegeven moment staat er echter een agent voor je deur die vraagt of je recentelijk een hakmes hebt gekocht. Als je daarop bevestigend antwoord, komt naar voren dat het mes in beslag wordt genomen omdat het waarschijnlijk gebruikt is in een moordzaak. Ik moet er niet aan denken! Op zo’n moment zou elke hap eten, die ik na gebruik van het mes heb bereid, spontaan weer naar boven komen en mijn maag doen omkeren. Vreselijk!
Ik zette de tv uit en ging naar buiten. De auto van mijn liefste was bedekt met ruim 10 cm sneeuw. En terwijl ik de auto sneeuwvrij maakte overdacht ik het zojuist geziene programma en kwam tot de conclusie dat er inderdaad, hoe nieuwsgierig ik soms ook kan zijn, er sommige dingen zijn die je maar beter niet kan of wil weten.

05-01-09