Claimen

De inkt van de eerste positieve CBS-prognoses over volgend jaar is nog niet eens droog, en een PvdA-kamerlid heeft het succes alweer geclaimed. De PvdA-er Tang ziet in de positieve(re) voorspelling van het CBS het bewijs dat het ‘expansieve beleid van de overheid werkt’. Tang voegt daar nog aan toe: ‘Al onze ingrepen doen de vrije val van de economie stoppen. Maar we zijn er nog niet, de volgende stap wordt het creëren van banen, banen en nog eens banen.’

De woorden van Tang doen mij sterk denken aan de instelling van de Egyptische Overheid. Om als toerist van de Nijl naar de kust te kunnen reizen, dient daar namelijk verplicht politiebegeleiding te worden ingeschakeld. In de praktijk houdt dat dan in dat er zich om zes uur ’s morgens een aantal bussen en busjes bij een centraal punt melden vanwaar ze, onder begeleiding van een politiejeep, de tocht door de woestijn aanvangen.

Ik heb dat fenomeen in 2001 mogen observeren, een aantal dagen na de aanslagen in New York. De colonne vertrok, en binnen een minuut of tien was de politiejeep aan de horizon verdwenen om nooit meer bij het konvooi terug te keren. Op mijn vraag wat dan het nut was van dergelijke ‘begeleiding’ zei de gids met een meewarige glimlach: ‘De overheid houdt dit beleid krampachtig in stand. Er is al tien jaar geen enkel incident geweest, en DUS werkt het..’

Aan die uitspraak moest ik dus denken toen ik Tang’s woorden in de krant las. Voor mij is het alleen de vraag of de crisis nu ten einde lijkt te lopen dankzij, of ondanks de inspanningen van ons onvolprezen kabinet. En noem me maar een pessimist, ik neig nogal sterk naar het ondanks, en houd mijn hart dan ook vast voor de feestjes die vanaf vandaag weer gevierd gaan worden in Den Haag. Vanaf vandaag zijn de meeste ministers namelijk weer terug van hun zomerreces, en vanaf morgen vergadert het voltallige kabinet weer. Het zal dus wel niet lang duren voordat Wouter Bos weer volop in beeld verschijnt om te verklaren dat het toch vooral aan zijn inzet en kunde te danken is dat het allemaal zo goed is afgelopen met ons land.

Als minister van Financiën zou ik hem dan toch willen vragen om al die inzet en kunde dan eens in te zetten om in zijn eigen financiële huis eens ernstig orde op zaken te stellen. Er zijn tenslotte grote vraagtekens te zetten bij het optreden van de Nederlandse Bank in het Icesave debacle, net zulke vraagtekens zijn te plaatsen bij Bos’ eigen optreden bij het ‘redden’ van de banken. Banken welke overigens momenteel steeds hogere tarieven berekenen voor steeds minder diensten, en waar nog steeds erg moeilijk wordt gedaan als hardwerkende middenstanders geld nodig hebben om zakelijk verder te kunnen of zelfs maar te kunnen blijven bestaan. Bij de Belastingdienst tenslotte is òòk nog wat werk te verzetten. Met regelmaat worden we vergast op juichende berichten dat er weer een nieuwe overeenkomst is gesloten met de regering van een ander land en dus zwartspaarders steeds verder in het zijn gedrongen. Op zich een prima streven, maar waarom blijft de chaos bij de belastingdienst nog steeds bestaan? Zou het Bos niet sieren daar zijn onverdeelde aandacht eens op te richten? Want waarom moet ik als belastingplichtige steeds kopietjes blijven opsturen aan steeds weer nieuwe ambtenaren omdat die te beroerd zijn even in hun eigen systemen te kijken? Mijn boekhouder noemt dat lachend ‘omgekeerde bewijslast’, want als er dus iets fout gaat is het standaard MIJN schuld. Ik heb tenslotte niet voldaan aan het zoveelste verzoek of het verkeerde kopietje opgestuurd.

Desalniettemin ben ik blij dat het einde van de crisis in zicht lijkt. Er zijn immers al meer dan genoeg slachtoffers gevallen. Veel te veel mensen zijn buiten hun schuld hun baan en inkomen kwijtgeraakt, en bevinden zich dus nu in de klauwen van dezelfde overheid die er, bij het UWV althans, standaard maar vanuit gaat dat je de boel loopt te belazeren. Wellicht is dat dan een puntje wat Bos eens bij de verantwoordelijke collega kan aankaarten. Maar ik ben bang dat Bos daar geen tijd voor zal hebben, druk als hij het heeft met het opvijzelen van het imago van een falende partij met falend leiderschap.

12-08-09

(R)evolutie

Problemen worden vaak bekeken vanuit een visie op de korte termijn. De gekozen oplossing is er dan vaak eentje die de minste inspanning en moeite vergt. Zo ook de oplossing die ingenieur Peter Kommers ons, namens de gemeente Utrecht, aan de hand doet om de kosten van het vervangen van lantaarnpalen die door urine zijn aangetast ‘rechtvaardiger’ te verdelen.

Allereerst stelt Kommers dat er een hoger tarief aan hondenbelasting voor reuen zou moeten komen en, dientengevolge, een lager tarief voor teven omdat de laatste groep honden niet tegen lantaarnpalen zou plassen. Nu weet ik natuurlijk niet van welke planeet meneer Kommers afkomstig is, maar van een belastingverlaging kan in het Nederland van Nu natuurlijk nooit sprake zijn. In het gunstigste geval, en dan mogen we al blij zijn, wordt het tarief voor reuen verhoogd terwijl het tarief voor teven gelijk blijft. Hoe het tarief voor ‘je-weet-wel-honden’ dan moet worden laar Kommers zich niet over uit, maar ik vrees het ergste.

Opvallend is echter dat Kommers en de zijnen de oplossing van dit ‘probleem’ weer eens zoeken in de portemonnee van de burger. Blijkbaar komt er op geen enkel niveau in Kommers’ organisatie, noch ten burele van de gemeente, ook maar iemand op het idee om de oplossing in een technische hoek te zoeken. Het moet tenslotte toch niet al te moeilijk zijn om de onderste, pak ‘m beet, anderhalve meter van een lantaarnpaal te voorzien van een coating die de aanvreting door ureum tegengaat of ernstig vertraagd. Dat moet toch vele euro’s goedkoper (kunnen) zijn dan het telkens maar weer vervangen van de gehele paal.

Natuurlijk ben ik niet zo naïef dat ik niet weet dat een dergelijke simpele oplossing natuurlijk nooit zal worden gekozen omdat meneer Kommers natuurlijk zelf graag aan het werk wil blijven, net als al die hardwerkende mannen die steeds maar weer die lantaarnpalen moeten vervangen. Toch zou ons volk, en daarmee de wereld, gebaat zijn bij een denkwijze die verder kijkt dan de beurs van de gemiddelde hondenbezitter. Evolutionair gezien levert dat ons, als soort, namelijk veel meer op dan het bedenken van steeds weer een nieuwe, of in dit geval hogere, belasting.

Als ik nog een stap verder ga, en de Utrechtse situatie doortrek naar een landelijke, gaat dezelfde vergelijking op. Nu is de vaderlandse politiek er doorgaans eentje van ‘de waan van de dag’, en derhalve bepaald niet bezig wat op lange termijn beter voor ons als geheel zou zijn. Politici denken, als je geluk hebt, na tot uiterlijk het eind van hun termijn. Sommige Politici, vooral Franse en Amerikaanse Presidenten zijn daar bekend om, gebruiken hun tijd om zoveel mogelijk geld bijeen te graaien om, na hun aftreden er zelf warmpjes bij te zitten, maar ook de burger iets ‘waardevols’ na te laten. Of dit nu een bibliotheek, een museum of een standbeeld van zichzelf betreft. Wat deze politici, en vele anderen met hen, echter niet begrijpen is dat ze daarmee nog steeds in de categorie van de korte termijn vallen, terwijl politiek een combinatie zou moeten zijn van zowel korte als lange termijn.

Noem me een idealist, maar politiek zou een bezigheid moeten zijn van mensen die niet hun eigen belang, maar het belang van het gehele volk voor ogen hebben. Mensen die dus niet bezig zijn voor hun eigen eer en glorie, voor hun bonus, arbeidsvoorwaarden of volgende baantje, maar vanuit een werkelijke betrokkenheid met de mensen die ze vertegenwoordigen. En met die werkelijke betrokkenheid valt ook de politieke kleur weg, want een tevreden en goed georganiseerde samenleving heeft zijn eigen kleur die volstrekt los staat van het dodelijke grijs van de hedendaagse politiek.

Tijd dus voor een ommezwaai en, de situatie een beetje inschattend, een regelrechte revolutie. Een ommezwaai ook van het ego-denken naar een breder denken, waarin veel meer factoren een plaats hebben dan alleen wat het meest prettig is voor jou. Oplossingen dus niet meer zoeken in steeds meer en hogere belastingen, maar in creatieve oplossingen die vooruitgang betekenen op technisch of, bijvoorbeeld, medisch terrein. Alleen dan kunnen we als volk én als mensheid weer eens een stap voorwaarts maken in onze eigen (r ) evolutie!

10-08-09