Woensdag 19-09-07
Pigeon Point vandaag. Allebei pas laat wakker na een héérlijk diner bij de Italiaan. Antipasta en pizza, gebakken in een echte houtoven. Heerlijk lang buiten gezeten in zwoele temperaturen. Zoals blijkt kan, na enig overleg, het serveertempo best omlaag zodat je heerlijk rustig kunt eten en genieten. Lopend terug naar het hotel.
Vanmorgen helaas nog geen fax retour uit NL. Er zit niet veel anders op dan rustig af te wachten.
We zijn beiden nog steeds hier en daar wat verbrand dus kiezen we voor Pigeon Point i.p.v. Store Bay. Als ik bij de receptie een taxi wil bestellen is er niemand te bekennen maar via een van de dames van housekeeping blijkt de eigenaar gaarne bereid voor deze keer als (betaalde) taxichauffeur op te treden en ons weg te brengen. Op voorwaarde echter dat ik hem beloof goed voor mijn ´Queen Bee´ te zorgen. Of, zoals hij het uitdrukt: ´Listen young man, your mother is your Queen and your wife is your Queen Bee..´. Of we dat nu helemaal als compliment moeten opvatten weet ik nog steeds niet en het gaat me wat ver zijn duidelijke persoonlijke overtuiging tegen te spreken vanwege eigen ervaringen. Een Queen Bee doet volgens mij namelijk niet heel veel meer dan nageslacht produceren en dat waren wij toch echt niet van plan! Maar ik snap en erken de gedachte erachter en kan die ook zeker onderschrijven. Het is een andere vorm van zeggen: ´If mamma aint happy, nobody is happy!´, en dat is absoluut waar. Feit blijft dat deze eigenaar, ook wel bekend als Mr B., een zéér kleurrijke figuur is. Bovendien is hij soft-spoken, vriendelijk en voorkomend. En natuurlijk, niet te vergeten, een ras charmeur. Mr B is een goede vijftiger met een voorliefde voor Hawaïhemden en zeldzaam glimmend gepoetste schoenen en een bolhoed. Vandaag draagt hij een groen ensemble dat hij zelf omschrijft als ´my Irish look.´ Een groene pantalon, een groen Hawaïhemd en een groene bolhoed. Op z´n zachtst gezegd ´opvallend groen´.
Eenmaal aangekomen op Pigeon Point besluiten we dat vandaag een prima dag is voor de ´Glass Bottom Boat Experience´. Staat al vanaf het begin op ons verlanglijstje. Dergelijke boten vertrekken van zowel Store Bay als van Pigeon Point en varen allemaal hetzelfde rondje. Vertrekken vanaf hier heeft echter het voordeel dat je van een pier kunt instappen en niet, zoals bij Store Bay, in de branding maar moet zien hoe je op die deinende boot terecht komt. En dat zoiets met springtij niet altijd gemakkelijk is hebben we gisteren duidelijk zelf kunnen aanschouwen. Helemaal gratis en voor niets! J
Het tochtje is zeker de moeite waard. Het anker wordt onderweg een tweetal keer uitgegooid, de eerste keer om te snorkelen en de tweede keer op Nylon Point waar het water heel ondiep is en de bodem bestaat uit eeuwenlange deposito´s van dood koraal wat grover is dan het zand op het strand. Ideaal om mee te scrubben, wat iedereen dan ook braaf gaat staan doen in het ondiepe water. ´Women get ten years younger…men five years wiser!´ Toch apart als je bedenkt dat hier, op deze ondiepe plek zo´n 500 m uit de kust, dus dagelijks honderden mensen hun dode huidcellen staan af te boenen. Bovendien, en wellicht daardoor, stinkt het spul behoorlijk maar toch doen we braaf mee!
Tijdens het snorkelen veel verschillende soorten van de parrotfish gezien en ook o.a. een trompetvis. Volgens de schipper worden hier in de buurt ook vaak Manta´s en schildpadden gezien maar helaas niet door ons. Zo ook met kwallen die je bij ons weer veel ziet zijn hier niet zo dik gezaaid. Al komt hier wel weer de Portugese Man ´O War voor die zelfs hun naam aan een noordelijker gelegen baai hebben gegeven. Meisje moet erg lachen om zo´n ´zeil-kwal´. Al met al een geslaagd tripje dat een paar uur in beslag neemt. Kosten: $ 90 TT per persoon.
Ik heb van mijn liefste ook inmiddels een strandverbod opgelopen. Althans dat tracht ze me op te leggen. Ik word namelijk veel té snel té bruin. Live with it darling! J
19-09-07
maandag 1 oktober 2007
zaterdag 29 september 2007
Huwelijksreis VIII
Dinsdag 18-09-07
We hebben het gisteren lekker rustig aangedaan en hebben het hotel ´s ochtends dan ook niet verlaten. Mijn liefste voelde zich niet 100% en is na het ontbijt weer voor een paar uurtjes haar bedje in gedoken. Ik heb me ondertussen vermaakt met lezen, ik heb inmiddels twee van de drie meegebrachte boeken uit, en het bekijken van de hagedisjes en vele vogels die de hoteltuin mede bevolken. En met af en toe een duik in het zwembad om ´af te koelen´ is het prima uit te houden. Alleen is het niet echt afkoelen want het zwembadwater is bijna net zo warm als de omgeving..
Rond 14.00 u is mijn meisje weer wakker en weer helemaal de oude. Na de koffie willen we naar de hoek van Store Bay Road voor een quick lunch en een paar pakjes sigaretten, maar dan komt iemand van de duikshop vertellen dat besloten is dat ik, zónder doktersverklaring, NIET bij hun kan duiken. Het risico achten ze te groot. De dame die het slechte nieuws komt brengen heeft het er zelf duidelijk ook moeilijk mee maar dit is ´how it is´. Liability is waar ze bang voor zijn. En de enige mogelijkheid die mij nog rest is om op de een of andere manier een doktersverklaring te produceren.
We besluiten eerst maar een hapje te gaan eten om de ergste teleurstelling te laten zakken. Als we dan een uurtje later terug zijn heb ik inmiddels besloten om die doktersverklaring geregeld te krijgen. Dat is niet zo makkelijk vanuit hier maar niet geschoten is tenslotte altijd mis.. De duikshop print een verklaring voor me uit die de arts moet ondertekenen en daarmee kan ik verder. Dat zou in principe een lokale arts kunnen zijn maar met mijn medische geschiedenis gaat dat allemaal véél te lang duren….ALS het al lukt. Meest logische is om het formulier naar NL te faxen en het via de huisarts te proberen. Die heeft tenslotte alle gegevens en kan, indien hij dat nodig vindt, eventueel met het ziekenhuis overleggen. Dr P heeft tenslotte nog vóór vertrek zijn ok gegeven om te gaan duiken..mits ik het rustig aan zou doen. Volgende probleem is echter het achterhalen van het faxnummer van de huisarts. De receptie wil graag helpen maar kan dat niet omdat alleen de manager internet heeft. En die is er, natuurlijk, nu net even niet. Dan maar via de telefoon proberen inlichtingen in NL te bellen. Maar dat schijnt ten ene male onmogelijk. Ik vermoed dat ze hier nog het aloude ´008´in de boeken hebben staan want als we door de lokale opertor worden doorverbonden krijgen we het ´dit nummer bestaat niet meer-toontje´. ´Not possible sir, sorry!´ en dan wordt keer op keer de verbinding verbroken. Even iemand bellen om het nummer voor ons op te zoeken is, gezien het tijdstip en het tijdsverschil ook niet echt een optie en dus zit er niets anders op dan het tot de volgende dag te laten liggen. Dan is één telefoontje naar de praktijk genoeg om aan het nummer te komen.
Die avond heerlijk gegeten bij ´Iguana´, een restaurant annex art-gallery. De vele schilderijen die er hangen zijn kleurrijk maar nogal naïef/ primitief. Althans de meesten. De prijzen zijn dat echter allesbehalve en variëren van $ 2000 TT tot zelfs $ 7000 TT, meer dan wij er ooit voor zouden willen betalen. Maar het culinair gebodene is prima. Enige downside is dat er binnen niet gerookt mag worden, hetgeen ons verblijf drastisch bekort. We zijn dan ook voor middernacht terug en slapen binnen de 10 minuten.
Op deze dinsdagochtend is het al vroeg warm en enigszins bewolkt. Nog vóór meisje wakker is sta ik bij de receptie en heb ik telefonisch contact met NL. Het nummer is snel achterhaald en even later is ook de fax onderweg. Ik mag voor telefoon en fax een bedrag van $ 43 TT afrekenen. Nu maar hopen op een snelle reactie.
Na het ontbijt gaan we naar de RBTT-bank om onze laatste Travellers Cheques te cashen. Volgens Martina is de RBTT een slechte bank met lange wachttijden maar als wij binnen stappen zijn we meteen aan de beurt en worden we vlot geholpen.
Even later op het strand van Store Bay is het duidelijk dat het vandaag weer ´wisseldag´is want het is verbazend stil. Omdat er vandaag een erg sterke stroming staat is het lifeguard-hutje extra druk bezet. Iedereen die zich ook maar enigszins buiten het aangegeven zwemgebied begeeft wordt stelselmatig teruggefloten en terecht gewezen. Toch is het prima toeven want de zon laat zich regelmatig van zijn beste kant zien tussen de voorbij drijvende wolken en er staat een lekker briesje. Life can certainly be a bitch!
18-09-07
We hebben het gisteren lekker rustig aangedaan en hebben het hotel ´s ochtends dan ook niet verlaten. Mijn liefste voelde zich niet 100% en is na het ontbijt weer voor een paar uurtjes haar bedje in gedoken. Ik heb me ondertussen vermaakt met lezen, ik heb inmiddels twee van de drie meegebrachte boeken uit, en het bekijken van de hagedisjes en vele vogels die de hoteltuin mede bevolken. En met af en toe een duik in het zwembad om ´af te koelen´ is het prima uit te houden. Alleen is het niet echt afkoelen want het zwembadwater is bijna net zo warm als de omgeving..
Rond 14.00 u is mijn meisje weer wakker en weer helemaal de oude. Na de koffie willen we naar de hoek van Store Bay Road voor een quick lunch en een paar pakjes sigaretten, maar dan komt iemand van de duikshop vertellen dat besloten is dat ik, zónder doktersverklaring, NIET bij hun kan duiken. Het risico achten ze te groot. De dame die het slechte nieuws komt brengen heeft het er zelf duidelijk ook moeilijk mee maar dit is ´how it is´. Liability is waar ze bang voor zijn. En de enige mogelijkheid die mij nog rest is om op de een of andere manier een doktersverklaring te produceren.
We besluiten eerst maar een hapje te gaan eten om de ergste teleurstelling te laten zakken. Als we dan een uurtje later terug zijn heb ik inmiddels besloten om die doktersverklaring geregeld te krijgen. Dat is niet zo makkelijk vanuit hier maar niet geschoten is tenslotte altijd mis.. De duikshop print een verklaring voor me uit die de arts moet ondertekenen en daarmee kan ik verder. Dat zou in principe een lokale arts kunnen zijn maar met mijn medische geschiedenis gaat dat allemaal véél te lang duren….ALS het al lukt. Meest logische is om het formulier naar NL te faxen en het via de huisarts te proberen. Die heeft tenslotte alle gegevens en kan, indien hij dat nodig vindt, eventueel met het ziekenhuis overleggen. Dr P heeft tenslotte nog vóór vertrek zijn ok gegeven om te gaan duiken..mits ik het rustig aan zou doen. Volgende probleem is echter het achterhalen van het faxnummer van de huisarts. De receptie wil graag helpen maar kan dat niet omdat alleen de manager internet heeft. En die is er, natuurlijk, nu net even niet. Dan maar via de telefoon proberen inlichtingen in NL te bellen. Maar dat schijnt ten ene male onmogelijk. Ik vermoed dat ze hier nog het aloude ´008´in de boeken hebben staan want als we door de lokale opertor worden doorverbonden krijgen we het ´dit nummer bestaat niet meer-toontje´. ´Not possible sir, sorry!´ en dan wordt keer op keer de verbinding verbroken. Even iemand bellen om het nummer voor ons op te zoeken is, gezien het tijdstip en het tijdsverschil ook niet echt een optie en dus zit er niets anders op dan het tot de volgende dag te laten liggen. Dan is één telefoontje naar de praktijk genoeg om aan het nummer te komen.
Die avond heerlijk gegeten bij ´Iguana´, een restaurant annex art-gallery. De vele schilderijen die er hangen zijn kleurrijk maar nogal naïef/ primitief. Althans de meesten. De prijzen zijn dat echter allesbehalve en variëren van $ 2000 TT tot zelfs $ 7000 TT, meer dan wij er ooit voor zouden willen betalen. Maar het culinair gebodene is prima. Enige downside is dat er binnen niet gerookt mag worden, hetgeen ons verblijf drastisch bekort. We zijn dan ook voor middernacht terug en slapen binnen de 10 minuten.
Op deze dinsdagochtend is het al vroeg warm en enigszins bewolkt. Nog vóór meisje wakker is sta ik bij de receptie en heb ik telefonisch contact met NL. Het nummer is snel achterhaald en even later is ook de fax onderweg. Ik mag voor telefoon en fax een bedrag van $ 43 TT afrekenen. Nu maar hopen op een snelle reactie.
Na het ontbijt gaan we naar de RBTT-bank om onze laatste Travellers Cheques te cashen. Volgens Martina is de RBTT een slechte bank met lange wachttijden maar als wij binnen stappen zijn we meteen aan de beurt en worden we vlot geholpen.
Even later op het strand van Store Bay is het duidelijk dat het vandaag weer ´wisseldag´is want het is verbazend stil. Omdat er vandaag een erg sterke stroming staat is het lifeguard-hutje extra druk bezet. Iedereen die zich ook maar enigszins buiten het aangegeven zwemgebied begeeft wordt stelselmatig teruggefloten en terecht gewezen. Toch is het prima toeven want de zon laat zich regelmatig van zijn beste kant zien tussen de voorbij drijvende wolken en er staat een lekker briesje. Life can certainly be a bitch!
18-09-07
Abonneren op:
Posts (Atom)