Complottheorieën

Er is de afgelopen week al meermalen, al dan niet besmuikt, gelachen om de NS. Want welke idioot bedenkt nu zo’n belachelijk idee als de plaszak? Buiten het feit dat dit alleen voor mannen een tijdelijke oplossing biedt, ik denk dat niemand het gaat waarderen als iemand in een bomvolle trein zo’n zak staat vol te plassen.

Maar even later zag ik het licht! Die duivelse NS toch! Want wat worden we eigenlijk geacht met zo’n volle plaszak te doen? Precies, inleveren bij de NS! En laat de fabrikant nu breeduit op tv hebben verklaard dat de opgevangen urine in een soort gel veranderd. En wat zegt de NS vervolgens toe om op de rails te smeren tegen de blaadjes? Een ‘gel’ ja…. Toeval? Ik denk van niet. Dit valt nog net niet onder ‘uitknijpen van de reiziger’, maar het riekt!

Ook zie ik mij genoodzaakt u te waarschuwen voor een ander apparaat. Het oogt zéér onschuldig, maar dat is ook precies de bedoeling! Over welk apparaat ik het heb? De Ergorapido 2-in-1 van Electrolux! In de reclame wordt vrolijk aangekondigd dat het apparaat “als gewone stofzuiger kan worden gebruikt.” En als men zoiets over een stofzuiger gaat zeggen, gaan mijn nekharen recht overeind staan.

Dus maar even dieper in de productomschrijving gedoken. Voor een argeloze lezer valt daar niet veel op aan te merken, zo slim zijn ze bij Electrolux nu ook wel weer. Maar het zijn zoals altijd de kleine lettertjes waarin het venijn zit. Zo heeft dit apparaat bijvoorbeeld een afneembare kruimeldief op de steel. Wie koopt of gebruikt die dingen tenslotte tegenwoordig nog? Da’s zóóó jaren tachtig! En het werkelijke venijn zit hem ook bepaald niet in het dubbeldraaiende vloermondstuk waardoor je er gemakkelijk mee kunt manoeuvreren. En ook zeker niet in de cyclonische werking en gemotoriseerde borstel voor perfecte stofopname. Het ding pretendeert tenslotte een stofzuiger te zijn.

Bij de laatste twee aanprijzingen wist ik het opeens. Het ding is niet alleen snoerloos, en bezit dus een accu waarmee je moeiteloos 80 m2 kunt zuigen, wat natuurlijk weer véél te weinig m2 zijn voor de wat groter behuisden. Maar het werkelijke probleem zit hem natuurlijk in de verlichting. De verlichting? Ja, de verlichting! Electrolux heeft zich namelijk tot taak gesteld ons te doen geloven dat een stofzuiger, zo’n apparaat waarmee je stof van de vloer opzuigt, tegenwoordig voorzien moet zijn van verlichting. En waarom? Omdat je het stof dan beter ziet liggen!

En gelooft u die lezing? Ik niet! Ik kan je het stof zonder verlichting zo ook wel aanwijzen! De enige reden die ik kan bedenken om een stofzuiger van een koplamp te voorzien, is om de camera bij te lichten die ze er gratis (en zéér stiekem) voor je hebben ingebouwd! En die oh zo handige kruimeldief op de steel? Niets anders dan een vermomde data en voicerecorder. Zodra u met uw gloednieuwe stofzuiger door het huis gaat om het van stof te ontdoen, wordt elke centimeter van uw IKEA-interieur haarscherp vastgelegd en opgeslagen. Ik zou dus maar vooraf héél goed nadenken wat u aantrekt, of juist niet aantrekt, zodra u met dit huishoudwonder aan de slag gaat!

Oh ja, dat snoerloze is trouwens ook niet zomaar! Want waar bergen we onze stofzuiger op als we er mee klaar zijn? In een donkere kast! Alle tijd dus om, zogenaamd tijdens het ‘opladen’, alle verzamelde data door te seinen naar.. Tja, naar wie eigenlijk? Ik heb op dit moment maar één verdachte, en dat is de belastingdienst. Die wil bijvoorbeeld dolgraag weten hoeveel platte beeldbuizen en van welk formaat u in huis heeft. En het aantal en soort spelcomputers. Hoeveel tandenborstels zijn er in gebruik? Hoeveel paar schoenen zwerven er in de gang? Strookt dat allemaal wel met uw inkomen? En uw woonoppervlak? Ligt dat ver boven de 80 m2? Waar betaalt u dat van dan?

Het spreek voor zich dat Electrolux desgevraagd in alle toonaarden zal ontkennen dat zij zich met zulke praktijken inlaten. Als je echter zou vragen waar deze apparaten worden geproduceert, moet u niet schrikken als dat in een ver en Aziatisch land blijkt te zijn. Nemen ze het daar zo nauw met de mensenrechten? Wordt elke geproduceerde stofzuiger door een medewerker van Electrolux afzonderlijk gecontroleerd dat er nooit en te nimmer méér onderdelen in terecht komen dan op de werktekening staat aangegeven? Nou dan!

10-10-11

Strijdlustige Française

De foto op pagina T11 van de krant vanmorgen deed me glimlachen. Onder de kop ‘Fransen strijdlustig’ toonde men het gezicht van een, volgens het onderschrift, middelbare scholiere met een tekst op haar wang. Ze schreeuwt het op de foto uit tijdens een demonstratie tegen de pensioenplannen in Parijs.

Nu vraag ik me sterk af wat een middelbare scholiere doet bij een demonstratie tegen de pensioenplannen van de regering. Jongeren, hoe betrokken wellicht ook, leven in het moment en zijn helemaal niet bezig met de (verre) toekomst. Op die leeftijd is iedereen boven de dertig al stokoud, laat staan iemand die de pensioengerechtigde leeftijd heeft bereikt.

Nee, eigenlijk zou ze op school zou moeten zitten, samen met de vriendin die de tekst op haar wang heeft gekalkt. Waarom ik dat zeg? Ten eerste hebben beide jonge dames een allerbelabberdst ruimtelijk inzicht. Het eerste deel van de tekst is duidelijk in het midden geplaatst en helder van lijn. Bij het laatste woord ging het echter op twee fronten mis. Er bleek opeens te weinig wang om het gehele woord duidelijk neer te kalken, en er is een schrijffout ingeslopen. Réforme is namelijk met een ‘m’, een driepoot, in plaats van met een ‘n’, met twee pootjes.

Ok, de hoofdschuldige van die schrijffout is natuurlijk de vriendin, maar als ik überhaupt met een tekst op mijn wang aan een demonstratie zou deelnemen, zou ik toch wel even zeker willen weten dat die tekst correct én leesbaar was.
Mensen die mij kennen zullen nu ongetwijfeld beginnen te roepen dat er op mijn wangen véél meer plaats is om teksten neer te pennen. Ze hebben gelijk. Bovendien kan mijn wang ook al niet bogen op dezelfde zachtheid en strakheid van huid als die van het jonge ding op de foto. Maar dat terzijde.

Natuurlijk is mijn fixatie op taal tot op zekere hoogte beroepsdeformatie. Ik ben tenslotte verhalenverteller en tekstschrijver. Maar aan de andere kant vind ik dat je taal correct moet gebruiken, zeker als je ermee een punt wilt maken. Maar dat zoiets moeilijk is hoor ik elke dag op radio en tv en lees ik dagelijks in de krant.

Een zanger, waarvan ik de naam niet zal noemen (omdat het Marco Borsato was), hoorde ik gisteren tijdens DWDD zeggen dat hij had gewacht tot het stof was opgetrokken. Zoiets uitkramen is een typisch gevalletje van ‘klokje’ en ‘klepeltje’. Want, meneer Borsato, rook trekt op en stof daalt neer. Heeft te maken met natuurkunde en zwaartekracht. Best lastig allemaal, maar het is nu eenmaal zo.

Ik ben een groot voorstander van het gebruik van spreekwoorden en zegswijzen. Weet alleen wel wàt je zegt, wat je ermee bedoeld te zeggen, en gebruik het dan in de juiste volgorde en in de juiste context. Anders krijg je net zo’n onzin als welke mijn kleine neefje uitkraamde. Die vond dat je ’de moeder van de porseleine kast best kon verkopen als het kalf toch al verdonken was’. Hoe hij het bij elkaar wist te fantaseren begrijp ik nog steeds niet, maar alles wat geld oplevert is momenteel oké. Hij spaart voor een nieuw computerspelletje dat zijn vriendje al heeft, dus werkelijk alles is geoorloofd. Maar ja, hij is 8.

22-10-10