Niet-vocale kikkers

Als een in de stad opgegroeid jochie heb ik er altijd van gedroomd om ‘buiten’ te wonen. En die droom heb ik nog steeds. Een huis(je) ergens in het bos, op redelijke afstand van winkels, maar dan zonder buren die over de schutting hangen of je bij nacht en ontij lastig vallen met hun eeuwige housedreunen.

Inmiddels ben ik het stadium van ‘jochie’ ontgroeid, maar de droom is gebleven. Helaas heb ik, tot op heden, de financiële middelen nog niet kunnen vinden om die droom te realiseren, maar ik blijf eraan werken. Eén detail van die droom heb ik overigens al wel voor elkaar weten te krijgen. Ik droomde er namelijk ook van om kikkers in de tuin te hebben.

Ik heb niets te klagen over de tuin die ik nu heb, ware het niet dat deze ook netjes onderhouden een hoop méér werk is dan ik ooit voor mogelijk heb gehouden. Zeker met het Nederlandse klimaat groeit en bloeit alles als een dolle. Heb je net op zaterdag burgerlijk het gras gekortwiekt, als je even met je ogen knippers staat het gras alweer kniehoog! En dan heb ik het nog alleen over de planten die ik in de tuin wil hebben! Er groeit en bloeit ook van alles waar ik nooit voor heb gekozen. En bovendien groeit en bloeit dat bij voorkeur op plekken waarvan ik me helemaal niet bewust ben daar ooit toestemming voor te heb gegeven.

Maar enfin, in mijn bescheiden grasveldje hebben vorige bewoners, mijn huis dateert van 1937, een soort speciekuip ingegraven die dienst doet als vijver. Op zich prima qua grootte, en de kans dat er ooit iemand met z’n dronken harses in kukelt en verzuipt lijkt mij vrijwel uitgesloten. Eens in de zoveel tijd laat ik er weer eens een aantal goudvissen in los die dan vervolgens stuk voor stuk weer met grote snelheid verdwijnen. Eigenlijk een zinloze bezigheid dus, maar ach. Mijn vijver voedert dus blijkbaar een deel van de lokale wildlife.

In die vijver zitten bovendien kikkers. Vooral véél kikkers. Hoe ze er komen weet ik niet, maar ik heb inmiddels begrepen dat als er ergens water is, de kikkers dan vanzelf tevoorschijn komen. Kikkers zijn absoluut de konijnen van het water, want het fokt wat af! Jaarlijks zie ik enorme klonten kikkerdril in de vijver drijven, en (even later) talloze kleine kikkertjes door het gras springen.

Nu dacht ik als ‘Citidiot’ -een term die ik gisteren op tv voorbij zag komen en beschrijvende de idioten die uit de stad komen en van het buitenleven en de daar geldende mores niets weten en nog veel minder begrijpen- dat kikkers kwaakten. Ik meen dat toch met enige zekerheid op school te hebben geleerd: koetjes zeggen ‘boe’ en kikkers doen ‘kwaak’. Alleen de mijne dus weer niet. Weg de dromen van lange zwoele zomeravonden in de tuin met romantisch kikkergekwaak op de achtergrond! Mijn kikkers doen, vocaal gezien, helemaal geen bek open!

Ik heb inmiddels al hele scenario’s bedacht vanwaar dit gebrek aan vocale bijdragen aan mijn levensgeluk kon ontstaan, maar ik kom er niet uit. Elke tot nu toe geraadpleegde expert barst alleen maar in lachen uit en zegt “Wees blij!” Maar ik ben niet blij! Ik heb nu kikkers, en dan zullen ze kwaken ook! Al moet ik er potjandorie een speciale zangcoach voor inhuren…

Goed Gelovig

Het blijft me verbazen wat je mensen allemaal wijs kunt maken. Dat je met de juiste kleding, mimiek en overtuigingskracht een heel eind komt, mocht ik jaren geleden al constateren.

De Hotelschool waarop ik zat was uitgenodigd
om op vlaggetjesdag in de haven een demonstratie visbereiding te geven. Op zich al een hachelijke onderneming, want die oude vissers hoef je echt niets over vis te vertellen. Toch stond ik daar in mijn kokspak achter de kraam, en deed net of ik wist waarover ik het had. De dames aan de andere kant van de kraam, sommigen met het opschrijfboekje in de hand, slikten alles wat ik zei voor zoete koek. Vol ongeloof zag ik de pennen krassen toen ik verkondigde dat je kon zien dat de geep in de pan gaar was als het vlees rood kleurde en de graat groen.

Ik ben groot gebracht met het idee dat volwassenen en professionals de waarheid spreken. En ik geloofde dat. Maar steeds vaker kwam ik erachter dat mensen soms dingen zeiden die niet altijd de volledige waarheid waren. Vaker waren het eerder zaken die hen onder de gegeven omstandigheden beter uitkwamen. Mijn eerste manager bijvoorbeeld. Bij mijn eerste baantje stond ik achter de bar op een camping in W. Ik zal de naam niet noemen, maar ik heb nog steeds af en toe nachtmerries van het gekwaak van kikkers zeg maar… In die tijd liep er nogal wat volk van bedenkelijk allooi rond op die camping, en na weer een avond met vernielingen en bedreigingen hield ik het voor gezien. Na een zeer kort nachtje zat ik om half negen tegenover mijn baas om hem van mijn besluit op de hoogte te brengen. Zijn antwoord: “ Als je het hier red, dan kun je alles in het leven aan…” En ik, ik liet me overtuigen.

Zowel eerder als later ben ik veel mensen tegengekomen die niet altijd het beste met mij voor hadden. Mensen die mij hun kant op wilden manoeuvreren, of mij dingen wilden laten doen die hen beter zouden uitkomen. Probleem is alleen dat je dat op het moment zelf niet altijd ziet. Je ziet het meestal pas achteraf, als het al te laat is.

Tegenwoordig trap ik er helemaal niet meer zo snel in, en laat ik me al helemaal niet meer zo snel voor iemands karretje spannen, maar ik ga er toch nog steeds van uit dat mensen de waarheid tegen me spreken. Pas als ik signalen krijg om daar aan te twijfelen, dan ben ik extra op mijn hoede.

In Teheran denken de geestelijke leiders echter niet zo moeilijk, die blijven retoriek over de gelovigen uitstrooien die rechtstreeks uit de prehistorie lijkt te stammen. Zo heeft een geestelijk leider namelijk laten weten dat vrouwen die weinig verhullende kleding dragen en zich promiscue gedragen, de oorzaak zijn van aardbevingen.
“ Vrouwen die zich niet zedig kleden(…) brengen jonge mannen het hoofd op hol, zij corrumperen hun kuisheid en verspreiden overspeligheid in de maatschappij, wat het aantal aardbevingen doet toenemen”, aldus hojatoleslam Kazem Sedighi.

Nu is het grondgebied van Iran erg aardbevingsgevoelig, en waarschuwde president Mahmoud Ahmadinejad onlangs al dat Teheran in de nabije toekomst mogelijk getroffen kan worden door een aardbeving en dat veel van de twaalf miljoen inwoners dan zouden moeten verkassen. Maar hoe verzin je zoiets?

Het wachten is nu op de onheilsprofeten die in de uitbarsting van de IJslandse vulkaan een voorteken zien van het einde der tijden. Of wachten we op de eerste polderlandse politicus die het aandurft om een belasting te heffen op het gebruik van boterhamzakjes en broodtrommels omdat deze rechtstreeks verantwoordelijk zijn voor het dagenlange vliegverbod?

20-04-10

Eerlijk

Het ANWB-blad De Kampioen heeft een onderzoek gedaan naar pizza’s. Da’s op zich al verwonderlijk, want dat is nu niet bepaald de expertise van de ANWB. Dat blijkt niet alleen uit het feit dat ze slechts de pizza margherita onderzochten, de meest eenvoudige pizza die bestaat: een pizzabodem met daarop tomaten, mozzarella en basilicum. Het blijkt vooral uit hun conclusie: ‘meer dan de helft van de pizza’s bevatte te veel kaas’.

Dames en heren van de ANWB, een pizza kan NOOIT te veel kaas bevatten! Mits, en hier moet ik toch duidelijk een voorbehoud maken, de pizzabakker werkt met eerlijke en verse ingrediënten. Helaas schort het daar tegenwoordig nogal aan.
Uw chroniquer is een zelfbenoemd Gourmand, maar het wordt steeds moeilijker om betaalbaar lekker te eten. Het meeste wat in de gemiddelde supermarkt namelijk als voedsel wordt verkocht smaakt en ruikt niet eens naar het product dat het pretendeert te zijn, het bevat bovendien vaak veel te veel water en zout. De reden daarvoor zou, volgens velen, liggen in het feit dat het tegenwoordig niets meer mag kosten. De consument wil, volgens dezelfde critici, een kilo gehakt voor nog geen euro, en dat kan nu eenmaal niet.

Ik ben van mening dat het niet een kwestie van prijs alleen is. Het is ook een kwestie van smaak, waardering en tijd. Goed eten kost tijd, niet alleen tijdens de productie, maar ook tijdens de bereiding en tijdens het consumeren ervan. Vooral tijdens het consumeren ervan. Maar wie kan er tegenwoordig nog koken? Ik kan zelf redelijk uit de voeten in de keuken, maar ik ben beslist geen hoogvlieger. Toch steek ik mijlenver uit boven veel van de volwassenen die zeggen te ‘koken’, en daar slechts drie vingers voor gebruiken. Twee om de deur van de magnetron te openen, en één om de juiste tijd in te stellen. Dat is geen koken, dat is opwarmen! Ook ik heb van huis uit geen koken geleerd, een excuus dat vaak wordt aangehaald, ik heb het mezelf geleerd. Net als het bedienen van een wasmachine en het (netjes) strijken van een overhemd trouwens.

Mr. Spock zei ooit: ‘Earthfood has a way of comfortably expanding the abdominal wall’, en beter zou ik het niet kunnen omschrijven. Een goed maal, het liefst in aangenaam en inspirerend gezelschap, brengt een gevoel van voldaanheid en ‘wereldvrede’ met zich mee dat op geen enkele andere manier kan worden bereikt. Zeker niet met veel van de producten die men ons tegenwoordig in de maag wenst te splitsen. Roomboter bevat meer water dan boter, kipfilet idem dito. Beide producten die zo heel anders ervaren kunnen worden als…. En dat ‘als’ is nu precies waar het om draait.

Ik wil terug naar een wereld waarin de dingen weer eerlijk en duidelijk zijn. Niet alleen in de keuken, maar over de hele linie: in het onderwijs, het bedrijfsleven en bij de overheid. Gewoon de zaken weer terug in de juiste proporties. Op de Nederlandse akkers weer gewoon voedsel verbouwen, op de scholen weer onderwijs geven zodat we straks weer mensen hebben die weten hoe de wereld in werkelijk elkaar steekt, en politieke leiders die problemen oplossen in plaats van er maar weer een commissie op te zetten om het ‘probleem’ te bestuderen. Waarom moeten we in hemelsnaam varkens hier opfokken, ze naar Italië of Spanje exporteren om tot gedroogde ham te laten verwerken en ze dan weer als ‘specialiteit’ terugkopen? Da’s toch absolute kolder? Kunnen we dat zelf niet dan? Kunnen we niet samen afspreken dat we voornamelijk producten eten die traditioneel en op eigen bodem zijn ontstaan? En, om critici even een stap voor te zijn, dat staat integratie helemaal niets in de weg! Ben je dol op Waldolala-kikkers? Ga je die toch lekker kweken? Eet je liever springbok? Koop een paar meter hoge hekken en leef je uit! Wil je uitsluitend kouse(n)band? Textielfabrieken of landbouwgrond mag toch niet het probleem zijn?

19-08-09

P.S: Over varkens gesproken, ik zag in een TEDTalk trouwens een fragment van een instructievideo hoe in Denemarken dient te worden gehandeld bij kunstmatige inseminatie van zeugen. Ik vraag me ernstig af hoe onze eigen varkensboeren dat doen, maar ik heb nu allerlei plaatjes in mijn hoofd waaraan ik niet eens wil denken! (http://www.ted.com/talks/mary_roach_10_things_you_didn_t_know_about_orgasm.html )