Is het nu werk of vakantie?

Afgelopen week ben ik mijn vaste cluppie passagiers langzaam gaan voorbereiden op het feit dat ik straks ruim een week niet hun vaste chauffeur zal zijn. Natuurlijk willen ze precies weten wanneer en waarom dat is, en ik vertel ze dat ik een weekje weg ga om in het buitenland ander werk te doen.

Die mededeling veroorzaakt enige verwarring. Het feit dat ik naar het buitenland ga om te werken, blijkt een concept dat maar moeilijk te vatten is. Je gaat toch alleen maar naar het verre buitenland voor vakantie? Vanuit verschillende invalshoeken wordt gezamenlijk naar het probleem gekeken, en al gauw komen ze tot de conclusie dat mijn vakantie het probleem is, maar mijn naderende afwezigheid.

Zodra het probleem tot die proporties is teruggebracht wordt het stil in de bus. Er wordt blijkbaar hard en diep nagedacht. “Je komt toch wel terug?” vraagt M. Die vraag kan ik positief beantwoorden, mijn afwezigheid duurt maar een week. H., die direct achter mij zit, roept plots dat hij de oplossing bedacht, en die heeft hij gevonden in ‘geld’. Als hij er nu voor kan zorgen dat ik een vette boete krijg van de politie, dan heb ik geen geld voor die vakantie en blijft alles dus bij het oude! Zijn betoog wordt bijna met gejuich ontvangen en zes paar ogen speuren nu in het voorbij glijdende landschap naar alles wat er maar enigszins uitziet als politieagent.

“En hoe wil je mij dan een bekeuring aansmeren?” vraag ik belangstellend. Ook daar heeft H. over nagedacht. Die ga ik krijgen voor het rijden zonder gordel. Door zijn plekje direct achter mij kan hij, zodra er een agent in beeld komt, razendsnel mijn riem losklikken en de agent van dat feit op de hoogte stellen. “En dan krijg jij een dikke bekeuring!” roept hij triomfantelijk.

Helaas laat een voorbijrazende motoragent zich niet voor het beoogde karretje spannen, want hij beantwoord het gezwaai om aandacht slechts met een opgestoken duim. Ook een andere meneer in uniform, een beveiliger dit keer, zwaait vrolijk terug en maakt geen enkele aanstalten om de bus aan de kant te dirigeren en mij te bekeuren. Tot grote hilariteit van de rest.

Eenmaal op ons eindpunt aangekomen wandel ik met het groepje de paar meter tussen de bus en de voordeur. Ik vertel H. dat hij in de krant en op internet precies kan volgen wat ik aan het doen ben, en dat blijkt een geruststelling. Bij de voordeur draait hij zich nog één keer om: “Tot maandag?” bromt hij vragend. “Ja hoor, maandag kom ik je gewoon weer halen hoor!” is mijn antwoord. Gerustgesteld loopt hij naar binnen. Juni is in zijn beleving gelukkig nog héél ver weg.

14-05-11

Kerst in juni

Volgens de Australische astronoom Dave Reneke vieren we kerst op het verkeerde moment in het jaar. Uit zijn berekeningen blijkt namelijk dat de ster op 17 juni boven Bethlehem stond en niet, zoals de kerk ons wil doen geloven, eind december. Dat de kerk voor eind december koos als geboortedag van het kindeke Jezus heeft te maken met het feit dat men wilde aansluiten bij een groot heidens feest dat rond die dagen werd gevierd.

Als ik dergelijke berichten lees, kan ik me niet nalaten af te vragen welke andere ‘waarheden’ uit ons leven nog meer ‘aangepast’ zijn aan data die de kerk destijds goed, of beter, uitkwamen. Uit de geschiedenis weten we dat de katholieke kerk er zich eeuwenlang op heeft voorgestaan, en dat nog steeds doet zij het in mindere mate, dat zij de enige waarheid verkondigen. Daaruit volgt dan automatisch dat de andersdenkenden het zonder de waarheid moeten doen. Een bewering die steeds minder makkelijk gestand te houden is.
Laat vooral duidelijk zijn dat ik niemand wil afwijzen of kwetsen in zijn of haar geloof en wereldbeeld. Ook niet omdat ik weet dat er vanuit de grote en vanuit vele kleinere geloofsovertuigingen dagelijks en overal te wereld zéér goede werken worden verricht vanuit naastenliefde of een gevoel van verantwoordelijkheid voor de medemens die, al dan niet tijdelijk, minder goed in staat is voor zichzelf te zorgen. Hulde voor hen, en eigenlijk zou een ieder een deel van zijn of haar tijd aan dergelijke bezigheden moeten spenderen. Maar dat neemt niet weg dat ik me soms afvraag hoe de wereld eruit zou hebben gezien zònder de invloed van al die grote religies en hun zendingsdrang. Héél anders waarschijnlijk.

Op een van mijn vele reizen was ik in Midden Amerika, en zag daar welke schade de oude culturen hebben opgelopen door de bekeringsdrang van Rome. Al die arme inboorlingen moesten gered worden uit handen van de duivel en bekeerd worden tot Christenen, goedschiks dan wel kwaadschiks, en alles wat de moederkerk onwelgezind was diende vernietigd te worden. En de kerk was daar geweldig goed en fanatiek in, denk aan de Inquisitie en bijvoorbeeld de heksenverbrandingen.
Dat men gelijktijdig een hele hoop waardevolle kennis heeft vernietigd is waarschijnlijk nog het meest te betreuren. Duizenden, zo niet miljoenen, geschriften en geschiedschrijvingen zijn zodoende verloren gegaan. Geschriften die ons nu een heel ander beeld zouden geven op de wereld van nu. Geschriften ook die wellicht een hoop informatie bevatten die ons nu zou kunnen helpen met de problemen waar we in het heden mee kampen. Want zoveel nieuws is er namelijk niet op deze wereld. Veel van de uitvindingen die we tegenwoordig als ‘modern’ bestempelen, denk bijvoorbeeld aan beton en de brandweerspuit, waren al bij de Romeinen bekend. Iemand die denkt dat Ikea het bouwpakket heeft uitgevonden komt ook al bedrogen uit. Ook daar kunnen we de Romeinen voor bedanken. Bekend is namelijk dat zij bij de invasie van wat nu het Verenigd Koninkrijk is, hun eerste verdedigingsforten in bouwpakketvorm meenam om zodoende hun positie meteen goed konden verdedigen.
En er zijn meerdere beschavingen aan te wijzen die in het verre verleden dingen hebben gepresteerd die we hen nu nog steeds niet na kunnen doen, ook niet met alle moderne middelen die we inmiddels tot onze beschikking hebben. We weten simpelweg niet hoe ze bepaalde dingen voor elkaar hebben gekregen. De bouw van de piramides, de bekende albasten vazen of de sarcofaag van een van de grootste farao’s zijn daar voorbeelden van. Maar ook aan de andere kant van de oceaan zin talloze voorbeelden te vinden van kennis en vaardigheden die met de tijd verloren zijn gegaan en waarvan niets meer bewaard is gebleven.
Helaas is het wat kort door de bocht om de kerk daarvan alleen de schuld te geven. Bovendien is het een grote fout om de geschiedenis te bekijken met de bril van vandaag, in plaats van met de bril van destijds. Vooropgesteld dat ze toen al brillen hadden dan.
Maar hoe je het ook stelt, er is in de loop van de tijd héél veel kennis verloren gegaan. Omdat men er het belang niet van inzag of omdat men het tegenstrijdig vond met de geldende wetten en moraal. En veel van die oude kennis is nooit meer terug te halen. Deels nog wel door diepgravend en langdurig onderzoek, maar veel is voorgoed verloren. Wellicht zal er in de toekomst nog hier en daar een flard naar boven komen. Zo vermoed ik dat in de catacomben van Rome véél meer kennis ligt opgeslagen dan men ons wil doen geloven. Bovendien zwerft er ook nog een profetie van Edgar Cayce dat er in, waarschijnlijk, Egypte nog een grote bibliotheek tevoorschijn gaat komen. Niet dat ik nu zozeer in het laatste geloof, maar àls het zou gebeuren zou dat geweldig zijn. Wellicht zouden we ons dan met z’n allen eindelijk eens realiseren dat we helemaal niet zo verschillend zijn als we denken en dat we bovendien met elkaar ‘veroordeeld’ zijn om op deze planeet samen te leven. En met dat besef zou wel eens een tijd kunnen aanbreken die ons mensen eindelijk weghaalt van het randje waarop we nu al zo lang bivakkeren. Een mooie droom al met al, maar als ik zo de kranten lees, een waarlijke utopie.

10-12-08