Posts tonen met het label held. Alle posts tonen
Posts tonen met het label held. Alle posts tonen

dinsdag 12 juli 2011

Nieuwe Hollandse Helden

Voor mij geen ‘IJzeren Johnny’, de stoere Zeeuw die na aangereden te zijn door een auto van de Franse televisie in het prikkeldraad terecht kwam en de volgende dag met 33 hechtingen in zijn onderlijf toch weer op de fiets stapte. Die heldenverering is me te gemakkelijk. De kranten staan er vol van en diverse televisieploegen hebben inmiddels hun obligate plaatjes wel geschoten in mosselhoofdstad Yerseke. Hoe leuk je het ook in beeld probeert te brengen, het blijft Zeeland he?

Mijn Nieuwe Hollandse Helden leerde ik kennen op zondagavond in de eerste uitzending van het nieuwe SBS6 programma ‘Overtreders’. Even vreesde ik het programma ‘Wegmisbruikers’ al te zeer te gaan missen, maar in dit programma maakten we kennis met Georgios en Diane. Twee Buitengewoon Opsporingsambtenaren (Boa’s) die, gezeten op hun stoere stalen ros, waken over de leefbaarheid en geharde criminelen in Dordrecht te lijf gaan.

Genoten heb ik van ze! Als een geoliede combinatie van ‘Licht’ & ‘Knipperlicht’ waken mijn absolute helden in de Dordse binnenstad over ons gedrag. Met groot vertoon van moed pakken ze achtereenvolgens foutparkeerders, niet aangelijnde honden, verkeerd aangeboden huisvuil en een weigering tot legitimeren aan. Althans, Georgios dan. Hij is de onbetwiste voorman van dit illustere duo. Georgios spreek (in niet bepaald accentloos Nederlands) overtreders aan op hun werkelijk grensoverschrijdend wangedrag, en voorziet ze meteen ook standaard van een bekeuring. Zich gesteund wetend door de plaatselijke politie die, in geval van die weigering tot identificatie en het daarop volgende verbale woordenspel, subiet en met groot vertoon uitrukt om Georgios te hulp te komen door de stouterd te arresteren. Diane daarentegen fungeert geheel en al in Zijn schaduw. Als Georgios preekt, zwijgt Diane. Of, als ze zich echt niet meer kan inhouden, vult ze Hem, als een soort irritante en onderdanige echo, slechts aan.

De gehele uitzending heb ik op het puntje van mijn zetel doorgebracht, wachtend op steeds nieuwe beelden van dit Onverschrokken Onderonsje. En steeds als zendtijd ingeruimd moest worden voor acties van andere ordehandhavers, of de obligate reclame, ontspon zich een heftige discussie tussen mij en mijn geliefde over waarom Georgios steevast kiest voor ‘proces verbaal’ in plaats van ‘bekeuring’. Bekeuring is een stuk makkelijker uit te spreken, maar getuigt natuurlijk nooit van de moeizame leerweg die Georgios en Diane hebben moeten afleggen om hun nobele ambt te mogen uitvoeren. Dan klinkt ‘proces verbaal’ inderdaad beter, alsof je écht weet waarover je het hebt. Maar welk een heldhaftige moed wordt er gevraagd van mannen van het kaliber Georgios die het ambt van ‘Toezichtshandhaver’ blijken te ambiëren. Welk een moed is er nodig om de eigenaar van een hond die losloopt op een plek waar dat verboden is en na het overhandigen van een, jawel, proces verbaal òòk nog eens te vragen naar het in bezit hebben van een opruimzakje!

En dan het taalgebruik! Nu is Nederlands een enorm moeilijke taal die op scholen nog maar nauwelijks wordt onderwezen, maar Georgios weet er wel weg mee. Zonder blikken of blozen gooit hij er volzinnen uit als ‘Wist u ook wel niet dat er hier wel een aanlijnplicht van kracht was?’ Om de bekeurde handenbezitter vervolgens er fijntjes op te wijzen ‘Het is dan ook wel raadzaam om altijd een opruimzakje bij te hebben.’ Briljant!

12-07-11

dinsdag 27 april 2010

Hugo Alfredo Tale-Yax

Zijn naam zal u waarschijnlijk niet veel zeggen, maar Guatemalteek Hugo Alfredo Tale-Yax was een held. Ik zeg met opzet was, want de dakloze dagloner uit New York heeft zijn heldendaad van zondag 18 april met de dood moeten bekopen.

Tale-Yax (31) schoot een hem onbekende vrouw op straat in Queens te hulp toen zij werd overvallen door een nog onbekende man. Daarop keerde de aanvaller zich tegen Tale-Yax en stak meerdere keren op de man in alvorens te vluchten. Tale-Yax zette de achtervolging in, maar stortte enkele meters verderop in elkaar.

Op zich is bovenstaand relaas helaas niet bijzonder, al zijn er maar weinig mensen die zo onbaatzuchtig een onbekende te hulp schieten. Wat deze zaak echter zo bijzonder en triest maakt is dat niet alleen het hele voorval door een beveiligings-camera is vastgelegd, het meest schokkende is dat op dezelfde video te zien is dat deze man enige tijd gewond en bloedend op de grond heeft gelegen zònder dat een van de circa twintig voorbijgangers de moeite nam om het alarmnummer te bellen. Een van de voorbijgangers meende zelfs met zijn mobieltje een foto van het slachtoffer te moeten maken. Op het moment dat de hulpdiensten uiteindelijk arriveerden, ruim een uur later, bleek de man reeds te zijn overleden aan zijn verwondingen.

Overal in Amerika, en sindsdien overal op de wereld, is met afgrijzen gereageerd op het overlijden van de ‘homeless hero’ sinds de New York Post met het bericht en de video kwam. Psychologie- professor John Darley van de fameuze Princeton University heeft onderzoek gedaan naar het gedrag van omstanders bij dergelijke noodgevallen. Hij zegt: ‘Wat er hier gebeurt is, is een situatie waarbij mensen duidelijk geen hulp hebben geboden waar dat dringend noodzakelijk was. Die tekortkoming is vooral een morele tekortkoming. Deze man deed wat hij moest doen, namelijk te hulp schieten, en wij lieten hem vervolgens doodbloeden.’
Een woordvoerster van het Guatemalese Consulaat in Amerika heeft inmiddels laten weten dat er voorbereidingen worden getroffen om het lichaam van Tale-Yax naar Guatemala over te brengen voor de begrafenis.

Ik heb de video van het incident inmiddels een paar keer bekeken, en ik kan mijn brein er met geen mogelijkheid omheen gevouwen krijgen. Waarom deed niemand iets? Waarom kon men niet eens de moeite nemen het noodnummer te bellen, desnoods anoniem? Wat me echter nog het allermeest kwaad maakt, is het tweetal mannen dat bij het slachtoffer stilstaat, hem op de rug draait, en dan niets beters weet te bedenken dan met hun mobieltje een foto te maken. Ik zou graag eens een woordje met deze heren wisselen, want ik snap hun beweegredenen gewoonweg niet. Want wat moet je met zo’n foto? Trots aan je vrienden laten zien? Zo van ‘Kijk eens, ik kwam langs een slachtoffer van een steekpartij… Erg he?’ En zouden zijn vrienden dan trots op hem zijn?

Er staat nergens in de wet dat mensen verplicht zijn om anderen hulp te bieden in dergelijke situaties. En al is die wettelijke verplichting er wellicht niet, ik vind dat er op z’n minst een morele verplichting bestaat. Tale-Yax begreep dat en handelde ernaar, en betaalde met zijn leven. De rest knikt begrijpend, en gaat vervolgens over tot de orde van de dag. Er zijn tenslotte belangrijker zaken om ons druk over te maken. Toch?

Voor de video: http://www.youtube.com/watch?v=B1x3v9NfXCE

27-04-10