Straf van God

Volgens de Amerikaanse Westboro Baptist Church is de crash bij Schiphol van afgelopen week ‘een straf van God’. Deze tweehonderd zielen tellende geloofsgemeenschap verwierf eerder enige bekendheid, of wellicht is beruchtheid hier beter op zijn plaats, door te stellen dat Amerikaanse soldaten in Irak sneuvelen als ‘Gods straf voor een homovriendelijk beleid van de VS’.
Shirley Phelps, dochter van kerkleider Fred Phelps, zegt de begrafenis van de slachtoffers in Turkije te willen verstoren. Shirley Phelps noemt de crash ‘een leermoment voor Nederland, omdat het ziek is en een verwerpelijke moraal heeft.’ Ze wijst er vervolgens fijntjes op dat zonder bekering onherroepelijk de hel volgt. Ze vreest echter dat het voor haar antihomobeweging lastig gaat worden om Turkije binnen te komen na deze bekendmaking.
Als niet gelovig mens heb ik altijd geworsteld met dergelijke overtuigingen. Dooddoeners als ‘Gods wegen zijn ondoorgrondelijk’ zijn dan ook niet aan mij besteed. Ook homohaat uit religieuze overtuiging doet mij altijd sterk denken aan de liedtekst van wijlen Robert Long’s ‘Homo Sapiens. Daarin zingt hij: Maar ik ben een mens en jij bent een mensOok onder de verzamelnaam bekend als homo sapiensDe een wil dit, de ander datHier vind je wat, daar laat je watMaar als een mens z'n ware aardZ'n leven lang verbergen moetIs de kerk geen stuiver waardAl zeggen priesters "God is goed"Want als je God als goed beschouwtVindt 'ie 't beslist niet foutWanneer je van een ander houdt

Helaas hebben veel mensen deze ‘wenk’ nog steeds niet begrepen en verketteren blijmoedig iedereen die anders is of anders denkt. Wat ik alleen nooit zal begrijpen is dat dergelijke groeperingen een ramp als deze durven te claimen als de hunne en daarmee denken te kunnen aantonen dat slechts hun visie op het leven de enige juiste is. Voor mijn gevoel is dat hetzelfde als de stelling dat je ’s ochtends na het opstaan even flink uitrekken een negatief gevolg heeft op de verkeersveiligheid. Dat is met een eenvoudige cirkelredenering namelijk simpelweg aan te tonen door te stellen dat uit onderzoek gebleken is dat 95% van de betrokkenen bij ernstige ongevallen zich ’s ochtends hebben uitgerekt bij het opstaan. Overigens kun je met een zelfde soort redenering aantonen dat het strikken van je schoenveters kan leiden tot aderverkalking en het kammen van je haar tot wiebeltenen.

Feit blijft dat zo’n rigide houding en al even rigide interpretatie van (Bijbel)teksten zoals groeperingen als deze die bezigen, en die tenslotte eeuwen geleden zijn geschreven, er nooit en te nimmer toe zal leiden dat we één stap dichter komen tot een gezamenlijke samenleving. Begrip voor elkaars cultuur en overtuigingen is daarvoor tenslotte een belangrijk onderdeel.

Nu ben ik een groot voorstander van de vrijheid van meningsuiting en het voeren van een debat, maar een debat is pas zinvol en nuttig als men bereid is te luisteren naar elkaars standpunten en de bereidheid heeft de zaken vanuit die ander zijn standpunt te bezien. En deze groepering is daar duidelijk niet toe bereid of toe in staat. Ik ben dan ook heel benieuwd om te zien of deze groep er in slaagt om in Turkije te geraken en of ze dan nog kans zien om de begrafenisplechtigheden te verstoren. Ik denk namelijk dat de Turkse overheid heel wat minder coulant met dergelijke figuren omspringt dan wij hier in Nederland of in de VS.

28-02-09

Als het mijn kind was..

´Van je vrienden moet je het maar hebben.´ luidt het spreekwoord. Zelden zal het zo waar gebleken zijn als afgelopen maandag in het Vlaamse Turnhout. Daar hebben namelijk een stelletje pubers foto´s van een in het verkeer omgekomen klasgenootje op internet gezet.
Daar kwam, afgelopen zaterdag, de 14-jarige Paul Vanhoof tijdens een fietstochtje met zijn vrienden ongelukkig ten val. Hij viel daarbij zó ongelukkig dat hij terecht kwam onder de wielen van een aanhanger achter een tractor en ter plaatse overleed. Zijn klasgenootjes werden in de gelegenheid gesteld om in het ziekenhuis afscheid van hun vriend te nemen, en tijdens dit afscheid bleken een aantal van hen het nodig te hebben gevonden om met hun gsm foto´s van de overledene te maken en deze ook nog eens op internet te zetten. De familie en vrienden van het slachtoffer hebben geschokt gereageerd en dienden maandagavond een klacht in bij de politie.

Ik ben doorgaans niet heel snel geschokt, maar toen ik bovenstaand bericht gisteren las, was ik even heel stil. Maar, zoals meestal met dergelijke berichten, wordt maar een klein deel van het verhaal verteld en mis ik een aantal zaken om me een duidelijk beeld te kunnen vormen over wat er zich nu precies heeft afgespeeld. Als een paal boven water blijft echter staan dat dit soort acties absoluut niet door de beugel kunnen en hard bestraft dienen te worden.
Ik kan alleen niet nalaten me af te vragen waarom er blijkbaar geen toezicht aanwezig was bij het afscheid nemen. Van pubers is tenslotte toch bekend dat ze, door allerlei oorzaken, nog niet in staat zijn om de gevolgen te overzien van hun daden, en ook vaak de eigenschap ontberen om zich te verplaatsen in het verdriet en het gemis van de naaste familie. Daarnaast is voor een puber de wereld eindeloos en vooral oneindig. De puber staat tenslotte nog aan het begin van het leven en houdt zich doorgaans met een heleboel zaken bezig, maar de eindigheid van het aardse leven is daar meestal niet bij.
Nu zou ik me kunnen voorstellen dat de school van deze kinderen, meteen na het bekend worden van dit vreselijke drama, een bijeenkomst zou hebben georganiseerd om de klasgenootjes op te vangen en de leerlingen voor te bereiden op het nemen van afscheid. Uit het verhaal blijkt echter nergens dat zoiets door de school of de kerk is gedaan. En dat is jammer en had dergelijke uitwassen kunnen voorkomen. De reden dat zulks niet van de grond is gekomen zal wel liggen in het feit dat het weekend was.
Toch is er wel degelijk schuld te leggen bij de ouders van de betrokken kinderen. Mocht er in het leven van mijn kinderen, als ik ze had, zich zoiets dramatisch afspelen als de plotselinge dood van een klasgenootje, dan zou ik er nooit over denken om mijn kind er alleen op uit te laten gaan om afscheid te gaan nemen. Ik zou eerst mijn kind voorbereiden op hetgeen er straks gaat gebeuren en met welke zaken het straks geconfronteerd kan gaan worden. Bovendien zou ik het bepaald niet nalaten om te benadrukken dat er bij een afscheid, net als bij elke andere vorm van sociaal verkeer, bepaalde fatsoensregels zijn en dat de piëteit bij een dergelijke samenkomst vooral uit dient te gaan naar de directe familie en omgeving van de overledene. Alle andere zaken, gedachten en verlangens van de aanwezigen zijn op dat moment absolute bijzaak en ondergeschikt aan die van de directe omgeving. Mocht ik dan bij het afscheid nemen bemerken dat er plannen zijn, of dat er daadwerkelijk foto´s worden genomen van de overledene, dan zou ik geen seconde twijfelen om in te grijpen. Of het nu mijn eigen kind zou betreffen of dat van willekeurig elke andere ouder. En daarbij weet ik één ding zeker. Achteraf zou ik ze de oren ook nog eens héél stevig wassen!

23-04-08