Verkiezing van het Jaar goedkope marketingstunt

In het Evoluon kwamen dinsdag een aantal ondernemers bijeen die door de website Verkiezing van het Jaar waren uitgeroepen tot de beste dienstverleners in hun bedrijfstak. Van aannemers tot kapsters, verkoopstylisten en tekstschrijvers, allen waren op de uitnodiging afgekomen en benieuwd naar de uitslag. Helaas bleek het slechts om een goedkope marketingtruc van een bedrijf uit Almere te gaan.

Bij binnenkomst kregen de deelnemers een grote envelop met het verzoek deze pas in de zaal te openen. Bij de koffie wordt een aantal deelnemers zelfs voor de camera geïnterviewd. Als de zaaldeuren open gaan, blijkt het niet meer te gaan om erkenning van hardwerkende dienstverleners, maar om een ordinaire poging om ondernemers een lidmaatschap aan te smeren van een (nog) niet bestaande community op internet.

Als beginnend ondernemer leek het me al sterk. Nog geen jaar bezig en dan al uitgeroepen worden tot een van de beste drie dienstverleners in de branche. En, zoals het spreekwoord al zegt, als iets te mooi lijkt om waar te zijn, is dat het meestal ook.
Van de Goededagvoorzitter krijgen de toehoorders te horen hoe bijzonder het is dat ze hier bijeen zijn. Het gaat tenslotte om de beste drie dienstverleners per branche uit de regio. Als even later het sein gegeven wordt de envelop open te scheuren, blijkt deze geen oorkonde of juryrapport te bevatten, maar een goedkope medaille en een ordinair contract. Een contract om lid te worden van de (nog) niet bestaande nieuwe zoekmachine van Local Select. Voor een groot deel van het publiek is dit het moment om op te staan en teleurgesteld de zaal te verlaten.

De lijst van winnaars is lang, er staan maar liefst ruim 1600 bedrijven uit de regio op. Daarbij vergeleken is de opkomst van zo’n kleine honderd ondernemers uiterst gering te noemen. Toch blijft de belangrijkste vraag waarop en door wie een bepaalde ondernemer tot de beste is verkozen onbeantwoord. Verder dan dat er door “klanten en collega-ondernemers op hen is gestemd “ komt het niet. Verrassend genoeg kan de organisatie wel aangeven dat één onderneemster met kop en schouders boven de rest uitsteekt. Niet geheel toevallig betreft het hier een kapster uit Limburg, die op de website ook al een aantal keer voorkomt. Zij krijgt een jaar gratis lidmaatschap aangeboden.

Als gevraagd wordt wie bereid is om het contract op dat moment te ondertekenen, blijft het stil in de inmiddels vrijwel lege zaal. De organisatie heeft blijkbaar nog weinig ondernemers kunnen overtuigen. Als even later vragen kunnen worden gesteld wordt het nog erger, want bij elk antwoord verlaten steeds meer ondernemers lacherig de zaal. Zeker als blijkt dat er achter deze verkiezing feitelijk één man zit, ondernemer Jeroen Kooij. Kooij blijkt de hele tijd achter in de zaal gezeten te hebben, en beantwoord de vragen die op hem worden afgevuurd zonder al te veel enthousiasme. Hij erkent schoorvoetend als enige geldschieter achter het bedrijf Local Select te zitten, maar voegt daar aan toe “in onderhandeling te zijn met enkele grote partijen”. Welke dat zijn laat hij in het midden.
Ook op de vraag hoe hij de markt wil veroveren is het antwoord cryptisch. Door het lanceren van tienduizend (!) websites die allemaal aan elkaar gelieerd zijn en naar elkaar doorverwijzen zegt hij hoog in de ranglijst van Google te komen. Garanties kan hij natuurlijk niet geven.


Ronduit curieus zijn ook de antwoorden op vragen als “Wie heeft er nu gewonnen?” en “Wat gebeurt er als een van de drie niet meedoet?” Op de eerste vraag wordt gesteld dat het bedrijf géén onderscheid maakt tussen de nummers 1, 2 en 3. Zij zullen roulerend als eerste op de site worden gepresenteerd en steeds dezelfde hoeveelheid tijd bovenaan staan.
Het antwoord op de tweede vraag blijkt een stuk lastiger. Daar weet men niet goed raad mee. Zeker niet als gevraagd wordt, refererend aan de lage opkomst en de vele ondernemers die al vertrokken zijn, wat er gaat gebeuren als niemand meedoet.

Ook het contract is duidelijk niet geschreven door iemand met voldoende juridische kennis en bevat enkele bijzondere clausules. Niet alleen ontbreekt een manier om van het contract af te komen, maar er staan ook zaken in die vraagtekens plaatsen bij de motieven van de organisatie die gebruikers zegt te willen doorverwijzen naar de beste lokale dienstverleners in een branche. Zo stelt artikel f: In het beginsel zijn slechts de 3 bedrijven uit de verkiezing van het jaar gerechtigd op een plaats in de top 3. In afwijking van dit artikel kan in overleg met 1 of meerdere deelnemers besloten worden andere deelnemers uit te sluiten of toe te laten. Het uitsluiten van deelnemers kan geschieden op grond van verkeerde hoofdbranche-aanduiding of faillissement. Het niet willen deelnemen is geen grond voor het verwijderen van een niet-deelnemer.

Als Local Select hoopte deze eerste middag, de rest van het land volgt later dit jaar, voortvarend van start te kunnen gaan, kan niet anders worden geconcludeerd dan dat het in die opzet jammerlijk gefaald heeft. Het verhaal is daarvoor te ondoorzichtig en te vaag. Ondernemers willen graag weten waarvoor ze betalen en wat ze daarvoor krijgen. Op het eerste gezicht mag de € 12,50 per maand voor een ZZP’er, of € 19,50 voor elke andere rechtsvorm, een goede investering lijken, maar Local Select heeft mij op geen enkele manier kunnen overtuigen. Het moederbedrijf mag dan reeds in Engeland actief zijn, het hoofdkantoor zit in Morley bij Leeds, deze poging om op de Nederlandse markt actief te worden is amateuristisch en gaat zo niet lukken.

Local Select is in Nederland zo geen lang leven is beschoren. Voor een serieuze poging om op de overvolle markt van zoeksites binnen te dringen is meer geld, meer transparantie en veel meer planning nodig. Geen enkel moment geeft de organisatie er blijk van dat geld te hebben, noch die moeite te willen doen. Het verhaal blijft daardoor hangen in mooie praatjes en vlotte presentaties, maar mist overtuigingskracht. Sterker nog, het riekt behoorlijk naar ‘even snel geld verdienen’.

21-07-10

TBS-Konijn

De Oostvaarderskliniek in Almere wil diensten gaan aanbieden aan de bewoners van de wijk waar de kliniek staat. Zo wordt gedacht aan een pension voor kleine huisdieren en het beschikbaar stellen van de sportfaciliteiten als de tbs´ers in hun cel zitten. De directie onderkent echter wel dat om deze, en eventueel andere toekomstige activiteiten tot een succes te kunnen maken, eerst nog wel ´even´ het vertrouwen van de buurtbewoners gewonnen moet worden. ´Ik snap dat iemand niet zo snel zijn hondje bij een tbs´er achter laat.´ zegt de kliniek bij monde van Anke Folkerts.

Tbs-klinieken zitten natuurlijk met een gigantisch imagoprobleem en vrijwel wekelijks bereiken ons berichten via de media dat er weer eens een tbs´er ontsnapt is of dat er anderszins problemen zijn. En om die publiciteit een beetje ten goede te keren en de angst onder de bevolking weg te nemen zijn dit soort initiatieven feitelijk wel toe te juichen. Maar blijft de vraag natuurlijk of er behoefte bestaat aan dergelijke diensten en of er voor dergelijke diensten wel geld gevraagd zou mogen worden.
Na een beetje speurwerk op internet blijkt het merendeel van de reacties negatief. Men spreekt van een ´geitenwollensokken idee´ en de meest cynische reacties vragen zich zelfs af wat de risico´s zijn rond de Kerst voor het knuffeldier van uw kleine. Ook zijn er mensen die zich praktisch een aantal vragen stellen over de uitvoering ervan. Hoe los je e.e.a. op als een tbs´er geen contact met kinderen mag hebben en Liesje van 10 komt haar lievelingskonijn brengen voor een verblijf van een aantal dagen? Hoe voorkom je misbruik van de dieren en hoe voorkom je (nog) erger?
Vast staat in ieder geval dat in o.a. de VS langlopende experimenten zijn waarbij gevangenen de verzorging op zich nemen van honden. Soms pups en soms honden die gesocialiseerd moeten worden. Uit die experimenten blijkt dat het hebben van een dergelijke verantwoordelijkheid enorme voordelen biedt voor zowel het dier als de betrokken gevangene. De laatste leert weer wat het is om verantwoordelijkheid te dragen en te zorgen voor een ander levend wezen, en het dier profiteert vooral doordat het gedurende een hele tijd alle aandacht en liefde krijgt die het zich maar kan wensen. Cijfers laten bovendien zien dat gevangenen die aan dergelijke projecten hebben meegewerkt, minder agressief gedrag vertonen en ook minder vaak recidiveren. Vanuit die gedachtegang is een dergelijk experiment in Almere alleen maar toe te juichen. Grootste verschil met de situatie in de VS is echter dat de honden daar niet van particulieren zijn en juist voorbereid worden op adoptie, terwijl de Oostvaarderskliniek zich juist speciaal wil richten op de verzorging van kleine huisdieren van buurtbewoners.
Op zich sta ik dus bepaald niet afkeurig tegenover het geopperde idee, maar zet wel grote vraagtekens bij de uitvoering ervan. Het kan bepaald voordelig zijn om tbs´ers de gelegenheid te bieden met dieren om te gaan en voor dieren te zorgen. Dat heeft tenslotte een bewezen positieve invloed op het welbevinden en de fysieke toestand van de betrokkene, maar ik betwijfel of er veel vraag zal zijn vanuit de buurt. Behalve het feit dat er natuurlijk al tal van particuliere initiatieven voor (al dan niet tijdelijke) opvang op de markt actief zijn, is vooral het vertrouwen in de opvang het grootste obstakel. Want hoe ga je Liesje van 10 vertellen dat Snuffie nooit meer thuis komt omdat een tbs´er er ´ff doorheen zat´? Dat kun je namelijk niet uitleggen. Beter zou het derhalve zijn als de kliniek zich zou oriënteren, als ze serieus een programma met dieren zouden willen opzetten, om dit te doen in samenwerking met de dierenbescherming of een asiel uit de omgeving. Daar zitten dieren genoeg die dringend liefde en aandacht nodig hebben en anders wellicht een spuitje zouden krijgen. Op die manier snijdt het mes nog aan twee kanten ook!

16-07-08