Buitenspel

Ik kan me het gevoel dat menig Marokkaanse moeder hier in Nederland heeft me prima voorstellen. En ik heb het dan vooral over het gevoel om buitenspel te staan. Aan de ene kant zijn ze volgens het Morrokkaanse familierecht levenslang minderjarig en ondergeschikt aan hun man, terwijl er aan de andere kant, in de Nederlandse samenleving, van ze wordt verwacht dat ze mondig en zelfstandig zijn. Het is dan ook niet al te moeilijk om te bedenken dat daar problemen kunnen ontstaan.

Ik ken het gevoel van buitenspel staan maar al te goed en, als ik eerlijk ben, ken ik dat al mijn hele leven lang. Maar momenteel komt dat gevoel vooral voort uit het feit dat ik momenteel ‘in between jobs’ ben en dus letterlijk buitenspel sta. En ik vind het vreselijk!
Na eindeloos gesteggel met het UWV is het nu eindelijk zover dat we overeenstemming hebben over hoe de nabije toekomst eruit gaat zien, en dat heeft genoeg voeten in de aarde gehad. Vooral omdat instanties als het UWV niet bedacht zijn op mensen met een eigen mening, en zeker niet op mensen die zo’n eigen mening dan ook nog eens gefundeerd kunnen ventileren. Maar goed, na een hoop vijven en zessen is er dus overeenstemming en dan wordt het stil. Het re-integratietraject waaraan ik zou beginnen zou oorspronkelijk op 1 oktober beginnen. Toen werd het 1 december, vervolgens 8 december, en nu wordt er al gesproken over ‘ergens in januari’. En ondergetekende zit ondertussen thuis te wachten.

Thuis zitten, in de tijd dat ik tachtig uur in de week werkte kon ik er eindeloos naar verlangen, maar nu ik het alweer een tijdje doe wéét ik hoe vreselijk het is. Buiten draait de wereld door en ik maak er geen deel van uit. Natuurlijk zit ik niet letterlijk de hele dag thuis, ik zou knettergek worden als ik dat zou doen, maar het wachten is haast ondragelijk. Wachten op het antwoord van een ambtenaar, wachten tot er over je is beslist, wachten tot instanties het eindelijk met elkaar eens zijn. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat er hopen belastinggeld worden verspild met al dat wachten, en waarom? Omdat er mensen zijn die iets nieuws bedacht hebben dat niet in de standaard protocollen van het UWV past. En als het niet in de standaard protocollen past is er paniek. Dan moeten mensen opeens echt gaan nadenken en zich ergens een beeld van vormen, en dat blijkt doodeng.
De eerste keer dat ik me bij de ambtenaar van het UWV mocht melden ging het al mis. Ik, voor het eerst van mijn leven en buiten mijn eigen schuld zonder werk, moest aan een ambtenaar zonder daadwerkelijke praktijkervaring komen uitleggen waarom ik iets anders wilde dan zij voor mij in gedachten had. Nu is in zo’n situatie het antwoord ‘uit principe’ geen echte optie, dus probeerde ik haar met argumenten te overtuigen. Maar dat is verdomde lastig als je tegenover een ambtenaar zit die je dossier duidelijk niet heeft gelezen en dus ook niet weet waarvoor je feitelijk komt. En daar ging het dus mis. We werden het, op z’n zachtst gezegd, dus niet eens, en ik stond even later weer buiten met een zéér onbevredigend gevoel. Gelukkig had ik op het CWI wèl een ambtenaar getroffen die het snapte, en dus leek een telefoontje zijn kant op de enige optie. Dat leek te werken. Hij hoorde mijn verhaal aan, barstte vervolgens in ongelovig gelach uit en, eenmaal uitgelachen, verzekerde hij me dat hij voor me aan de slag zou gaan. En dat hielp, ongeveer. Het resultaat van zijn pogingen leverde tegelijkertijd twee zaken op: toestemming voor het traject dat ik wil gaan doen èn een boze ambtenaar bij het UWV. Maar aangezien het eerste het belangrijkste is, zal ik met het tweede moeten leren leven. En nu is het dus afwachten tot de dagen zijn verstreken en het traject eindelijk gaat beginnen. En voor mij liever is dat liever vandaag dan morgen, want ik sta letterlijk te popelen om weer aan de slag te gaan en weer actief aan de maatschappij deel te nemen. Buitenspel staan is echt niets voor mij…

08-12-08

Familie

Het zal zowel George W. als Obama wat rauw op zijn dak zijn gevallen dat beide heren verre neven van elkaar zijn. Beiden delen bovendien een Leidse connectie. Dat is recent bekend gemaakt door de Leidse cultuurwethouder Jan-Jaap de Haan. Onderzoek heeft namelijk uitgewezen dat zowel George W. als Barack afstammen van de protestante familie Blossom die in 1609 vanuit Engeland naar Leiden vluchtte, om zo te ontsnappen aan de geloofsvervolgingen in Engeland.
Het gezin Blossom, dat in 1629 vertrok naar Massechussetts, bestond destijds uit drie kinderen: Thomas, Peter en Elizabeth. George W. stamt af van broer Peter en Barack van zus Elizabeth, die zelfs in Leiden werd geboren.

Ik vraag me af wanneer George W. het hoorde en hoe hij reageerde. Als scheidend president, eentje die de geschiedenisboekjes in zal gaan als de meest oorlogzuchtige en de minst ontwikkelde president van de Verenigde Staten, is verre verwant van zijn opvolger. Het kan niet anders dan dat George zich ernstig in zijn cornflakes heeft verslikt toen hij het hoorde. Maar dat zullen we waarschijnlijk wel nooit zeker weten. Ook is vooralsnog niets bekend over de eerste reactie van Obama, maar het schijnt dat zijn vrouw Michelle er een bezoekje een de Eerste Hulp aan heeft overgehouden. Ik wist niet dat je door hard te lachen je ribben dermate ernstig kon kneuzen.
Maar Obama heeft het de laatste tijd toch al niet erg makkelijk. Op zijn schouders rust de zware taak om het vertrouwen dat de Amerikaanse kiezer, en met hen zo’n beetje de gehele wereld, in hem hebben gesteld ook maar enigszins waar te maken. Maar Barack doet in ieder geval zijn stinkende best! En een van de manieren die hij gebruikt is om in de burelen van Washington zoveel mogelijk vriendjes te maken. Zo probeerde hij het congreslid Ileanan Ros-Lethinen telefonisch te pakken te krijgen om haar te feliciteren met haar herverkiezing. Ileanen legde echter, tot drie keer toe, de hoorn plompverloren op de haak, omdat ze in de veronderstelling verkeerde in de maling te worden genomen door hetzelfde groepje stand-up komedianten dat eerder Sarah Palin zo succesvol op de hak nam. Ook het telefoontje van Rahm Emanuel, toekomstig stafchef van Obama, werd met eenzelfde beweging voortijdig beëindigd. Pas nadat het Obama-kamp een directe vriend van het congreslid had weten te overtuigen, en die op zijn beurt Ileanen kon overhalen de telefoon nu even niet op de haak te gooien, kon de toekomstige president zijn gelukwensen eindelijk ongestoord overbrengen.

Eén voordeel van dergelijke misverstanden op dat niveau is, dat het niet alleen een verhaal creeërt dat nog menigmaal verteld zal worden, maar het schept ook een band tussen de beide betrokkenen. En in de politiek, net als in de top van het bedrijfsleven, is het niet zozeer belangrijk wat je kunt, maar meer wie je kent. En in die zin zullen beiden niet alleen later hartelijk om het incident kunnen lachen, maar zullen beiden er alles aan doen om er zoveel mogelijk persoonlijk profijt uit te trekken. Nieuwtjes als dit hebben nu eenmaal de neiging sneller dan het licht de wereld rond te flitsen, en maken dus van het congres-lid ‘de vrouw die de president niet te woord wilde staan’. En betere reclame kun je jezelf niet wensen.

06-12-08