Als ik wel eens naar Amerikaanse talkshows kijk, zoals Dr. Phil en Oprah, dan valt me altijd één ding op. Na elke commercial break wordt elke keer nog even herhaald waar het nou precies om ging vòòr de break. En dan begin ik mezelf af te vragen waarom ze dat doen. Ik kan nog begrijpen dat men, voor de zappers, even in een paar woorden verteld waar het programma over gaat, maar met programma’s die kunnen bogen op een dermate grote en hondstrouwe kijkerschare als Dr. Phil en Oprah die hebben, is die uitleg te kort door de bocht. Ik kan dan ook niet anders concluderen dan dat de gemiddelde bevolking in de VS een zéér korte attentionspan heeft. Dat kan bijna niet anders. Want zelfs met de stopwatch in de hand is het, als je de reclame zendtijd niet meetelt, bijna onmogelijk om te vergeten waar het programma over gaat. Door leaders, promo’s en herhalingen door de presentator/ presentatrice zelf wordt tot bijna de helft van het programma gevuld! En dan zou een kijker zich nóg vertwijfeld afvragen waar Oprah het vandaag over heeft?
De gemiddelde Amerikaan is toch echt wel slimmer dan dat. We mogen ze tenslotte niet afrekenen op hun president, ook al hebben ze die, bij duidelijk gebrek aan beter (al had dat toch niet zo héél moeilijk moeten zijn…), voor een tweede termijn herkozen. En nu Oprah haar tijd, invloed en aandacht gericht heeft op Obama, en hem dus waarschijnlijk tot eerste zwarte president van de VS zal maken, is mijn vertrouwen in het Amerikaanse volk er niet groter op geworden. Want was Obama niet degene die riep dat hij Irak zo opnieuw zou binnenvallen, zelf nu hij wist dat er geen massavernietigingswapens zijn of waren? In dat licht gezien maakt ook de media handig gebruik van die korte attentionspan van het Amerikaanse volk. Of toch niet? Ik denk namelijk dat je één fout nooit moet maken, en dat is het volk onderschatten. En dan maakt het niet eens zoveel uit waarover het gaat, maar op een gegeven moment vinden ze het genoeg. Zomaar opeens kan men zeggen: ‘Tot hier en niet verder!’. Niet dat de overgrote meerderheid zich snel tot actie zal laten verleiden, maar ook voor hen is het op een gegeven moment genoeg. En dán blijkt dat het volk helemaal niet zo’n kort geheugen heeft. Dan weten ze opeens nog wél hoe hun leiders ze keer op keer hebben voorgelogen en hoe ze steeds precies het tegenovergestelde hebben gedaan van wat ze in de verkiezingscampagnes hebben beloofd. Dan opeens roert het volk zich en spreekt met één stem. Toegegeven, dat gebeurt echt niet snel, maar onderschat het volk nooit!
Diezelfde les zouden politici aan onze kant van de eendenvijver zich ook af en toe eens moeten realiseren. We zijn, met z’n allen hier op een kluitje, wel gek, maar toch niet helemaal. Vroeg of laat komt het moment van rekenschap en dan blijkt, keer op keer, dat mensen zich véél meer herinneren dan de politicus lief is. Véél meer. En dan wordt, als op de ‘Dag des Orrdeels’, de meetlat gelegd en iemand ‘te licht’ bevonden. Wellicht iets voor Woutertje om in de gaten te houden, als hij straks zijn eigen tv-minuten gaat krijgen bij RTLZ. Hij is geen premier en dat heeft een reden, een heel duidelijke reden. Dat hij nu tracht zich, via de televisie, toch echt als volwaardig politicus te profileren, valt hem niet kwalijk te nemen. Daar zit ongetwijfeld een stelletje spindoctors achter. Toch is het beter als Woutertje zich blijvend herinnerd dat het volk hem NIET het mandaat gegeven heeft wat hij zo graag wilde hebben. Want dat was niet voor niks..en wij Nederlanders hebben een veel beter geheugen. Voor zowel de korte als de langere termijn.
12-12-07
woensdag 12 december 2007
maandag 10 december 2007
Newton voorbij
We kunnen met onze intenties de wereld beïnvloeden! Goh, spannend! Maar of het echt zo werkt betwijfel ik toch wel ten zeerste. Ik weet ook wel dat de wereld iets anders in elkaar steekt dat Newton ons wilde doen geloven. Ook het aloude scheppingsverhaal mist, hier en daar, een aantal kritieke elementen. De ‘waarheid’(of de ‘werkelijkheid’ zo je wilt) zal wel weer ergens in het midden liggen.
In het nieuwe boek van onderzoeksjournaliste Lynne McTaggart, ‘Het Intentie Experiment’, beweert ze dat een groep mensen met hun intentie wereldproblemen zouden moeten kunnen oplossen. Een interessant gegeven. Dat alles en iedereen op deze wereld, op de een of andere manier, met elkaar in verbinding staat lijkt me een onontkoombare conclusie. En daaruit volgt dat iedere handeling die een mens doet DUS gevolgen heeft voor de rest. Daar hoef je niet eens zo héél lang voor op school te hebben gezeten. En dat goede intenties een verandering teweeg kunnen brengen is ook niet bepaald nieuw. Maar met alleen intenties ben je er niet. ‘De weg naar de Hel is geplaveid met goede intenties’ was een gezegde dat mijn grootvader vaak bezigde. Een wijs man, mijn grootvader. Nee, er is beduidend méér nodig. En één van die zaken die vaak ontbreken is oprechte interesse en de wil om iets van een ander te leren.
Zo vaak zie ik twee mensen die er samen niet uitkomen omdat ze elkaar benaderen vanuit hun eigen loopgraaf. Men is vanaf het begin niet bereid om over de rand te kijken, bang als ze zijn om wellicht iets te zien dat hun vertrouwde wereldje overhoop haalt. Voor mij oefenen die nieuwe horizonten juist een onweerstaanbare aantrekkingskracht uit. Ik wil juist graag weten wat er verderop gebeurt en hoe anderen iets doen of ergens over denken. Dat maakt reizen juist zo interessant. Want overal waar je komt, en daar hoef je echt geen wereldreis voor te maken, zijn er nieuwe invalshoeken te vinden en zijn er mensen met hun eigen verhaal. En juist de tijd nemen om met andere mensen te praten, het liefst tijdens een diner, is een geweldige mogelijkheid je blik te verruimen. En vaak blijkt dan dat mensen helemaal niet zo verschillend zijn als ze vooraf wel dachten. En ik denk dan ook dat daar, juist daar, een deel van de verklaring ligt waarom zoveel mensen huiverig zijn om met andere mensen en culturen in aanraking te komen. Want onbekend maakt onbemind, zoals we allemaal weten, en bovendien is het vanuit die onkunde zo veel makkelijker die ander de schuld te geven van alles wat in het leven maar misgaat. Probleem is, dat áls je moeite doet om je te verplaatsen in die ander, niet meer zo makkelijk met een vinger kan wijzen. Dan word je pijnlijk bewust dat bij elke wijzende vinger, er minimaal drie in jouw richting wijzen. En toegeven dat er aan je eigen kant soms dingen ook niet kloppen is moeilijk. Tuurlijk is dat moeilijk, maar zonder een beweging naar elkaar toe veranderd er nooit iets. Dan blijven we, om in het loopgraven-voorbeeld te blijven, steken in een soort statische vorm van schaakmat, waarbij we elkaar over en weer wel blijven bestoken maar elkaar toch niet raken. Of we graven onzelf alleen maar dieper in, waardoor toenadering zoeken steeds moeilijker en, op den duur, zelfs helemaal onmogelijk wordt. En dat is eeuwig zonde. Want we kunnen niet zonder elkaar, hoe graag we dat soms ook (denken te) willen. De mens is geen solitair wezen tenslotte. Hij heeft het gezelschap van zijn soortgenoten nodig. Voor zowel zijn veiligheid, voor zijn voedselvoorziening én voor zijn geestelijke gezondheid. Daar ontkomt niemand aan. En mocht ooit blijken dat wij mensen, door samen alleen maar de intentie te hebben, de grote problemen die onze wereld kent kunnen oplossen, mógen we niet stil blijven zitten. Dat kunnen we niet maken. Tegenover onszelf niet en zeker niet tegenover onze kinderen. Bovendien weet ik dat het eens kennismaken met een ander, écht kennis maken met een ander, soms tot hele mooie dingen kan leiden. Tot kennis, inzicht en zelfs vriendschap. Ja, zelfs vriendschap. En voor vrienden maakt het namelijk helemaal niet uit wie die ander is en hoe die eruit ziet. Voor echte vrienden ben je goed, precies zoals je bent. En naar dat gevoel zijn we tenslotte allemaal op zoek.
10-12-07
In het nieuwe boek van onderzoeksjournaliste Lynne McTaggart, ‘Het Intentie Experiment’, beweert ze dat een groep mensen met hun intentie wereldproblemen zouden moeten kunnen oplossen. Een interessant gegeven. Dat alles en iedereen op deze wereld, op de een of andere manier, met elkaar in verbinding staat lijkt me een onontkoombare conclusie. En daaruit volgt dat iedere handeling die een mens doet DUS gevolgen heeft voor de rest. Daar hoef je niet eens zo héél lang voor op school te hebben gezeten. En dat goede intenties een verandering teweeg kunnen brengen is ook niet bepaald nieuw. Maar met alleen intenties ben je er niet. ‘De weg naar de Hel is geplaveid met goede intenties’ was een gezegde dat mijn grootvader vaak bezigde. Een wijs man, mijn grootvader. Nee, er is beduidend méér nodig. En één van die zaken die vaak ontbreken is oprechte interesse en de wil om iets van een ander te leren.
Zo vaak zie ik twee mensen die er samen niet uitkomen omdat ze elkaar benaderen vanuit hun eigen loopgraaf. Men is vanaf het begin niet bereid om over de rand te kijken, bang als ze zijn om wellicht iets te zien dat hun vertrouwde wereldje overhoop haalt. Voor mij oefenen die nieuwe horizonten juist een onweerstaanbare aantrekkingskracht uit. Ik wil juist graag weten wat er verderop gebeurt en hoe anderen iets doen of ergens over denken. Dat maakt reizen juist zo interessant. Want overal waar je komt, en daar hoef je echt geen wereldreis voor te maken, zijn er nieuwe invalshoeken te vinden en zijn er mensen met hun eigen verhaal. En juist de tijd nemen om met andere mensen te praten, het liefst tijdens een diner, is een geweldige mogelijkheid je blik te verruimen. En vaak blijkt dan dat mensen helemaal niet zo verschillend zijn als ze vooraf wel dachten. En ik denk dan ook dat daar, juist daar, een deel van de verklaring ligt waarom zoveel mensen huiverig zijn om met andere mensen en culturen in aanraking te komen. Want onbekend maakt onbemind, zoals we allemaal weten, en bovendien is het vanuit die onkunde zo veel makkelijker die ander de schuld te geven van alles wat in het leven maar misgaat. Probleem is, dat áls je moeite doet om je te verplaatsen in die ander, niet meer zo makkelijk met een vinger kan wijzen. Dan word je pijnlijk bewust dat bij elke wijzende vinger, er minimaal drie in jouw richting wijzen. En toegeven dat er aan je eigen kant soms dingen ook niet kloppen is moeilijk. Tuurlijk is dat moeilijk, maar zonder een beweging naar elkaar toe veranderd er nooit iets. Dan blijven we, om in het loopgraven-voorbeeld te blijven, steken in een soort statische vorm van schaakmat, waarbij we elkaar over en weer wel blijven bestoken maar elkaar toch niet raken. Of we graven onzelf alleen maar dieper in, waardoor toenadering zoeken steeds moeilijker en, op den duur, zelfs helemaal onmogelijk wordt. En dat is eeuwig zonde. Want we kunnen niet zonder elkaar, hoe graag we dat soms ook (denken te) willen. De mens is geen solitair wezen tenslotte. Hij heeft het gezelschap van zijn soortgenoten nodig. Voor zowel zijn veiligheid, voor zijn voedselvoorziening én voor zijn geestelijke gezondheid. Daar ontkomt niemand aan. En mocht ooit blijken dat wij mensen, door samen alleen maar de intentie te hebben, de grote problemen die onze wereld kent kunnen oplossen, mógen we niet stil blijven zitten. Dat kunnen we niet maken. Tegenover onszelf niet en zeker niet tegenover onze kinderen. Bovendien weet ik dat het eens kennismaken met een ander, écht kennis maken met een ander, soms tot hele mooie dingen kan leiden. Tot kennis, inzicht en zelfs vriendschap. Ja, zelfs vriendschap. En voor vrienden maakt het namelijk helemaal niet uit wie die ander is en hoe die eruit ziet. Voor echte vrienden ben je goed, precies zoals je bent. En naar dat gevoel zijn we tenslotte allemaal op zoek.
10-12-07
Abonneren op:
Posts (Atom)