´Strooier´

Ik mag graag kijken naar mensen, in wat ze doen en hoe ze in gegeven omstandigheden reageren. En dat is juist wat het leven zo leuk en oneindig interessant maak. Ieder mens is namelijk anders.
Zo is J. , een goede vriend van mij, een echte ´strooier´. Geen term die je snel in een psychologieboek zult tegenkomen maar hij is het echt. Een ´strooier´ is namelijk iemand die de sterke behoefte heeft om zijn directe omgeving te vullen met alles wat maar voor handen is. Overigens is dat meestal iets wat ik zou classificeren als afval. Als J. bijvoorbeeld thuis komt dan ploft hij als eerste op de bank en trekt zijn schoenen uit. Deze verdwijnen dan met een beheerste zwieper onder de bank. Als hij vervolgens een tijdschrift gaat lezen dan haalt hij het tijdschrift uit het cellofaan en legt dat vervolgens als een prop op het tafeltje naast zijn stoel. Als je dan een week later langs komt kan je er donder op zeggen dat het propje cellofaan er dan nog steeds ligt of, zoals in de meeste gevallen, inmiddels gezelschap heeft gekregen van bierdopjes, lege shagverpakkigen, snoeppapiertjes of een collega cellofaantje.
Rond zijn hoekje op de bank zijn ook diverse andere zaken waarneembaar die hij kortgeleden aan of in handen heeft gehad. Zo staan er standaard minimaal één paar schoenen, zijn mobiele telefoon, ligt er een boek dat hij aan het lezen is, de afstandbediening is meestal ook wel ergens binnen handbereik begraven en er staat ook minimaal één lege koffiebeker of een leeg glas. Naar gelang het tijdstip van de dag je inventariseert. En J. is een zeer happy en methodisch mens. Zijn vrouw E. is overigens al jaren geleden gestopt achter zijn kont op te ruimen en heeft dit gedrag, noodgedwongen weliswaar, geaccepteerd als ´eigen´ voor haar man. E. daarentegen is zélf juist meer van het opruimerige type. Die loopt juist de hele dag op te ruimen en dingen weer op hun juiste plaats op te bergen. Als het aan haar lag zou je nooit volle asbakken, lege glazen of afval in huis aantreffen maar heeft die strijd inmiddels grotendeels moeten opgeven om niet zelf helemaal gek te worden. En dat werkt. J. en E. vormen een gelukkig stel samen en hebben inmiddels een manier gevonden om samen te leven zonder elkaar met de eigen onhebbelijkheden de tent uit te pesten.
Een ander stel, S. en G., zijn nog lang niet zover. Zij zijn nog volop in de heftige verliefdheid en zien elkaar nog slechts door een roze bril. Maar ook daar zitten inmiddels de nodige krasjes op. G. heeft namelijk een schoonmaaktic en S. juist helemaal niet. Die zou het liefst permanent de gordijnen dicht trekken en een winterslaap houden waar zijn partner juist het liefst het hele jaar doet alsof het lente is. Die zet het liefst de ramen open, hangt kleden en jassen buiten te luchten en zou het liefst zich chirurgisch laten vasthechten aan stofzuiger of sopdoek. Ik ben dan ook heel benieuwd hoe deze relatie zich verder gaat ontwikkelen. Uit ervaring weet ik echter dat er veel waarheid schuilt in het gezegde ´Opposites attract´ en ik heb gezien dat ze, op dit moment althans, echt en oprecht veel om elkaar geven. Dus geef ik ze, gebaseerd op ervaring én gevoel, een méér dan evenredige kans op langdurig succes samen.
Ik moet de laatste tijd veel denken aan mijn, inmiddels al jaren geleden overleden opa. Soms een wat nors overkomende man maar altijd oprecht geïnteresseerd in wat je bezig hield en waar je mee bezig was. Toen ik een keer bij hem was na een ruzie met een leraar op school zei hij, tevreden lurkend aan zijn pijp, : ´Ieder vogeltje zingt zoals het gebekt is. Daar verander je niks aan. Mensen moeten alleen ff wennen aan de eigenaardigheden van een ander maar dat is doorgaans een kwestie van tijd. Kijk maar naar je oma!´. En oma knikte dan. Die had inmiddels ruim vijftig jaar achter de rug om te wennen aan de eigenaardigheden an haar echtgenoot en hield nog steeds zielsveel van hem. Al was dat zeker niet altijd makkelijk want opa kon, als hij dat wilde, nogal dominant en bazig uit de hoek komen. Maar oma fluisterde dan altijd `Dat is goed..´ en deed vervolgens gewoon haar eigen zin. Een wijs mens die oma van mij!

04-10-07

To pay or not to pay

Met stijgende verbazing en een fikse dosis ergernis heb ik de afgelopen dagen het hernieuwde circus rond Hirsi Ali in de kranten gevolgd. En ik maar hopen dat we van haar af waren.. Helaas niet dus.
Mevrouw Ali is weer terug, al dan niet tijdelijk, want dát laat ze nog even in het midden. Waarschijnlijk is dat echter niet, want nergens kan ze zich zo lekker profileren en wordt er zo aandachtig naar haar geluisterd als hier. Bijkomend voordeel is bovendien dat de Staat voorlopig weer mag opdraaien voor de kosten van haar beveiliging, dus ik ben bang dat ze blijft. Daarnaast vond ze Washington toch al niet spannend genoeg. Er viel daar veel te weinig te beleven en ook had ze daar, bij lange na, niet het gehoor van brave burgers dat ze hier gewend was te hebben. Dus is ze terug en vastbesloten van zich te laten horen. Ook wordt een terugkeer in de politiek niet uitgesloten, eventueel, zo wordt er gefluisterd, zelfs samen met Rita Verdonk. Alsof we in dit land al niet genoeg problemen hebben met het huidige regeringsbeleid.

Maar moeten we eigenlijk met z´n allen wel blijven betalen voor de beveiliging van iemand die zich op een dergelijke wijze manifesteert en zich nog wel eens, op z´n zachtst gezegd, ongenuanceerd uitlaat? En dan ook nog voor hoe lang? En ook in het buitenland? Ik moet zeggen dat ik steeds vaker op een ´Nee!´ uitkom. En niet alleen als antwoord op bovenstaande vragen maar op de hele persoon van Hirsi Ali zelf. Op haar houding, haar uitspraken, haar diva-gedrag en haar ideeën. Gewoon NIET dus. Ok, iedereen mag in dit land in principe denken wat hij wil en dat nog hardop zeggen ook. Dat is een verworven recht. Maar er staat nergens dat je die ideeën dan vervolgens ook net zo ongenuanceerd hoeft te spuien als ze in je opkomen. Er is tenslotte ook nog iets als fatsoen. Ongenuanceerd geblaat is, per definitie, KTP (= Korte Termijn Planning) en lost niks op. Zéker niet als de bevolkingsgroep die je aanspreekt óók niet bekend staat om eigenschappen als verdraagzaamheid en zoiets als ´leven en láten leven´. Maar dan nog. Een discussie mag best op het scherpst van de snede gevoerd worden mar dan wel vanuit een positie van respect. Je kunt het nog zo niet eens zijn met de ander maar als je de discussie vanuit respect voor de ander aangaat kom je in ieder geval een heel stuk verder dan simpelweg te roepen dat de ander achterlijk is. Al heb je wellicht nog zo het gelijk aan je kant. Dat lost niks op en zorgt er slechts voor dat de gesprekspartner van te voren al de hakken in het zand zet en vanuit een verdedigende positie aan het gesprek deelneemt. Als hij dat al doet. Ik zou namelijk óók al niet staan te springen om een gesprek aan te gaan met lieden die mij al, voor er daadwerkelijk beleefdheden zijn uitgewisseld, voor zot zou uitmaken. En ik kan zelf al méér dan genoeg argumenten aandragen om die conclusie te boekstaven. Maar daar gaat het niet om. Respect voor elkaar en elkaars denkwijze wel. En dat mis ik bij deze dame.
Terug naar de oorspronkelijke vraag of we moeten blijven betalen voor haar beveiliging. Ik zeg dus ´Nee!´. We hebben inmiddels al genoeg betaald en ook al lang genoeg betaald. Het wordt tijd dat ze dat nu eens zelf gaat regelen of er in ieder geval voor gaat zorgen dat het geregeld is of, in uiterste geval, niet meer nodig is. Dat het niet om kleine bedragen gaat besef ik ook wel dus een overgangsregeling is best op z´n plaats. Maar met een duidelijk geformuleerd einde daar aan, dat dan wel graag. En als ze terug de polderlandse politiek ingaat? Dan zou ik aanraden om het democratisch proces gewoon zijn gang te laten gaan. Zolang ze politica is dient de Staat voor haar veiligheid in te staan maar ik voorspel haar absoluut geen langdurige en vruchtbare carrière in de politiek. Daarvoor is het inmiddels te laat en is het volk haar te moe. Ik in ieder geval wel.

03-10-07