Ik kan de term ´rugzakje´zo langzamerhand niet meer horen. Het hebben van een dergelijk ding kan namelijk een aantal zéér afwijkende dingen betekenen. Ten eerste kun je worden aangezien als potentieel terrorist, zeker als je er zo ongeschoren bijloopt als ondergetekende momenteel. Daarnaast kan het betekenen dat je een kind bent met een lichamelijke,verstandelijke of sociale handicap dat, voorzien van een (rug-)zakje met geld naar een ´gewone´ school geschopt wordt. Want je moet vooral zo gewoon mogelijk opgroeien! En tenslotte kan het betekenen dat je een ´verleden´ hebt. Niet helemaal ongeschonden door je puberjaren bent heen gekomen en aldus voorbestemd bent om het peutengilde tot in lengte van jaren van het noodzakelijk brood-op-de-plank te voorzien.
De snoodaard die de moed, en het uithoudingsvermogen, zou hebben om in mijn directe omgeving een onderzoek in te stellen teneinde mij in één der bovenstaande categorieën in te delen wacht een zware taak. Maar omdat ik nu eenmaal vreselijk warmhartig ben en lang niet zo eng als ik eruit zie, zal ik de snoodaard een klein stukje op weg helpen. Ik ben namelijk zéér gemakkelijk in alle categorieën in te delen.
Ik een potentieel terrorist? Ik? Absoluut! Er zijn op deze wereld een klein handje vol mensen die ik met het grootste genoegen door middel van een ruime hoeveelheid TNT of andere plofstof uit hun lijden zou willen verlossen. En ik ben er absoluut van overtuigd dat de wereld ze geen moment zou missen. De enige reden dat ik het, tot op heden althans, nog niet heb gedaan is echter niet ingegeven door moraal of enige karakterzwakte mijnerzijds, doch slechts ingegeven door mijn onmiskenbaar aanwezige en aantoonbare sadisme. Ik gun het ze namelijk niet! Ik gun ze namelijk, en van harte ook nog, vele en lange jaren in goede gezondheid toe, voortkabbelend op hun absolute gebrek aan inzicht en valse (mede-) menselijkheid, voortgedreven door blinde ambitie doelstellingen over de rug van anderen te halen die ze, als ze al enig besef hebben hoe die doelen te verwezenlijken, tot op de dag van hun op natuurlijke verscheiden nooit en te nimmer zullen halen. *ZUCHT*
Het gehandicapte kind dan. Ik kan zo één of zelfs meer mensen aanwijzen die, in vermeende wijsheid die doorgaans met de jaren placht te komen, mij zal omschrijven als ´damaged goods´. Zo hoorde ik, bijvoorbeeld, een aantal jaren gelden iemand, van wie ik de echte naam niet zal noemen omdat de benaming ´Drakestraaltje´ haar méér dan voldoende omschrijft, op een receptie tegen iemand zeggen dat ze mij mijn wat afwijkende kapsel, of gebrek aan kapsel..het is maar hoe je het wilt zien, niet euvel moesten duiden omdat ik ´beschadigd´ was. DUH! Dubbel DUH! Ik had mijn golvende lokken die dag héél bewust laten millimeteren om zo, keurig in pak, op het trouwfeest van mijn vader en bovenstaand ´Drakenstraaltje´te verschijnen. UPH dus, omdat ze even waren vergeten te vertellen dat ze al twee jaar eerder in het huwelijk waren getreden.
En dan het rugzakje vol onverwerkt puberleed en misplaatst vertrouwen in de alwetendheid van volwassenen. Tja, ik zou hier toch ook zeker ´schuldig´ pleiten. Tot mijn grote schrik en ontzetting kwam ik er namelijk op mijn twintigste pas achter dat ouders, van welk soort nageslacht dan ook, gewoon de sprong in het diepe hebben gewaagd en begonnen zijn met opvoeden in de wijsheid van de dag. Helemaal fout natuurlijk, al had je in die tijd, het begin van de tweede helft van vorige eeuw ergens, nog geen ´Supernanny´, geen ´Eerste Hulp Bij Opvoeden´ of ´Ouders van Nu´. Nee, niets van dat alles. Al bedacht ik me iets later, bij het zien van de film ´Schatjes´ dat ik helemaal niet zo erg ben geweest. Ik heb tenslotte nooit mijn vriendinnetje op dergelijke wijze toegezongen..
Maar desalniettemin, nu mijn leeftijd de ´40´ inmiddels is overstegen, heb ik een wereldschokkend besluit genomen. Ik heb mijn rugzakje(s) ingewisseld voor een koffer. Zo een met aan één kant wieltjes en een trekkoordje. Da´s wel zo handig. Dus als u, ergens in september, op het journaal hoort dat de vertrekhal van onze nationale luchthaven is ontruimd vanwege achtergelaten bagage dan weet u één ding. Ondergetekende is op reis. En ik ben die koffer zomaar vergeten..Spontaan.
11-07-07
woensdag 11 juli 2007
dinsdag 10 juli 2007
The Road to Appelscha
Op diverse internationale internetsites wordt het radicale deel van de dierenrechtenactivisten opgeroepen om naar Appelscha te komen voor een vier dagen durend trainingskamp. Tijdens dit kamp, dat duurt van vrijdag 10 tot en met maandag 13 augustus, wordt onderwezen hoe met het best terreuracties kan uitvoeren, doelwitten dient te onderzoeken, wordt onderricht gegeven in het (be)klimmen van en het vastketenen aan objecten. Tevens zal aandacht worden besteed aan het omgaan met gevangenisstraf, zelfverdediging en EHBO (=Ernstig Hufterig gedrag Bij volstrekt Onacceptabele acties).
Appelscha is een doorgaans rustig Fries dorp van een kleine 5000 zielen dat waarschijnlijk al vòòr de 11e eeuw bestond. Het maakt tegenwoordig onderdeel uit van de gemeente Ooststellingwerf en heeft alle noodzakelijke voorziening zoals supermarkten, warme bakkers, een verscentrum, warenhuis, drogisterij annex boekhandel en postkantoor en textielzaken. Voor grotere aankopen ligt Appelscha zeer centraal tussen plaatsen als Assen en Groningen, Heerenveen en Drachten. Kortom, het klinkt als een prettig dorp om in te wonen met een hoop rust en ruimte. En juist die rust gaat, midden in het toeristenseizoen, nu verstoord worden door een aantal extreemlinkse raddraaiers, leeglopers en vernielzuchtigen op excursie.
Ik moet zeggen dat ik doorgaans verrekte weinig sympathie kan opbrengen voor dit soort volk. Mensen die, zelf vaak levend van een uitkering, hun tijd besteden aan het vernielen van andermans eigendommen en het veroorzaken van zoveel mogelijk schade. Nu is er op zichzelf niets mis met idealisme. Zonder dat zou de wereld er nóg slechter aan toe zijn dan nu, maar idealisme zou volstrekt tegengesteld moeten zijn aan het gebruik van geweld. Want geweld heeft nog nooit iets opgelost als het ingezet wordt voor het overbrengen van een boodschap.
Ik ben blij dat er steeds mensen zijn die ons, op gezette tijden, wakker schudden en zaken aan de kaak stellen die er, in hun ogen, mis zijn in ons land. Daar is absoluut niets op tegen. Maar er zijn ook regels voor. Wettelijke regels en fatsoensregels. Democratische regels. En natuurlijk weet ik dat het soms bijna onbegonnen lijkt om te knokken tegen kapitaalkrachtige tegenstanders die er rustig de tijd voor kunnen nemen om een rechtszaak aan te gaan die zo maar twintig jaar, of langer, kan voortslepen. Maar het gebruik van geweld leidt zéker niet tot sympathie en verandering. Geweld heeft nu eenmaal de onhebbelijke eigenschap om juist méér geweld uit te lokken en daarmee is iedereen verder van huis. Voor het bedreigen van de andere partij geldt overigens precies hetzelfde. Dat is net zo´n zwaktebod en leidt ook tot niets.
De discussie aangaan dus. Met respect voor de normen en waarden van beide partijen. En dat mag best gepaard gaan met acties, ludieke acties vooral. Want als je iets fundamenteel en vooral ook blijvend wilt veranderen in de wereld kost dat tijd, véél tijd. En vooral ook heel veel inzet en energie. Maar, zoals het spreekwoord zegt: ´De aanhouder wint!´. Al zal het niet meteen zijn.
10-07-07
Appelscha is een doorgaans rustig Fries dorp van een kleine 5000 zielen dat waarschijnlijk al vòòr de 11e eeuw bestond. Het maakt tegenwoordig onderdeel uit van de gemeente Ooststellingwerf en heeft alle noodzakelijke voorziening zoals supermarkten, warme bakkers, een verscentrum, warenhuis, drogisterij annex boekhandel en postkantoor en textielzaken. Voor grotere aankopen ligt Appelscha zeer centraal tussen plaatsen als Assen en Groningen, Heerenveen en Drachten. Kortom, het klinkt als een prettig dorp om in te wonen met een hoop rust en ruimte. En juist die rust gaat, midden in het toeristenseizoen, nu verstoord worden door een aantal extreemlinkse raddraaiers, leeglopers en vernielzuchtigen op excursie.
Ik moet zeggen dat ik doorgaans verrekte weinig sympathie kan opbrengen voor dit soort volk. Mensen die, zelf vaak levend van een uitkering, hun tijd besteden aan het vernielen van andermans eigendommen en het veroorzaken van zoveel mogelijk schade. Nu is er op zichzelf niets mis met idealisme. Zonder dat zou de wereld er nóg slechter aan toe zijn dan nu, maar idealisme zou volstrekt tegengesteld moeten zijn aan het gebruik van geweld. Want geweld heeft nog nooit iets opgelost als het ingezet wordt voor het overbrengen van een boodschap.
Ik ben blij dat er steeds mensen zijn die ons, op gezette tijden, wakker schudden en zaken aan de kaak stellen die er, in hun ogen, mis zijn in ons land. Daar is absoluut niets op tegen. Maar er zijn ook regels voor. Wettelijke regels en fatsoensregels. Democratische regels. En natuurlijk weet ik dat het soms bijna onbegonnen lijkt om te knokken tegen kapitaalkrachtige tegenstanders die er rustig de tijd voor kunnen nemen om een rechtszaak aan te gaan die zo maar twintig jaar, of langer, kan voortslepen. Maar het gebruik van geweld leidt zéker niet tot sympathie en verandering. Geweld heeft nu eenmaal de onhebbelijke eigenschap om juist méér geweld uit te lokken en daarmee is iedereen verder van huis. Voor het bedreigen van de andere partij geldt overigens precies hetzelfde. Dat is net zo´n zwaktebod en leidt ook tot niets.
De discussie aangaan dus. Met respect voor de normen en waarden van beide partijen. En dat mag best gepaard gaan met acties, ludieke acties vooral. Want als je iets fundamenteel en vooral ook blijvend wilt veranderen in de wereld kost dat tijd, véél tijd. En vooral ook heel veel inzet en energie. Maar, zoals het spreekwoord zegt: ´De aanhouder wint!´. Al zal het niet meteen zijn.
10-07-07
Abonneren op:
Posts (Atom)