Het is lange tijd stil geweest hier. Ik was met teveel dingen tegelijk bezig en had simpelweg teveel te doen. De laatste bijdrage dateert zelfs alweer van 7 november vorig jaar... Maar binnenkort komt daar weer verandering in. Ik heb besloten dat ik weer met grotere regelmaat zal gaan bloggen!
Wat kun je de komende periode dan zoal verwachten? Een hele hoop!
Zo zal ik dit blog o.a. gaan gebruiken om jullie op de hoogte te houden van mijn wedervaren tijdens de komende reis naar Bosnië. Bosnië? Ja, Bosnië. Sarajevo om precies te zijn. En wat ik daar ga doen?
“Elk tijdperk heeft duizenden helden die in geen enkel geschiedenisboek staan vermeld.”
Otto Weiss
Zoals bovenstaand citaat al zegt zijn er, ook in onze roerige tijd, talloze helden wiens verhaal onverteld lijkt te blijven. William Bos uit Nuenen is zo’n held.
Achtergrond
Bos diende in de jaren negentig als militair tijdens de Balkanoorlog. Hij zag de verwoestingen en het onnoemelijke leed dat de bevolking trof. Na terugkomst besloot hij dat hij iets voor de kinderen in voormalig Joegoslavië te gaan doen en richtte in 1996 de Stichting Out of Area op. Deze stichting organiseert dit jaar, samen met een lokale partners, alweer voor de 9e keer(!) het ‘Kidsfestival Sarajevo’.
Kidsfestival
Kidsfestival Sarajevo ontvangt in een periode van slechts vier dagen zo’n 50.000 kinderen in en rond het voormalig Olympisch stadion. Zij nemen deel aan 28 workshops dans, circus, theater, sport & spel. Deze workshops zijn niet alleen ontzettend leuk om aan deel te nemen, ze brengen de kinderen tegelijkertijd ook een hoop vaardigheden bij (zoals samenwerken, zelfvertrouwen, het eigen talent ontdekken) die ze goed kunnen gebruiken bij het opbouwen van hun eigen toekomst.
Het festival draait in zijn geheel op vrijwilligers. In totaal reizen er in juni zo'n 100 vrijwilligers af naar Bosnië. Zo’n 90% ervan komen uit deze regio.
De Missie
Ondergetekende, tekstschrijver Paul Mulder, vindt dat het Kidsfestival en alles daaromheen een verhaal is dat in Nederland, maar zeker ook hier in Brabant, verteld moet worden. In zowel woord als beeld ga ik daarom een document maken van de reis, de organisatie, de vrijwilligers, het festival, en vooral de kinderen waarom het draait. Wie zijn ze? Met welke uitdagingen hebben ze dagelijks te maken? Waarom komen ze naar het festival? Wat hebben ze er geleerd? Dit doe ik overigens samen met Rob van Rijssel, die de videocamera zal hanteren.
Het materiaal dat ik gedurende de reis ga verzamelen en samenstellen zal voor een aantal doelstellingen gebruikt worden. Ten eerste zullen er rondom het Kidsfestival een tweetal artikelen en foto's verschijnen in het Eindhovens Dagblad. Daarnaast zal ik proberen hier dagelijks te bloggen en driftig gebruik maken van twitter. Dat laatste zal ik doen op zowel mijn eigen account @PMTekst als op het speciale @DagboekSarajevo
Daarnaast zal al het materiaal dat Rob en ik verzamelen 'om niet' ter beschikking worden gesteld aan de stichting Ouf of Area, zodat ze dit, of delen ervan, kunnen gebruiken te promotie.
Ik ben dit Blog begonnen om een podium te hebben voor mijn gedachten. Alle teksten, meningen en afbeeldingen op deze blog zijn dan ook van mij en van mij alleen. Het is dan ook niet toegestaan om tekst/delen van tekst/afbeeldingen etc van deze blog te gebruiken zonder mijn uitdrukkelijke en schriftelijke toestemming. Als je wilt reageren op een bericht of iets anders wilt zeggen of mededelen dan lees of hoor ik dat graag!
dinsdag 22 mei 2012
maandag 7 november 2011
Feestdagen
Vanmiddag had ik een jongeman van een jaar of 10 in de taxi. Onderweg bemerkte ik dat hij mij van opzij zat aan te staren, dus ik vroeg hem wat er door zijn hoofd ging. Enigszins tot mijn verwondering gaf hij als antwoord: “Jij ziet er niet uit alsof je nog in Sinterklaas gelooft.” Lachend bekende ik hem dat geloven in Sinterklaas inderdaad al een flink aantal jaren niet meer in mijn woordenboek voorkomt. “Maar waarom vraag je dat?” En terwijl hij gerustgesteld rechtop ging zitten zei hij: “Dan kan ik je met een gerust hart vertellen wat ik van Sinterklaas wil hebben!” Om vervolgens een hele waslijst aan pistolen, geweren en andere schietijzers af te ratelen, voorzien van de meest fantastische namen, en alle technische specificaties als grootte van de patroonhouder en manier van laden.Nu begin ik niet snel het allerslechtste van andere mensen te denken, maar dit knaapje klonk toch wel erg verdacht veel als ‘terrorist-in-spé’, dus ik informeerde voorzichtig, zo langs mijn neus weg, naar de contacten bij wie hij al dit wapentuig zou kunnen betrekken. Tot mijn grote opluchting bleek dat toch de speelgoedwinkel. Maar het antwoord op de vraag op wie of wat hij zo’n magazijn van 100 projectielen dan ging leegschieten bleef hij me schuldig.
Een van mijn andere vaste passagier leeft in de veronderstelling dat het zéér binnenkort Kerst is. Op zich een vreemd statement, want zijn tijdsbesef bestaat voornamelijk uit vandaag én morgen. En omdat Kerst toch nog bijna twee maanden van ons verwijderd is, besloot ik uit te zoeken waar deze overtuiging vandaan komt.
Het kostte me een aantal dagen voor ik mijn vinger er op kon leggen, maar vandaag pas zag ik het licht dat hij al zoveel eerder zag. Op een aantal punten in onze route komen we langs winkels met woonaccessoires, en vandaag kwam er weer een opmerking over de naderende Kerst op het precieze moment dat we zo’n winkel passeerden. En wat blijkt, in de etalage staan van die vreselijke witgeverfde takken met ledlampjes erin! En dan blijkt zo’n associatie opeens een heel stuk minder uit de lucht gegrepen.
Van één goedbedoelde actie heb ik inmiddels al spijt. Een van mijn vaste passagiers stond op het punt om jarig te worden, en begon mij ruim een week van te voren daarvan al op de hoogte te stellen. En dan niet één keer, maar dagelijks meerdere keren. Ik kon het dus niet vergeten, noch negeren. Dus toog ik een dag voor haar Grote Dag naar de Appie en kocht daar een paar slingers, met in mijn achterhoofd: ‘Dan zul je het ook weten meid!”, om de bus te versieren. Succes was de volgende ochtend gegarandeerd. Op het moment dat ze de bus in stapte verscheen er een dikke grijns op haar gezicht die er de gehele dag niet meer af was te branden. Helemaal happy dus, en iedereen moest het vervolgens horen én zien. Probleem is echter dat ik nu van alle kanten hints krijg, en ‘stil’ kun je ze echt niet noemen, over de volgende die verjaart. Dus als u komende donderdag een taxibus met slingers door het Eindhovense verkeer ziet manouvreren, grote kans dat ik dat dan ben…
07-11-11
Abonneren op:
Posts (Atom)

