NK Buikdansen

Als freelance correspondent kom je nog eens ergens. Zo mocht ik voor de krant verslag doen van het NK Buikdansen dat in Eindhoven werd gehouden. Een hele middag dans(wed)strijd tussen schaarsgeklede dames die wild met hun heupen en lichaam bewegen. Je kunt het een héél stuk slechter treffen…

Het leuke aan het freelance correspondentschap is, dat je op plekken komt waar je doorgaans niet snel verzeild zou raken, en zaken opsteekt die je anders nooit zou hebben geweten. Zo weet ik nu dat de Oriëntaalse buikdans van oorsprong een vruchtbaarheidsdans, baringsdans en tempeldans is. Deze dansen waren in vroegere tijden slechts voorbehouden aan vrouwen. Een verspreiding van deze dans vond plaats rond de Middellandse zee en het Midden-Oosten. Het waren de Zigeuners die deze dansvormen meenamen waardoor verschillende vormen en stijlen ontstonden.

De Oriëntaalse dans is eigenlijk een “isolatiedans”, omdat je bepaalde lichaamsdelen onafhankelijk van elkaar beweegt. Het lichaam word en/of blijft soepel en de spieren worden steviger op plaatsen waarvan je eerst niet wist dat je ze had. Naast de basisbewegingen kan iedere danseres haar eigen expressie en fantasie kwijt in deze dansvorm. De Oriëntaalse dans is afwisselend, vrouwelijk, sensueel, mystiek en geeft je kracht en energie. Dat betekent dat iedere vrouw groot of klein, jong of oud, dik of dun deze dansvorm kan beoefenen.

“Iedere vrouw heeft het in zich!” roept de organisatie, en dat bleek. De jongste deelnemerster was 10 en steengoed, de oudste deelneemster ergens eind veertig. Toch was ruim drie uur kijken naar buikdansen wel behoorlijk veel van het goede, en ook harde muziek met oosterse invloed hoeft de komende tijd voor mij niet zo nodig.
Ook het feit dat er deze middag winnaars werden uitgeroepen in categorieën waarin de winnaar de enige deelnemer/-ers waren, mocht de pret niet drukken. Ik heb in ieder geval danseressen gezien die met passie en veel plezier zich in het buikdansen uitleven, en daar gaat het tenslotte om. Geen verkeerde besteding van een zondagmiddag, toch?

03-10-10

Beste Brabantse Werkgever

Paginagroot, en met een opvallende rode steunkleur, zijn de advertenties voor de verkiezing nauwelijks te missen. De prijsuitreiking is al op 18 november, dus hoogste tijd om mijn eigen bedrijf eens tegen de criteria van de verkiezing aan te houden.

Het consultancybureau dat de genomineerden (mede) beoordeeld, heeft voor de beoordeling 20 criteria opgesteld. Zo wordt getoetst op onderwerpen als: loopbaanbegeleiding, verlofregelingen, interne communicatie, arbeidssatisfactie, werkinhoud, ziektepreventie, werkklimaat en bedrijfscultuur. Vervolgens moet een bedrijf dat zich voor de verkiezing opgeeft rekening houden met: een enquête onder het management over het gevoerde HR-beleid, een tevredenheidonderzoek onder willekeurige werknemers, bedrijfsbezoeken door een deskundige jury, en bekendmaking van de winnaar tijdens een zinderende finale. Tot zover lijkt het ‘kat-in-‘t-bakkie’. Als ZZP’er is mijn bedrijf een makkie voor de jury. Alle criteria, enquêtes en tevredenheidonderzoeken kunnen we in één gesprek afhandelen.

Mijn loopbaan? Die duurt nog zeker zolang als mijn auto bij de garage staat voor reparatie. En verlof kan ik op elk gewenst moment opnemen. En nee, er is nooit iemand die protesteert als ik er een uurtje of een dagje of twee tussenuit knijp. Doe ik elk weekend trouwens.

Met de interne communicatie zit het ook wel snor. Ik overleg elke dag even met mezelf over de dagelijkse prioriteiten. Daar ben ik altijd vrij snel uit, en verder klets ik de hele dag door af en toe met mezelf. Best gezellig werken dus hier.

Op gebied van arbeidssatisfactie en werkinhoud scoren we hier ook ongetwijfeld hoog. De hele dag bezig zijn met tekst, woorden en taal. Wie wil dat nou niet? Ik kan niets kunnen bedenken wat ik liever zou doen dan dat!

Ziektepreventie? Ok, ik doe het raam wel dicht, maar dan wordt het hier wel een beetje rokerig. Als ik daar onverhoopt last van mocht hebben, beneden staat een joekel van een eetkamertafel waar je prima en draadloos aan kunt werken. Wireless internet door het hele huis, inderdaad!

En dat zegt ook wel iets over de bedrijfscultuur dacht ik. Die is lekker informeel en los. Ik zal niet meteen beginnen te klagen als ik eens ongeschoren achter mijn pc terecht kom, of als ik meer dan twee keer per uur rond het koffiezetapparaat te vinden ben. Moet kunnen vind ik, net als een muziekje op de achtergrond en af en toe een kleine pauze in de tuin.

Dus laat die enquêteurs maar komen! Het HR-beleid hier is er primair op gericht om ieders talenten tot volle wasdom te laten komen. Ambitie wordt gestimuleerd, maar als ik tevreden ben met ‘just a job well done’ is ook geen man overboord. Dus, als eerste en enige werknemer, kan ik net anders dan concluderen dat het hier prima werken is. De sfeer is goed en de baas doet eigenlijk nooit moeilijk.
Ehh… thuisbezoek? Wanneer? Dan moet ik als een gestoorde de ramen gaan zemen en gaan stofzuigen! Vuilnis moet ook nog naar buiten en het gras moet ook hoognodig worden gemaaid. Maar daarná bent u werkelijk van HARTE WELKOM hoor!

Pardon? Mag ik niet meedoen met de verkiezing? Omdat ik geen 50 man personeel in dienst heb? Tsssss, dat riekt enigszins naar discriminatie! Het is al net zo met dat keurmerk voor Brabantse bedrijven. Dat kan je ook alleen aanvragen als je meerdere mensen in dienst hebt. Weten jullie eigenlijk wel hoeveel ZZP’ers en inmiddels in Nederland rondlopen? Zo’n half miljoen! En kunnen die niet ook geweldig goed bezig zijn en hun zaakjes prima hebben geregeld? HOEZO is de beoordeling daarvan moeilijk? Is MIJN tevreden klant dan minder dan die van jullie? Nou dan! Ik denk eerder dat jullie helemaal niet weten hoe je met ons om moet gaan. DAT is eerder het probleem. Jullie denken nog véél te traditioneel..

11-09-10