Eindelijk duidelijkheid!

Het zong al een paar dagen rond, maar gisteravond kwam eindelijk de gehoopte duidelijkheid. Project Kansrijk Eigen Baas gaat door!
Ik las over KEB in de krant halverwege september. Een traject dat is ontwikkeld door de universiteit van Twente en dat mensen, middels trainingen en workshops, klaarstoomt voor het opstarten en runnen van een eigen bedrijf. En laat dat nu precies het doel zijn dat ik mezelf na 19 jaar in loondienst had gesteld.
Via internet waren de formulieren snel gedownload en nog sneller ingevuld. En na het opsturen begon het lange wachten. Wachten dat extra lang zou gaan duren omdat, volgens KEB, het UWV bleef dwarsliggen. Daar waar het traject oorspronkelijk op 1 oktober zou beginnen, nu is de startdatum vastgesteld op 8 januari in het PSV Stadion in Eindhoven. Ik heb er zin in!
Heel anders was de instelling van het UWV. Mijn contactpersoon bij het CWI was aanvankelijk ook zeer positief ingesteld, en deed zijn uiterste best om de regels soepel te hanteren. Na zijn voortijdige doorverwijzing naar een re-integratiecoach bij het UWV begon het gedonder, want bij het UWV zijn ze duidelijk niet toegerust of gediend van mensen die zelf kunnen nadenken (en dat nog doen ook) en bovendien een eigen mening hebben. Ze willen liever dat je braaf naar ze luistert en een van de standaard oplossingen volgt. Maar aangezien ik besloten had mij hard te maken voor KEB botste dat.

Ik herinner mij mijn eerste gesprek bij het UWV nog als de dag van gisteren. De betrokken ambtenaar had al mijn gegevens al op voorhand ontvangen, inclusief mijn aanvraag voor het KEB project en mijn motivatie, maar had blijkbaar niet de moeite genomen e.e.a. even door te lezen alvorens het gesprek met mij aan te gaan. De ambtenaar had dan ook geen flauw idee wie ik was, waarom ik er was en wat ik wilde. Dat bleek al snel toen geopperd werd dat KEB te nieuw was en nog geen bewezen successen op haar naam had. Gelukkig had ik mijn huiswerk wel gedaan en kon ik de beweringen weerleggen door aan te geven dat het project al meerdere keren gelopen had in het oosten van het land en daar ook erg succesvol was gebleken. Ook de vraag naar mijn motivatie kon ik snel en simpel beantwoorden door aan te geven dat mijn motivatie duidelijk en helder was verwoord in mijn brief aan KEB die in het dossier zat. Daar stond alles luid en duidelijk in tenslotte. We gingen even later uit elkaar met de belofte van mijn kant dat ik minimaal toch één gesprek zou voeren met een van de reguliere re-integratiebedrijven, een belofte die ik wel wilde doen, maar ook eentje die weinig tot niets aan mijn mening zou veranderen. Iets wat ik ook meteen heb aangegeven.
Kort daarna kwam de eerste tegenslag. De ambtenaar bij het UWV had een negatief advies uitgebracht. Vreemd op zich, omdat op de informatiebijeenkomst een ambtenaar van de gemeente nog had verkondigd dat het UWV enthousiast was over het project. Via mijn contactpersoon bij het CWI lukte het om een heroverweging los te krijgen en de negatieve beslissing te veranderen in een ‘Ja, mits het project doorgaat..’. En sindsdien was het stil. De oorspronkelijke startdatum van 1 oktober verstreek, die van 1 december ook en tenslotte die van 8 december. Na een telefoontje met Nijmegen bleek de vertraging vooral te zitten in het feit dat het UWV besloten had toch maar niet mee te werken, maar men had goede hoop er nog steeds uit te kunnen komen. En dat is klaarblijkelijk gelukt. Begin 2009 zullen dus een zestigtal aspirant ondernemers zich melden aan de poorten van het stadion voor een tweedaagse kennismaking, gevolgd door een kleine zes maanden van intensieve trainingen, workshops en individuele begeleiding om daarna, hopelijk, allemaal als zelfstandig ondernemer de sprong in het diepe te wagen.
Nu is voorspellen altijd lastig, zeker als het de toekomst betreft, maar ik geloof erin. Ik geloof in de creatieve geest en het doorzettingsvermogen van al die mensen die hun eigen toekomst in handen willen nemen en ergens een plekje willen creëren dat specifiek van hen is. Ik ga in ieder geval mijn uiterste best ervoor doen, zodat ergens half 2009 mijn geesteskindje eindelijk van start kan!

19-12-08

Rare jongens die Chinezen

Overdag je pyjama aanhouden en je de hele dag lekker niet aankleden, we doen het allemaal wel eens. Maar in Sjanghai is dat fenomeen uitgegroeid tot een regelrechte hype en heeft inmiddels dermate vormen aangenomen dat het stadsbestuur nu wil ingrijpen. ‘Inwoners die in pyjama over straat lopen zijn niet goed voor een stad die bekend wil staan als dynamisch, modern en hardwerkend.’ aldus het stadsbestuur.
Het buitenshuis dragen van een pyjama als statussymbool, je moet er maar opkomen. Het schijnt een statement te zijn waarmee je aangeeft dat je de zaakjes dermate goed voor elkaar hebt dat je het je kunt veroorloven om die dag niet te werken en dus in pyjama rond te lopen. Who cares? Ik heb überhaupt het hele gedoe van statussymbolen al nooit begrepen. Ik woon in een gewoon rijtjeshuis in een gewone straat. Ok, mijn liefste en ik hebben maar liefst drie auto’s ter beschikking, maar dat heeft een speciale reden. Verder liggen we er bepaald niet wakker van als de buurman een dikkere auto heeft dan wij, of vaker op vakantie gaat. Dat moet hij helemaal zelf weten, mij heeft hij er in ieder geval niet mee. Het neemt niet weg dat ik overigens wel een mening heb over bepaalde vervoermiddelen die hier met enige regelmaat in de straat verschijnen, iets met ‘compensatiegedrag’, maar dat is een geheel andere discussie.
Maar door het rondlopen in een pyjama geef je dus, volgens de Chinezen althans, aan dat het je goed gaat. Mij gaat het dus ook goed, want ik type deze regels, en vele van die hieraan vooraf gingen, doorgaans slechts gekleed in een joggingbroek en een t-shirt. Nee, niet gekleed in datgene wat ik in bed draag, want dat heeft werkelijk niets om het lijf, en zo kan en zal ik me nooit op straat aan het volk vertonen.
Ik kan me trouwens de tijd niet herinneren dat ik een echte pyjama bezat. Op z’n laatst zal dat geweest zijn toen ik een jaar of veertien was. Ik ben weliswaar opgevoed met het idee dat je minstens één paar in de kast moet hebben liggen voor het geval je onverhoopt in het ziekenhuis zou belanden,-eenzelfde fabel als waarom je dagelijks schoon ondergoed aan zou moeten trekken; je zou eens in een ongeval betrokken kunnen worden- , maar ervaring heeft inmiddels geleerd dat het ziekenhuis dan wel voor een soort pyjama zorgt. De week of acht die ik twee jaar geleden in het ziekenhuis doorbracht hebben mij geenszins genoodzaakt bij thuiskomst bij Wehkamp een pyjama te gaan bestellen, want met een sweatshort en t-shirts kom je ook een heel eind, en dat was dan vanaf het moment dat ik weer belangstelling begon te krijgen voor wat er zich buiten mijn ziekenhuisbed afspeelde. De hele periode daarvoor deed ik het met zo’n operatiehemd en verder niets. Uitermate comfortabel ovberigens, mits de drukknoopjes het blijven doen.
Maar goed, mij zul je dus niet op straat aantreffen in een outfit met streepjes, beertjes of fleurige bloemetjes, maar in Sjanghai zijn de straten redelijk gevuld met mensen in dergelijke kledij. Zo ook Zhu Li Rong (52). In een knoopjespyjama met rode bloemen zegt ze over haar outfit: ‘ Het is lekker warm en heel comfortabel. Waarom zou ik kleren aantrekken als ik toch niet ver van huis ga?’
Waarschijnlijk kun je dit fenomeen vergelijken met dat van de kapotte spijkerbroeken van een flink aantal jaar geleden. Toen deed ook iedereen zijn uiterste best voor om er, vaak voor veel geld, zo armoedig mogelijk uit te zien. Vergelijk het maar met out of bed gel of iets dergelijks, door allerlei kunstgrepen willen doen voorkomen of je net je bed uit bent gevallen, terwijl je juist uren bezig bent geweest om er zo onuitgeslapen uit te zien. Zo ook voor de Chinezen in de miljoenenstad Sjanghai. Denk vooral niet dat degene die aan die trend meedoet rechtstreeks van tussen de klamme lappen de straat op is gegaan. Nee, ook de pyjama-look is er eentje die zorgvuldig dient te worden samengesteld, en waarbij de keuze van de kleur en het te dragen motief bijzonder belangrijk zijn. En dat heeft niets met het net uit bed komen te maken, de gedragen pyjama heeft waarschijnlijk de lakens nog nooit gezien.
Toch zullen er ongetwijfeld in Sjanghai ook mensen zijn die al die onderliggende subtiliteiten niet hebben begrepen en inderdaad rechtstreeks uit bed de straat op stuiven. Over die categorie kan de 51-jarige Ye Qing ons, ze draagt een rode pyjama met bijpassende zachte sloffen met lachende berengezichtjes, op één punt in ieder geval geruststellen: ‘Ik was hem elke dag hoor!’. Gelukkig maar.
Sjanghai deed in de jaren negentig al eens een poging om de pyjama uit het straatbeeld te weren, maar dat was toen tevergeefs. Nu, met de wereldtentoonstelling van 2010 binnen haar stadsgrenzen, proberen ze het opnieuw, en startten een grote campagne om het gedrag van de bewoners te verbeteren. Of de campagne zal slagen blijft maar zeer de vraag.

18-12-08