Sommige dingen veranderen nooit, en een daarvan is dat kinderen niet van spruitjes houden. Dat was vroeger zo en dat zal altijd wel zo blijven, alhoewel ik enige tijd geleden wel in de krant een artikel las waarin aangekondigd werd dat er over enige tijd spruitjes op de markt zullen komen die kinderen wél lekker vinden. Die hebben een minder gecompliceerde smaak en zijn dus makkelijker te verteren voor het nog onderontwikkelde smaakpalet van kinderen.
Des te meer opvallend was daarom het gesprek dat ik vanmorgen opving in de supermarkt.
Ik was laat voor mijn doen, rond half tien, terwijl ik liever op de stoep sta als de supermarkt open gaat. Ik heb namelijk een afschuwelijke hekel aan mensenmassa´s en dan vooral aan mensen die, als ze eenmaal achter een boodschappenkarretje lopen, de rest van de wereldbevolking gemakshalve maar vergeten en rustig middenin een gangpad gaan staan kletsen of hun boodschappenlijstje staan te bestuderen. Schrijf dan wat duidelijker! Maar goed, mijn liefste lag nog heerlijk in dromenland terwijl ik onder de douche stond te bedenken wat er allemaal ingeslagen moest worden. Op zich is dat niet zo´n grote opgave, want in grote lijnen is dat elke week hetzelfde. In de keuken ligt standaard een schrijfblokje waarop alles genoteerd wordt wat op gaat of waarnaar we mis grijpen gedurende de week. Daarmee heb je standaard het grootste deel van je boodschappenlijst al en hoef je dus enkel na te denken over de extra dingen die je moet kopen. Spullen die de vaste supermarkt niet voert of die uit een geheel andere winkel moeten komen. Zo moest ik eraan denken om een nieuwe keukenwekker te kopen omdat de oude al enige tijd de onhebbelijke gewoonte had om alleen te werken als je er enige minuten heel hard mee geschud had. Het paarse exemplaar, in de vorm van een ei, had het dus enigszins verbruid en lag inmiddels in de vuilnisbak tussen de resten van het diner van gisteren. Zo nadenkend voltooide ik het ochtend-douche-ritueel en stond even later gelaarsd en gespoord klaar om te vertrekken. En ik weet niet wat het is, maar je kunt op een gegeven dag zo vreselijk zin in iets hebben. In mijn geval is dat vrijwel altijd gegrilde kip, maar soms ook chocola en heel soms iets veel gezonders, namelijk spruitjes. In bepaalde periodes kan ik er prima mee leven, word ik er zelfs blij van, als ik ze drie keer per week zou krijgen voorgeschoteld. Daar ik echter in huize de L´Ecluse degene ben die meestal kookt en daarbij óók degene ben die de boodschappen doet, kan ik dat dus grotendeels zelf bepalen. Niet dat mijn liefste mij blindelings mijn gang laat gaan, maar samen komen we er doorgaans prima uit, zij het dat ik iets meer inlever van mijn wensenlijstje dan mijn eega, maar dat is een kleine prijs voor de liefde denk ik dan maar.
Ik liep dus mijn vaste route door de supermarkt en mijn karretje begon al aardig vol te raken. Bij de potgroente kwam ik een jonge vader tegen die met zijn zoontje de wekelijkse boodschappen aan het doen was. Moeders was nergens te bekennen en paste dus thuis op de andere spruiten of lag, net als mijn lief, nog te bed. Maar vader en zoon, ik schatte het ventje op een jaar of twee, waren in een zeer geanimeerd gesprek verwikkeld en hadden het prima naar de zin. Zoontje was duidelijk bezig de grenzen van zijn wereldje te verkennen en claimde alles voor zichzelf waar hij zijn kleine handjes op kon leggen. Zo ook een zakje met schoongemaakte spruiten. ´Voor mij!´ kraaide het ventje uitdagend tegen zijn vader. Nu heb ik absoluut geen verstand van opvoeden en nog minder van kindertjes, maar in zo´n geval zou ik, als ouder, toch de mogelijkheid grijpen die me, weliswaar uit kinderlijke naïviteit, op zo´n moment geboden wordt. Maar deze vader niet. Hij sprak zijn zoon quasi vermanend toe. ´Nee hoor, die zijn voor pappa, en, wijzend op een pak macaroni, ´dát is voor jou!´ De man liet hiermee, voor open doel, een giga kans liggen zijn zoon tot eten van gezonde groente aan te zetten. Bovendien liet hij de kans lopen zijn zoon een klein lesje ´pas op wat je zegt´ te geven. Een les die mijn liefste, geheel tot mijn voordeel en plezier, ook iets te weinig heeft geleerd. Maar ja, daarbij gaat het meestal weer niet over spruitjes…
15-03-08
zaterdag 15 maart 2008
vrijdag 14 maart 2008
Paranoia
Soms lijkt het wel alsof ik steeds meer paranoia word. Ik zie steeds meer samenhang tussen diverse gebeurtenissen, en het plaatje dat ze gezamenlijk laten zien stemt me alles behalve vrolijk.
Ligt het aan mij, dat ik het opvallend vind, als er in de Tweede Kamer gedebatteerd wordt over afschaffing van het verbod op Godslastering, terwijl de hele wereld afwacht waarmee Wilders gaat komen? Ik vind het een beetje té toevallig. Ok, er wordt gezegd dat het wetsartikel sinds een jaar of veertig niet meer is gebruikt, maar is het ooit méér actueel geweest in de laatste decennia? Anderen werpen weer op dat dit een onderwerp is wat al ‘langer op de agenda stond’, maar dat het nu opeens weer actueel is, vind ik op z’n minst opmerkelijk. Net als het feit dat het op dezelfde dag besproken wordt als een verbod op dierenporno. Maar dat die twee verbanden zouden hebben gaat me toch nét weer wat te ver!
Maar niet alleen deze zaken vormen de achterliggende reden voor mijn groeiend gevoel van paranoia. Overal lees en hoor ik zaken waarvan ik dacht dat die toch wel overal duidelijk zouden zijn, maar niets blijkt minder waar. Zo las ik gisteren op Nu.nl de kop ‘Incest blijft illegaal in Duitsland ’. Mijn eerste reactie blijft dan: ‘Nogal wiedus!’, maar als je het bijbehorende artikeltje leest blijkt het te gaan over een zéér specifiek geval van een broer en zus die elkaar pas na jaren tegenkwamen, een relatie en kinderen kregen, en er toen pas achter kwamen dat ze familie van elkaar waren. De man was om de relatie veroordeeld en had, samen met zijn zus, de hoogste rechterlijke instantie aangesproken, omdat ze vonden dat het verbod op incest, en dus de strafbaarheid ervan, een aantasting was van hun rechten om zich vrijelijk te ontplooien. En dat laatste is een grondrecht dat in de Duitse wet is verankerd. Het Duitse Federale Constitutionele Hof in Karlsruhe deed gisteren uitspraak en oordeelde dat het verbod op incest niet in strijd was met de grondwet en dat de straf van de man, én dus ook de onder toezicht stelling van de vrouw, dus rechtmatig zijn. Een van de doorslaggevende argumenten was trouwens de ‘zuiverheid van het ras’ en het gevaar dat een dergelijke relatie kan opleveren voor de eventuele kinderen die daaruit voortkomen. En bij een verhaal over ‘zuiverheid van het ras’ beginnen bij mij de nekharen toch rap overeind te staan.
Ook las ik dat ons aller JP in het Europees Parlement ‘solidariteit heeft gevoeld’ toen hij donderdagavond tijdens het diner op de EU-top een toelichting gaf op ontwikkelingen in Nederland rond de film van Wilders en de zorgwekkende signalen die het kabinet uit het buitenland krijgt. Balkenende zag tijdens zijn verhaal veel "begrijpende blikken" en "instemmende reacties". Het was blijkbaar gezellig daar tijdens dat diner, want in mijn visie is JP nou niet bepaald het prototype van een zeer invoelend mens. Ik vermoed dan ook dat zijn collegae regeringsleiders met hun ‘begrijpende blikken’ eerder hun medelijden met ons, arme Nederlanders onder een dergelijke minister-president, betuigden. En die ‘instemmende reacties’ waren duidelijk als instemming bedoeld op de gemompelde opmerking van een van hen, of het Sarkozy of Brown was heb ik niet kunnen achterhalen, dat er nu wel lang genoeg was geleuterd en dat de soep toch nu wel heel ernstig begon af te koelen. Maar goed, JP is na het diner als happy man weer huiswaarts getogen en dat is ook weer wat waard, al is het maar voor zijn vrouw. Ik zou JP tenslotte ook niet graag elke keer bij thuiskomst moeten opvangen als wederom niemand hem serieus heeft genomen. Dat gevoel zou toch inmiddels bekend moeten zijn zou je denken. Of zou hij zijn eerste ontbijtafspraak bij Bush al vergeten zijn?
Tenslotte viel mijn oog op het bericht dat de ‘pardon-groep’ toch kleiner blijkt te zijn dan oorspronkelijk gedacht. Kleiner? Laat me niet lachen! Het is puur een kwestie van gegoochel met cijfertjes! Nu zijn het er 26.500, en dat is iets minder dan de 27.500 die men eerst dacht. Precies, 1000 minder. PRECIES duizend minder. Terwijl de oorspronkelijke raming uitging van een aantal tussen 25.000 en 30.000. Daar liggen die 26.500 én die 27.500 toch óók tussenin? Wie is hier nou gek?
14-03-08
Ligt het aan mij, dat ik het opvallend vind, als er in de Tweede Kamer gedebatteerd wordt over afschaffing van het verbod op Godslastering, terwijl de hele wereld afwacht waarmee Wilders gaat komen? Ik vind het een beetje té toevallig. Ok, er wordt gezegd dat het wetsartikel sinds een jaar of veertig niet meer is gebruikt, maar is het ooit méér actueel geweest in de laatste decennia? Anderen werpen weer op dat dit een onderwerp is wat al ‘langer op de agenda stond’, maar dat het nu opeens weer actueel is, vind ik op z’n minst opmerkelijk. Net als het feit dat het op dezelfde dag besproken wordt als een verbod op dierenporno. Maar dat die twee verbanden zouden hebben gaat me toch nét weer wat te ver!
Maar niet alleen deze zaken vormen de achterliggende reden voor mijn groeiend gevoel van paranoia. Overal lees en hoor ik zaken waarvan ik dacht dat die toch wel overal duidelijk zouden zijn, maar niets blijkt minder waar. Zo las ik gisteren op Nu.nl de kop ‘Incest blijft illegaal in Duitsland ’. Mijn eerste reactie blijft dan: ‘Nogal wiedus!’, maar als je het bijbehorende artikeltje leest blijkt het te gaan over een zéér specifiek geval van een broer en zus die elkaar pas na jaren tegenkwamen, een relatie en kinderen kregen, en er toen pas achter kwamen dat ze familie van elkaar waren. De man was om de relatie veroordeeld en had, samen met zijn zus, de hoogste rechterlijke instantie aangesproken, omdat ze vonden dat het verbod op incest, en dus de strafbaarheid ervan, een aantasting was van hun rechten om zich vrijelijk te ontplooien. En dat laatste is een grondrecht dat in de Duitse wet is verankerd. Het Duitse Federale Constitutionele Hof in Karlsruhe deed gisteren uitspraak en oordeelde dat het verbod op incest niet in strijd was met de grondwet en dat de straf van de man, én dus ook de onder toezicht stelling van de vrouw, dus rechtmatig zijn. Een van de doorslaggevende argumenten was trouwens de ‘zuiverheid van het ras’ en het gevaar dat een dergelijke relatie kan opleveren voor de eventuele kinderen die daaruit voortkomen. En bij een verhaal over ‘zuiverheid van het ras’ beginnen bij mij de nekharen toch rap overeind te staan.
Ook las ik dat ons aller JP in het Europees Parlement ‘solidariteit heeft gevoeld’ toen hij donderdagavond tijdens het diner op de EU-top een toelichting gaf op ontwikkelingen in Nederland rond de film van Wilders en de zorgwekkende signalen die het kabinet uit het buitenland krijgt. Balkenende zag tijdens zijn verhaal veel "begrijpende blikken" en "instemmende reacties". Het was blijkbaar gezellig daar tijdens dat diner, want in mijn visie is JP nou niet bepaald het prototype van een zeer invoelend mens. Ik vermoed dan ook dat zijn collegae regeringsleiders met hun ‘begrijpende blikken’ eerder hun medelijden met ons, arme Nederlanders onder een dergelijke minister-president, betuigden. En die ‘instemmende reacties’ waren duidelijk als instemming bedoeld op de gemompelde opmerking van een van hen, of het Sarkozy of Brown was heb ik niet kunnen achterhalen, dat er nu wel lang genoeg was geleuterd en dat de soep toch nu wel heel ernstig begon af te koelen. Maar goed, JP is na het diner als happy man weer huiswaarts getogen en dat is ook weer wat waard, al is het maar voor zijn vrouw. Ik zou JP tenslotte ook niet graag elke keer bij thuiskomst moeten opvangen als wederom niemand hem serieus heeft genomen. Dat gevoel zou toch inmiddels bekend moeten zijn zou je denken. Of zou hij zijn eerste ontbijtafspraak bij Bush al vergeten zijn?
Tenslotte viel mijn oog op het bericht dat de ‘pardon-groep’ toch kleiner blijkt te zijn dan oorspronkelijk gedacht. Kleiner? Laat me niet lachen! Het is puur een kwestie van gegoochel met cijfertjes! Nu zijn het er 26.500, en dat is iets minder dan de 27.500 die men eerst dacht. Precies, 1000 minder. PRECIES duizend minder. Terwijl de oorspronkelijke raming uitging van een aantal tussen 25.000 en 30.000. Daar liggen die 26.500 én die 27.500 toch óók tussenin? Wie is hier nou gek?
14-03-08
Abonneren op:
Posts (Atom)