Met het klimmen van de jaren komen de gebreken, niemand ontkomt eraan. Ook ik niet. Ik leefde tot voor kort in de overtuiging dat ik een vrijwel feilloos oog voor detail had en alles zag, maar die overtuiging werd vanmorgen wreed de bodem ingeslagen. Nu weet ik het zeker, ik ben toegetreden tot de rijen der aftakelenden, de orde der toekomstige fossielen.
Gisteravond stond ik af te wassen nadat mijn lief gekookt had. Een klusje waar ik geen hekel aan heb en bovendien eentje waarbij je direct eer van je werk hebt. Het aanrecht is na een par minuten dan weer veranderd van een vette plakzooi in een leeg en schoon oppervlak, klaar voor alles wat je maar kunt bedenken dat je op een aanrecht zou willen doen. Met de afwas aan kant moest ook het fornuis schoon, dus haalde ik de spatplaatjes en de gietijzeren ringen eraf en begon, om even later tevreden naar het glimmend eindresultaat te kunnen kijken. De spatplaatjes en gietijzeren ringen zette ik, zoals altijd, te drogen op een vaatdoek tegen de muur. Vanmorgen, terwijl ik stond te wachten tot het water kookte voor mijn eerste bakkie capp, wilde ik het fornuis weer in orde brengen. Nu heeft de ontwerper destijds een zeer ingenieus systeem bedacht zodat alles maar op één manier en op één plek past. Door een systeem van openingen van verschillende grootte, en spatplaatjes met één of twee inkepingen is het dan dus een fluitje van een cent om alle onderdelen weer op de juiste plek terug te leggen. Alleen heb ik altijd moeite met die verrekte gietijzeren ringen. Er zijn twee grote en twee kleine, dus zo héél moeilijk zou het niet moeten zijn…zou je zeggen. Toch moet ik zo’n ding minstens drie keer omdraaien om te zien welk exemplaar nu één en welk exemplaar twee uitstulpingen heeft die weer in de uitsparingen van de spatplaatjes passen. En waar het nu precies aan lag deze morgen weet ik niet, maar vanmorgen zag ik opeens dat er onderop de gietijzeren ringen letters stonden. Afkorting LV voor, vermoed ik, links voor en RA voor rechts achter. Ik was er even stil van. Ik was dus al jaren aan het stuntelen om alles weer op de juiste manier in elkaar te passen en al die tijd had de ontwerper dus al rekening gehouden met domoren als ik? Hij was me zelfs al voor geweest en had me al die moeite zelfs al willen besparen! Doch ik, de stommeling, wenste het niet te zien en had de vooruitziende blik van deze Meester dus nooit op waarde geschat! Maar nooit meer dus. Ik neem alsnog mijn hoed af, weliswaar vele jaren na dato, voor het vooruitziend genie van deze noeste en wakkere werker. De man die, in tegenstelling tot zovele moderne ontwerpers, de ziel nog begreep van het eenvoudig mannenbrein dat best wel wil helpen in het huishouden maar sommige zaken simpelweg niet begrijpt. Afwassen kan ik, stofzuigen ook, en daarbij snap ik zelfs ook nog wel dat je niet altijd ergens omheen maar ook soms ergens onderdoor moet stofzuigen. Maar sommige dingen snap ik gewoon echt niet, en die worden er bepaald niet beter op met het gestaag klimmen van de jaren. De was doen is precies zo’n voorbeeld. In mijn alleenwonende jaren gingen witte t-shirts en witte overhemden gezellig gezamenlijk in de wasmachine. Wit is tenslotte wit en dat kon dus prima samen, dacht ik. Vandaag de dag, geheel opnieuw getraind en hertraind door Mevrouw de L’Ecluse, weet ik beter. Overhemden mogen NOOIT samen met t-shirts in één trommel en al helemaal niet in de droger! Foei Henry, dreiwerf foei!
Mezelf verslagen weten bij die, zo ogenschijnlijk doodsimpele, huishoudelijke klusjes was altijd al een kwelling voor mijn teer mannelijk ego, en nu is daar de eerste voorbode van ouderdomsaftakeling bijgekomen. En op zich is ouder worden niet erg, het dingen niet meer kunnen wel. Maar waar ik het meest tegenop zie is het feit dat er straks iemand langs gaat komen die gemaakt vriendelijk en belangstellend komt vragen of ‘WIJ deze ochtend al geplast hebben?’ of komt informeren of ‘WIJ braaf ons toetje hebben opgegeten?’. Ik ben bang dat ik tegen die tijd nóg veel opstandiger en dwarser ga worden dan dat ik nu al te boek sta, want van mezelf weet ik het wel, en van jou wil ik het niet eens weten! Gelukkig is de echte ouderdom nog ver verwijderd, en tot die tijd rommel ik dus maar rustig verder met mijn goede bedoelingen. Dan doe ik er maar wat langer over…tot ik ontdek dat er meerdere ontwerpers zijn geweest die mijn gestuntel al voorzagen. Ouderdom komt inderdaad met gebreken, maar met het klimmen van de jaren neemt ook, als het goed is tenminste, de wijsheid toe. En sommige dingen kun je nu eenmaal beter overdragen aan mensen die er beter in zijn. Ik drink wel rustig mijn cappuccino op de bank, dáár ben ik toevallig weer ERRUG goed in!
08-03-08
zaterdag 8 maart 2008
donderdag 6 maart 2008
DE Film
De wereld staat in brand om een film, een film waarvan niemand nog maar één minuut heeft gezien. Toch duikelt iedereen over elkaar heen om zich uit te spreken vòòr de vrijheid van meningsuiting of tégen de aangekondigde ‘belediging van de Islam’.
En Wilders? Die ziet de wereld om zich heen het hoofd volstrekt verliezen en geniet, dat kán haast niet anders. Hij kondigde gisteren aan dat de eerste vertoning ‘rond eind maart’ plaats zal vinden in perscentrum Nieuwspoort in Den Haag, vlak bij het Binnenhof.
Op het moment dat ik die vage omschrijving hoorde wist ik het zeker. Wilders heeft hier een machtig wapen in handen om de hele wereld in één keer volstrekt voor schut te zetten, het voltallige kabinet incluis. Want ‘rond eind maart’ valt namelijk óók de datum van 1 april, de dag waarop mensen elkaar al eeuwenlang voor de gek houden.
Ik zie Wilders al verschijnen, de blonde lokken in model. Voor de deur van het perscentrum verdringen cameraploegen van over de hele wereld elkaar om het nieuwsevent van de eeuw vast te leggen. Camera’s klikken als Wilders achter de microfoon plaatsneemt en zelfverzekerd de zaal in kijkt. Dan heft hij zijn hand op en wordt het stil, doodstil. Uit zijn binnenzak haalt Wilders een rode neus en zet die op. Hij neemt het woord:
‘Dames en heren van de wereldpers, er is geen film! Ik herhaal, er is GEEN film! Ik heb middels dit verhaal een daad willen stellen, en uit de hysterische reacties van de afgelopen maanden blijkt mijn gelijk..’
Of we Wilders ooit dergelijke woorden zullen horen spreken is de grote vraag, maar in zijn hand heeft hij de sleutel tot een van de grootste media-hoaxes ooit. Nog nooit is er over een nog nooit vertoonde film zo’n gigantische ophef geweest. Nog nooit heeft een Nederlandse politicus, en een politicus van een kleine partij ook nog eens, zo het politieke schouwtoneel gedomineerd als Wilders dat de afgelopen maanden heeft gedaan. Ministers, staatssecretarissen en andere hoogwaardigheidsbekleders hebben zich er allemaal mee bezig gehouden, hebben plannen gemaakt, uitspraken gedaan en doemscenario’s bedacht. En de veroorzaker van al die heisa zweeg ondertussen in alle talen. Maar wat een coupe zou het zijn als Wilders aankondigde dat er helemaal geen film is en ook nooit is geweest! Dat het allemaal bedoeld was op één punt héél duidelijk te maken! Het land zou op zijn grondvesten trillen en iedereen, van Jan Peter tot de laagste ambtenaar, zullen zich rood van schaamte verstoppen totdat zelfs de nagalm van de dreun is opgehouden, om dan weer stotterend en schaaplachend tevoorschijn te komen en te verklaren dat het allemaal doorgestoken kaart was.
Voor mij is het al lang niet meer interessant of Wilders nu wél of géén film heeft gemaakt. Met de aankondiging alleen al, heeft hij feilloos aangetoond hoe beperkt en eenzijdig het denken is op deze wereld, en dan met name is grote delen van de islamitische wereld. Hij heeft ons pijnlijk laten zien dat we, als wereldbevolking, nog mijlenver verwijderd zijn van het ideaal van één grote globale familie die de problemen die ons bedreigen tezamen het hoofd biedt. De verdeeldheid is momenteel namelijk groter dan ooit, vooral over wat we zouden moeten of mogen geloven, denken, zeggen of tekenen. En een oplossing r is niet meteen voor handen. Daarvoor is een hoop tijd, wijsheid, dialoog en geduld nodig. Nu Wilders de camera’s van de wereld op zich gericht weet, zou hij de daverende dreun aan de wereld kunnen uitdelen die héél misschien mensen tot nadenken zou kunnen aanzetten. Maar of hij dat gaat doen is, helaas, nog koffiedik kijken. Ik weet alleen dat ik zo’n kans niet zou laten lopen…
06-03-08
En Wilders? Die ziet de wereld om zich heen het hoofd volstrekt verliezen en geniet, dat kán haast niet anders. Hij kondigde gisteren aan dat de eerste vertoning ‘rond eind maart’ plaats zal vinden in perscentrum Nieuwspoort in Den Haag, vlak bij het Binnenhof.
Op het moment dat ik die vage omschrijving hoorde wist ik het zeker. Wilders heeft hier een machtig wapen in handen om de hele wereld in één keer volstrekt voor schut te zetten, het voltallige kabinet incluis. Want ‘rond eind maart’ valt namelijk óók de datum van 1 april, de dag waarop mensen elkaar al eeuwenlang voor de gek houden.
Ik zie Wilders al verschijnen, de blonde lokken in model. Voor de deur van het perscentrum verdringen cameraploegen van over de hele wereld elkaar om het nieuwsevent van de eeuw vast te leggen. Camera’s klikken als Wilders achter de microfoon plaatsneemt en zelfverzekerd de zaal in kijkt. Dan heft hij zijn hand op en wordt het stil, doodstil. Uit zijn binnenzak haalt Wilders een rode neus en zet die op. Hij neemt het woord:
‘Dames en heren van de wereldpers, er is geen film! Ik herhaal, er is GEEN film! Ik heb middels dit verhaal een daad willen stellen, en uit de hysterische reacties van de afgelopen maanden blijkt mijn gelijk..’
Of we Wilders ooit dergelijke woorden zullen horen spreken is de grote vraag, maar in zijn hand heeft hij de sleutel tot een van de grootste media-hoaxes ooit. Nog nooit is er over een nog nooit vertoonde film zo’n gigantische ophef geweest. Nog nooit heeft een Nederlandse politicus, en een politicus van een kleine partij ook nog eens, zo het politieke schouwtoneel gedomineerd als Wilders dat de afgelopen maanden heeft gedaan. Ministers, staatssecretarissen en andere hoogwaardigheidsbekleders hebben zich er allemaal mee bezig gehouden, hebben plannen gemaakt, uitspraken gedaan en doemscenario’s bedacht. En de veroorzaker van al die heisa zweeg ondertussen in alle talen. Maar wat een coupe zou het zijn als Wilders aankondigde dat er helemaal geen film is en ook nooit is geweest! Dat het allemaal bedoeld was op één punt héél duidelijk te maken! Het land zou op zijn grondvesten trillen en iedereen, van Jan Peter tot de laagste ambtenaar, zullen zich rood van schaamte verstoppen totdat zelfs de nagalm van de dreun is opgehouden, om dan weer stotterend en schaaplachend tevoorschijn te komen en te verklaren dat het allemaal doorgestoken kaart was.
Voor mij is het al lang niet meer interessant of Wilders nu wél of géén film heeft gemaakt. Met de aankondiging alleen al, heeft hij feilloos aangetoond hoe beperkt en eenzijdig het denken is op deze wereld, en dan met name is grote delen van de islamitische wereld. Hij heeft ons pijnlijk laten zien dat we, als wereldbevolking, nog mijlenver verwijderd zijn van het ideaal van één grote globale familie die de problemen die ons bedreigen tezamen het hoofd biedt. De verdeeldheid is momenteel namelijk groter dan ooit, vooral over wat we zouden moeten of mogen geloven, denken, zeggen of tekenen. En een oplossing r is niet meteen voor handen. Daarvoor is een hoop tijd, wijsheid, dialoog en geduld nodig. Nu Wilders de camera’s van de wereld op zich gericht weet, zou hij de daverende dreun aan de wereld kunnen uitdelen die héél misschien mensen tot nadenken zou kunnen aanzetten. Maar of hij dat gaat doen is, helaas, nog koffiedik kijken. Ik weet alleen dat ik zo’n kans niet zou laten lopen…
06-03-08
Abonneren op:
Posts (Atom)