De producenten van wasmiddel Ariel roepen ons, in paginagrote advertenties in de krant, op om met twee vingers een bijdrage aan de aarde te leveren door de wastemperatuur terug te zetten van 40°C op 30°C. Hiermee kunnen we in één jaar tijd 40% energie besparen, genoeg om 3 miljoen mensen van licht te voorzien. Voor hoe lang staat er dan weer niet bij. De tekst eindigt met: ´Als je gelooft in daden in plaats van woorden, laat dan je twee vingers spreken.´
Sprekende vingers. Het eerste beeld wat in me opkomt als ik daarover nadenk, is Winston Churchill die, met een dikke sigaar er stevig tussen geklemd, het ´V` teken maakt. Dat is pas sprekend. Maar vingers kunnen veel meer spreken. Iedereen kent de opgestoken wijsvinger die zegt dat je iets wilt zeggen. Zo ook de opgestoken middelvinger die weer veel zegt, zònder dat daarbij gesproken hoeft te worden. Het opgestoken vingertje zegt weer dat het prima gaat. Boven water althans, want onder water betekent het juist dat je zo snel mogelijk weer naar boven wilt. Daar geldt het, tot rondje gevormde, gebaar van duim en wijsvinger juist weer dat alles onder controle is.
Een vinger kan ook, om de trekker van een vuurwapen gekromd, voor eigen rechter spelen of, in geval van ernstige bedreiging, zorgen voor verdediging van leven en lijf. Duim en wijsvinger die, enkele centimeters boven elkaar gehouden, aangeven hoe rakelings het ongeluk werd afgewend kunnen, met een iets andere intentie, ook aangeven hoe klein andermans geslacht en mannelijkheid wordt geacht. Een gebaar wat doorgaans door de ontvanger niet echt in dank wordt afgenomen en deshalve vaak wordt beantwoord met een scheldpartij, een gebalde vuist op rake klappen. Het is maar hoe de situatie op dat moment is.
Een ander, wereldwijd bekend, gebruik van een vinger is die door Hansje Brinker. Dit jochie stopte zijn vinger in het gat in de dijk en wist zo zijn omgeving voor een ernstige ramp te behoeden. Ik heb ooit dat beeld trachten uit te leggen aan een Amerikaan, en ik zal nooit meer zijn schaterlach vergeten toen ik riep: ´Try puting YOUR finger up a Dike!´
Maar ik ben het toch met de advertentiemakers eens. Met twee vingers kun je inderdaad invloed uitoefenen waar de wereld, de aarde en ons land, absoluut mee gediend zijn. Hoe? Door het rode potlood vast te pakken en daarmee een keuze te maken voor verandering. Helaas mogen we hier voorlopig nog niet stemmen voor de landelijke politiek. Alleen op 23 januari voor de ene PvdA-er of de andere. Een stemming waar ik, uit protest, dus NIET aan zal deelnemen. Moest er echter voor de Tweede Kamer mogen worden gestemd, dan zou ik beslist niet verstek laten gaan. Niet dat ik weet op wie ik nu zou gaan stemmen overigens, maar dat het niet het huidige zooitje ongeregelde en hypocriete gezagsdragers betreft weet ik wel. Die kramen regelmatig dermate grote onzin uit dat ik, zoals gisteren tijdens een interview met een CDA-kamerlid op Radio 2, even met een vinger in mijn oor moet checken of ik het inderdaad goed verstaan heb. En dat bleek helaas, maar kloppen deed het nog steeds niet. In Nederland hebben we één BTW-tarief? Dacht het niet! Je hebt drie vingers nodig, minimaal.
Maar goed, je kunt dan wel met twee vingers invloed uitoefenen, je moet wel de gelegenheid krijgen. En de verkiezingen zijn, helaas helaas, nog ver weg. Tot die tijd oefen ik mijn vingers maar een beetje. De ene hangt boven ´de knop´ en de andere? Die zit in mijn neus….
08-01-08
dinsdag 8 januari 2008
zaterdag 5 januari 2008
Maaiveld en boerenverstand
´Met de kop boven het maaiveld uitsteken´ is, in ons kikkerlandje althans, niet iets wat iemand doorgaans in dank wordt afgenomen. ´Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg!´ krijg ik dan ook meermalen te horen. Toch kan ik het niet nalaten me af te vragen waarom we allemaal zo krampachtig en afwijzend reageren op mensen die het anders zien, anders denken of anders doen. Is het omdat we het zélf allemaal het beste weten en dat ook maar al te graag etaleren? Niet voor niets staan we bekend als het volk met het ´opgestoken vingertje´ tenslotte. Een deel van de verklaring zal ongetwijfeld zitten in het feit dat elk gedrag dat afwijkt van de norm een aanpassing vergt van de omgeving. En dat is lastig, want mensen zijn nu eenmaal gewoontedieren. Maar toch is dat antwoord me te simpel en te weinig verklarend.
Ligt het antwoord dus in onze Calvinistische volksaard? In onze protestantse levenswijze? In puriteinse opvattingen over wat wel, en vooral wat niet acceptabel is? Ik moet het antwoord helaas schuldig blijven, maar het feit dat het zo is, ondervind ik bijna dagelijks. Vrijwel iedereen doet zijn uiterste best om je vooral maar binnen de lijntjes te laten kleuren, zo houden we de wereld om ons heen simpel en overzichtelijk. Maar wat nu, als de wereld om ons heen nog véél simpeler en overzichtelijker is dan ze ons willen doen geloven? Dat met een héél klein beetje boerenverstand een hele hoop zaken al voortijdig op te lossen, of te voorkomen is? De voorbeelden zie ik dagelijks om me heen.
Bij een bedrijf worden de regiokantoren gesloten, uit bezuinigingsoverwegingen. Op zich niets mis mee, maar er is dan wel een probleem voor en met de mensen die er werken, maar dat is op te lossen. Een deel kan over komen naar het hoofdkantoor en voor een ander deel wordt ander werk gezocht. Anders is het voor diegenen die vanuit die regiokantoren in den lande werken en nu dus hun directe basis en contact met het bedrijf kwijt raken. Zij moeten voortaan veel zelfstandiger werken en veel meer zaken zelf regelen. Voor een deel zal dat best wel lukken, maar er zijn er ook een heel aantal die dat nu eenmaal niet kunnen. Die gaan lopen freewheelen en lopen spelen, in plaats van hun werk te doen, met alle gevolgen vandien. Feitelijk zijn dat allemaal zaken die je, met een beetje nadenken vooraf, kunt zien aankomen. Maar niet dus. De directie van dit bedrijf was zéér verbaasd en ontstemt toen bleek dat dit soort gedragingen ontstonden, en de service en dienstverlening aan de klant er hevig onder bleek te lijden. De directie reageerde meteen, en wel met een bombardement aan schriftelijke waarschuwingen en ontslagen op staande voet. De werknemers waren namelijk hoofdelijk schuldig, hèn viel tenslotte niets te verwijten. En in die redenering kan ik me dus niet vinden. Ik vind dat, als je rekening houdt met alle factoren, je bepaalde zaken wel degelijk kunt voorzien en er dus rekening mee kunt houden. Zeker als je te maken hebt met, wat nogal oneerbiedig, ook wel ´de onderkant van de arbeidsmarkt´ wordt genoemd. Dan heb je nu eenmaal te maken met laag geschoold personeel dat louter werkt voor de centen. Mensen ook die, als ze iets anders kunnen vinden wat méér betaald en/ of wat minder moeite kost, meteen overstappen. Er is dus, een enkele uitzondering daargelaten, geen grote binding met het bedrijf of het werk. Laat je deze mensen dus helemaal los, dan kun je erop wachten dat er excessen ontstaan. Simpelweg omdat de meesten niet in staat zijn om geheel zelfstandig te werken en die verantwoordelijkheid te nemen. Ook niet als sterk het gevoel leeft dat er alleen op hén bezuinigd wordt en er ´op het hoofdkantoor´ nog steeds alles mogelijk is. Maar goed, ik ben benieuwd hoe die directie hier verder mee omgaat, en ik zal het met aandacht blijven volgen.
Zo was ik ook zeer recent op een nieuwjaarsborrel. Ik raakte daar in gesprek met een ondernemer die zich vooral richt op veranderingsprocessen bij de overheid. Hij vroeg me, hoe origineel, wat ik deed voor de kost, en ik vertelde hem van mijn, reeds vergevorderde, plannen. Een haast vaderlijke en meewarige blik verscheen in zijn ogen terwijl hij me toefluisterde: ´Je moet je vooral op één ding concentreren, niet twee of drie!´. En weg was hij.
Maar ik wil me helemaal geen beperkingen opleggen. Ik wil me, na me jarenlang te hebben ingehouden en, min of meer, aangepast, juist eens helemaal kunnen uitleven! Ik wil kunnen doen waar ik, bewezen, echt goed in ben, en waar ik ook nog eens een hoop plezier en vreugde aan beleef, maar blijkbaar is dat vreemd en verkeerd.
In de voorbereiding heb ik vele gesprekken gevoerd, met veel verschillende mensen. Van accountants tot bankmensen, en van ondernemers tot collega´s. En telkens weer kwam, ergens tussen de regels door, de boodschap dat ik één item uit moest kiezen en me daarop moet concentreren, aders was elk initiatief al bij voorbaat gedoemd te mislukken. En dan ga je dus nadenken, ik tenminste wel, of wellicht iedereen gelijk heeft en ik dus niet. Of ik er niet verstandig aan zou doen om de goede raad op te volgen in plaats van die naast me neer te leggen. Maar hoe langer ik er over nadenk, hoe meer ik tot de conclusie kom dat ik gewoon mijn hart moet volgen. Gewoon moet gaan doen hoe ik denk dat het zou moeten. Ik heb er tenslotte al heel lang over nagedacht en weet zeker dat het zo òók kan, hoe onwaarschijnlijk dat ook klinkt wellicht. Maar alleen als ik het op mijn manier kan doen is het ook echt van mij, en juist dat is belangrijk. Het is van mij, en van niemand anders.En iedereen mag het met me eens, of met me oneens zijn. Ik luister naar de argumenten en neem mee wat ik ervan kan gebruiken. Maar me laten weerhouden? Weinig kans. En dat ik daarmee boven het maaiveld uitkom? Dat moet dan maar. Daar waar ik wil gaan zaaien, en hopelijk ook oogsten in de toekomst, groeit toch nog weinig momenteel. De kans dat ik opval is dus groot. Maar dat mag, graag zelfs. En dat het niet bepaald makkelijk zal zijn is ook ingecalculeerd. Maar één ding staat voor mij bovenaan. En dat is het feit dat ik weet dat als ik het nu niet ga proberen, ik er de rest van mijn leven spijt van ga krijgen! Maar, ondanks dat, heb ik er volop vertrouwen in. Ik weet wat ik wil en, dat is ook niet onbelangrijk, waarom ik het wil. Ik weet ook wat ik kan en waar ik niet zo goed in ben. Wat ik dus moet uitbesteden of waarbij ik dus andermans hulp moet inroepen. Met een beetje logica en je simpele boerenverstand kun je het tenslotte ver schoppen, en dat ga ik bewijzen. 2008? Dat wordt MIJN jaar! Nou nog een beetje geld vinden....
05-01-08
Ligt het antwoord dus in onze Calvinistische volksaard? In onze protestantse levenswijze? In puriteinse opvattingen over wat wel, en vooral wat niet acceptabel is? Ik moet het antwoord helaas schuldig blijven, maar het feit dat het zo is, ondervind ik bijna dagelijks. Vrijwel iedereen doet zijn uiterste best om je vooral maar binnen de lijntjes te laten kleuren, zo houden we de wereld om ons heen simpel en overzichtelijk. Maar wat nu, als de wereld om ons heen nog véél simpeler en overzichtelijker is dan ze ons willen doen geloven? Dat met een héél klein beetje boerenverstand een hele hoop zaken al voortijdig op te lossen, of te voorkomen is? De voorbeelden zie ik dagelijks om me heen.
Bij een bedrijf worden de regiokantoren gesloten, uit bezuinigingsoverwegingen. Op zich niets mis mee, maar er is dan wel een probleem voor en met de mensen die er werken, maar dat is op te lossen. Een deel kan over komen naar het hoofdkantoor en voor een ander deel wordt ander werk gezocht. Anders is het voor diegenen die vanuit die regiokantoren in den lande werken en nu dus hun directe basis en contact met het bedrijf kwijt raken. Zij moeten voortaan veel zelfstandiger werken en veel meer zaken zelf regelen. Voor een deel zal dat best wel lukken, maar er zijn er ook een heel aantal die dat nu eenmaal niet kunnen. Die gaan lopen freewheelen en lopen spelen, in plaats van hun werk te doen, met alle gevolgen vandien. Feitelijk zijn dat allemaal zaken die je, met een beetje nadenken vooraf, kunt zien aankomen. Maar niet dus. De directie van dit bedrijf was zéér verbaasd en ontstemt toen bleek dat dit soort gedragingen ontstonden, en de service en dienstverlening aan de klant er hevig onder bleek te lijden. De directie reageerde meteen, en wel met een bombardement aan schriftelijke waarschuwingen en ontslagen op staande voet. De werknemers waren namelijk hoofdelijk schuldig, hèn viel tenslotte niets te verwijten. En in die redenering kan ik me dus niet vinden. Ik vind dat, als je rekening houdt met alle factoren, je bepaalde zaken wel degelijk kunt voorzien en er dus rekening mee kunt houden. Zeker als je te maken hebt met, wat nogal oneerbiedig, ook wel ´de onderkant van de arbeidsmarkt´ wordt genoemd. Dan heb je nu eenmaal te maken met laag geschoold personeel dat louter werkt voor de centen. Mensen ook die, als ze iets anders kunnen vinden wat méér betaald en/ of wat minder moeite kost, meteen overstappen. Er is dus, een enkele uitzondering daargelaten, geen grote binding met het bedrijf of het werk. Laat je deze mensen dus helemaal los, dan kun je erop wachten dat er excessen ontstaan. Simpelweg omdat de meesten niet in staat zijn om geheel zelfstandig te werken en die verantwoordelijkheid te nemen. Ook niet als sterk het gevoel leeft dat er alleen op hén bezuinigd wordt en er ´op het hoofdkantoor´ nog steeds alles mogelijk is. Maar goed, ik ben benieuwd hoe die directie hier verder mee omgaat, en ik zal het met aandacht blijven volgen.
Zo was ik ook zeer recent op een nieuwjaarsborrel. Ik raakte daar in gesprek met een ondernemer die zich vooral richt op veranderingsprocessen bij de overheid. Hij vroeg me, hoe origineel, wat ik deed voor de kost, en ik vertelde hem van mijn, reeds vergevorderde, plannen. Een haast vaderlijke en meewarige blik verscheen in zijn ogen terwijl hij me toefluisterde: ´Je moet je vooral op één ding concentreren, niet twee of drie!´. En weg was hij.
Maar ik wil me helemaal geen beperkingen opleggen. Ik wil me, na me jarenlang te hebben ingehouden en, min of meer, aangepast, juist eens helemaal kunnen uitleven! Ik wil kunnen doen waar ik, bewezen, echt goed in ben, en waar ik ook nog eens een hoop plezier en vreugde aan beleef, maar blijkbaar is dat vreemd en verkeerd.
In de voorbereiding heb ik vele gesprekken gevoerd, met veel verschillende mensen. Van accountants tot bankmensen, en van ondernemers tot collega´s. En telkens weer kwam, ergens tussen de regels door, de boodschap dat ik één item uit moest kiezen en me daarop moet concentreren, aders was elk initiatief al bij voorbaat gedoemd te mislukken. En dan ga je dus nadenken, ik tenminste wel, of wellicht iedereen gelijk heeft en ik dus niet. Of ik er niet verstandig aan zou doen om de goede raad op te volgen in plaats van die naast me neer te leggen. Maar hoe langer ik er over nadenk, hoe meer ik tot de conclusie kom dat ik gewoon mijn hart moet volgen. Gewoon moet gaan doen hoe ik denk dat het zou moeten. Ik heb er tenslotte al heel lang over nagedacht en weet zeker dat het zo òók kan, hoe onwaarschijnlijk dat ook klinkt wellicht. Maar alleen als ik het op mijn manier kan doen is het ook echt van mij, en juist dat is belangrijk. Het is van mij, en van niemand anders.En iedereen mag het met me eens, of met me oneens zijn. Ik luister naar de argumenten en neem mee wat ik ervan kan gebruiken. Maar me laten weerhouden? Weinig kans. En dat ik daarmee boven het maaiveld uitkom? Dat moet dan maar. Daar waar ik wil gaan zaaien, en hopelijk ook oogsten in de toekomst, groeit toch nog weinig momenteel. De kans dat ik opval is dus groot. Maar dat mag, graag zelfs. En dat het niet bepaald makkelijk zal zijn is ook ingecalculeerd. Maar één ding staat voor mij bovenaan. En dat is het feit dat ik weet dat als ik het nu niet ga proberen, ik er de rest van mijn leven spijt van ga krijgen! Maar, ondanks dat, heb ik er volop vertrouwen in. Ik weet wat ik wil en, dat is ook niet onbelangrijk, waarom ik het wil. Ik weet ook wat ik kan en waar ik niet zo goed in ben. Wat ik dus moet uitbesteden of waarbij ik dus andermans hulp moet inroepen. Met een beetje logica en je simpele boerenverstand kun je het tenslotte ver schoppen, en dat ga ik bewijzen. 2008? Dat wordt MIJN jaar! Nou nog een beetje geld vinden....
05-01-08
Abonneren op:
Posts (Atom)