Het was nog vroeg vanmorgen toe ik de krant opensloeg en daar zal het wel aan gelegen hebben. Mijn oog viel op een kop en mijn mond viel open. De kop luidde namelijk’ Dode Duitsers kampen met zuurstofgebrek’. Mijn eerste reactie was dan ook: ‘Duh! Dat hebben ze ook niet nodig!’, maar het was zo’n vreemde kop dat ik het artikeltje wel even moest lezen om te begrijpen waar het nu werkelijk om ging. De werkelijke inhoud van het artikeltje bleek een stuk minder prozaïsch dan de kop deed vermoeden trouwens. Bij veel Duitse begraafplaatsen blijken namelijk fouten gemaakt te zijn bij de aanleg, waardoor de lijken niet voldoende vergaan in de normale tijd die het doorgaans duurt voor een graf ontruimd wordt, doorgaans ergens tussen de 15 en 25 jaar. Hierdoor komen de grafruimers dikwijls voor onaangename verrassingen te staan als een graf geruimd moet worden. In plaats van de te verwachten botjes treft men dan een grijswitte, pasta-achtige, weke substantie aan. Deze substantie wordt tenslotte hard en hol.
Onderzoek heeft inmiddels uitgewezen dat dit verschijnsel wordt veroorzaakt door het feit dat voor de aanleg van de begraafplaats een verkeerde grondsoort is gebruikt. De gebruikte grond is namelijk te klei-achtig en water kan hier slecht uit afvloeien, waardoor het rottingsproces niet op de juiste en te verwachten manier op gang komt. Er is zelfs inmiddels een hele nieuwe industrie van gespecialiseerde bedrijven rond dit fenomeen ontstaan die zich bezig houden met het saneren van dit soort grond met ‘rottingsmoeheid’.
Doorgaans houden we ons niet graag bezig met de ‘inner workings’ van een begraafplaats. Als we er al komen, dan is het om een geliefde naar de laatste rustplaats te begeleiden, dan wel om een er reeds langer residerende geliefde te bezoeken. Verder denken we het liefst niet, of zo min mogelijk na over onze laatste rustplaats. We zijn tenslotte veel te druk bezig met (over)leven en denken niet na over de eindigheid daarvan. Zeker niet als we dat kunnen voorkomen. Maar soms wordt je, door het leven zelf, keihard met je snufferd op de feiten gedrukt, en moet je wel. Of je wilt of niet. Maar ook dan willen we niets weten over hoe het nou precies werkt onder de grond. Alles wat we daar, eventueel, over zouden willen weten zien we al bij series als CSI e.d.. Maar als men een dergelijke kop in de krant staat wordt mijn brein genadeloos gestimuleerd. Talrijke opmerkingen komen dan naar boven. Vooral van het kaliber dat polarisatie in de hand werkt. Opmerkingen die ik dus niet maak. Ik denk ze wel dus, maar ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om ze te ventileren. Ik hoor me namelijk toch echt nog geen opmerkingen bezigen als: ‘Goh, zelfs als ze eenmaal onder de grond liggen weigeren ze nog te vertrekken!’ of ‘Zie je wel, ik wist wel dat ze voornamelijk uit lucht bestaan!’ zie ik me toch echt niet maken. Ik zou ze zelfs niet moeten denken. Nee, dat zou ik niet moeten denken.. Zou…
02-01-08 II
donderdag 3 januari 2008
woensdag 2 januari 2008
Biggelen
Je bent wie je bent, zo simpel kan het soms zijn. Maar als mens heb je ook altijd de mogelijkheid om te streven naar meer. De mogelijkheid om te groeien en een completer en beter mens te worden. Te leren door te lezen en te luisteren. Te begrijpen door na te denken en vragen te blijven stellen. Maar sommige dingen zul je nooit bereiken, hoe graag je dat ook zou willen en hoe hard je er ook naar streeft.
Ik heb leren lopen, maar ook geleerd dat je soms kunt struikelen. Ik heb geleerd weer op te staan, mijn tranen te drogen en het opnieuw te proberen. Ik heb me veilig gevoeld in mijn moeders armen maar ook geleerd dat die liefde niet zonder prijs kwam. Ik heb van opa leren fietsen en me vreselijk trots gevoeld dat ik het eindelijk kon. Ik heb ontdekt dat als je niet op tijd remt je dan tegen de muur opknalt of in de struiken verdwijnt, maar ook hoe heerlijk het is om door het bos te racen en door plassen te spetteren. Ik heb vriendschappen gesmeed die eeuwig zouden duren en gemerkt dat die eeuwigheid soms niet langer duurt dan een week. Ik heb ruzie gemaakt met mijn zussen om niet meer dan het feit dat het meisjes waren, en tegelijkertijd zielsveel van ze gehouden. Ik heb mijn konijn geknuffeld en dikke tranen gehuild toen hij dood ging. Ik heb leren lezen en schrijven en kasten vol met de spannendste boeken verslonden en die de basis laten vormen voor mijn dromen en avonturen. Ik heb gevoetbald op straat en de mensen van het kantoor op de hoek tot wanhoop gedreven door dagenlang met een balletje tegen hun muur te tennissen. In de herfst heb ik van gevallen kastanjes met lucifers beestjes leren maken en ademloos en vol bewondering gekeken hoe uit een bruine boon, tussen twee natte watjes, een plantje kan groeien.
Op weg naar school heb ik gehinkeld en gerend. Ik heb gewacht bij de klaarovers om over te steken en gedroomd dat ik ooit ook met een oranje vest en een bordje de macht zou hebben het verkeer tot stoppen te dwingen. Ik heb met het boek over Tutanchamon gedroomd over woeste mannen in de woestijn en me verwonderd over piramides en koningsgraven. Ik heb gedroomd dat ik als archeoloog grote ontdekkingen zou doen maar ben nooit verder gekomen dan het vinden van een paar scherven in de tuin. Ik heb ademloos geluisterd naar verhalen uit de bijbel maar heftige discussies gevoerd toen ik het boek als waar moest aanvaarden. Ik heb gevochten met mijn vijanden en meisjes heimelijk lief gehad. De smaak van prille liefde geproefd maar ook de tranen gehuild die daar zo dicht achteraan komen. Ik heb me verzet tegen regels maar gemerkt dat Pa toch soms ook best wel gelijk had. Ik heb de fysieke liefde leren kennen maar ook getreurd toen ik me realiseerde dat ik nooit meer terug zou kunnen naar de onschuld die ik daarvoor had. Ik heb heftig lief en veel verdriet gehad als die liefde weer voorbij ging. Ik ben gaan werken maar heb lange tijd nooit geweten wat ik later wilde worden. Ik heb gedroomd en vreselijk getwijfeld. Ik heb geliefden verloren en nieuwe mensen leren kennen. Ik heb geleerd dat je niets alles allen kunt en dat het ok is om soms om hulp te vragen. Maar ik heb ook geleerd dat die hulp soms met een prijskaartje komt. Ik heb vrienden van verdriet kapot zien gaan en me vreselijk machteloos gevoeld omdat ik ze niet kon helpen. Ik heb het overweldigende gevoel van iemand werkelijk lief te hebben eindelijk leren kennen, maar ook de machteloosheid en het verdriet dat daar zo dicht achter ligt. Ik heb mijn mijn idealen behouden en de overtuiging dat ik het verschil kan maken. Ik heb me nooit laten weerhouden als iemand zei dat ik iets niet kon en de vele bulten op mijn kop om te bewijzen dat ik het ben blijven proberen. Maar hoe ik ook probeer, wat ik ook zeg of doe, één ding zal ik nooit voor je kunnen doen….ik zal nooit als een traan over je wang kunnen biggelen.
02-01-08
Ik heb leren lopen, maar ook geleerd dat je soms kunt struikelen. Ik heb geleerd weer op te staan, mijn tranen te drogen en het opnieuw te proberen. Ik heb me veilig gevoeld in mijn moeders armen maar ook geleerd dat die liefde niet zonder prijs kwam. Ik heb van opa leren fietsen en me vreselijk trots gevoeld dat ik het eindelijk kon. Ik heb ontdekt dat als je niet op tijd remt je dan tegen de muur opknalt of in de struiken verdwijnt, maar ook hoe heerlijk het is om door het bos te racen en door plassen te spetteren. Ik heb vriendschappen gesmeed die eeuwig zouden duren en gemerkt dat die eeuwigheid soms niet langer duurt dan een week. Ik heb ruzie gemaakt met mijn zussen om niet meer dan het feit dat het meisjes waren, en tegelijkertijd zielsveel van ze gehouden. Ik heb mijn konijn geknuffeld en dikke tranen gehuild toen hij dood ging. Ik heb leren lezen en schrijven en kasten vol met de spannendste boeken verslonden en die de basis laten vormen voor mijn dromen en avonturen. Ik heb gevoetbald op straat en de mensen van het kantoor op de hoek tot wanhoop gedreven door dagenlang met een balletje tegen hun muur te tennissen. In de herfst heb ik van gevallen kastanjes met lucifers beestjes leren maken en ademloos en vol bewondering gekeken hoe uit een bruine boon, tussen twee natte watjes, een plantje kan groeien.
Op weg naar school heb ik gehinkeld en gerend. Ik heb gewacht bij de klaarovers om over te steken en gedroomd dat ik ooit ook met een oranje vest en een bordje de macht zou hebben het verkeer tot stoppen te dwingen. Ik heb met het boek over Tutanchamon gedroomd over woeste mannen in de woestijn en me verwonderd over piramides en koningsgraven. Ik heb gedroomd dat ik als archeoloog grote ontdekkingen zou doen maar ben nooit verder gekomen dan het vinden van een paar scherven in de tuin. Ik heb ademloos geluisterd naar verhalen uit de bijbel maar heftige discussies gevoerd toen ik het boek als waar moest aanvaarden. Ik heb gevochten met mijn vijanden en meisjes heimelijk lief gehad. De smaak van prille liefde geproefd maar ook de tranen gehuild die daar zo dicht achteraan komen. Ik heb me verzet tegen regels maar gemerkt dat Pa toch soms ook best wel gelijk had. Ik heb de fysieke liefde leren kennen maar ook getreurd toen ik me realiseerde dat ik nooit meer terug zou kunnen naar de onschuld die ik daarvoor had. Ik heb heftig lief en veel verdriet gehad als die liefde weer voorbij ging. Ik ben gaan werken maar heb lange tijd nooit geweten wat ik later wilde worden. Ik heb gedroomd en vreselijk getwijfeld. Ik heb geliefden verloren en nieuwe mensen leren kennen. Ik heb geleerd dat je niets alles allen kunt en dat het ok is om soms om hulp te vragen. Maar ik heb ook geleerd dat die hulp soms met een prijskaartje komt. Ik heb vrienden van verdriet kapot zien gaan en me vreselijk machteloos gevoeld omdat ik ze niet kon helpen. Ik heb het overweldigende gevoel van iemand werkelijk lief te hebben eindelijk leren kennen, maar ook de machteloosheid en het verdriet dat daar zo dicht achter ligt. Ik heb mijn mijn idealen behouden en de overtuiging dat ik het verschil kan maken. Ik heb me nooit laten weerhouden als iemand zei dat ik iets niet kon en de vele bulten op mijn kop om te bewijzen dat ik het ben blijven proberen. Maar hoe ik ook probeer, wat ik ook zeg of doe, één ding zal ik nooit voor je kunnen doen….ik zal nooit als een traan over je wang kunnen biggelen.
02-01-08
Abonneren op:
Posts (Atom)