Met een zekere regelmaat komen er via de pers horror-achtige verhalen naar buiten over fouten in ziekenhuizen. Zo konden we onlangs lezen over een dode man die een aantal dagen op het toilet van een ziekenhuis had gelegen alvorens hij uiteindelijk gevonden werd. Ook recent is het oplaaien van de discussie omtrent de rekenvaardigheid van het verplegend personeel dat, in verband met het in de juiste hoeveelheid doseren van medicijnen, nogal eens ondermaats blijkt te zijn. Vandaag werd daar een horror-belevenis aan toegevoegd uit Afrika. In Tanzania onderging een patiënt met een knieprobleem een levensgevaarlijke hersenoperatie terwijl een andere patiënt, die een hersentumor heeft, juist abusievelijk aan zijn knie werd geholpen. Je moet er toch niet aan denken..
Nu is het heel makkelijk om een dergelijk afgrijselijk voorval af te doen met ´Ja, maar dat is Afrika!´, maar dat is al te gemakkelijk. Ook in onze eigen ziekenhuizen komen dergelijke misstanden voor, gelukkig echter in mindere mate. Maar er gaan dagelijks dingen fout, het enige verschil is wanneer het ontdekt wordt en wat de gevolgen, al dan niet op lange termijn, zijn van die fouten. Soms heeft de patiënt geluk en is er geen noemenswaardige restschade maar er zijn in de literatuur en jurisprudentie voorbeelden te over waar er wel duidelijk blijvende en invaliderende schade is opgetreden. Een situatie waarmee de patiënt, en zeker ook de arts, dan de rest van zijn leven mee moet leren leven.
Ik heb zelf de medische zorg de afgelopen jaren aan den lijve mogen ondervinden en ik betrap mezelf op een heel dubbel gevoel. Aan de ene kant heb ik gezien dat er heel veel heel toegewijde mensen in de zorg werken die er alles aan doen om het gedwongen verblijf in het ziekenhuis zo aangenaam mogelijk te laten verlopen. En daar neem ik echt mijn pet voor af, want mijn baan is het niet. Aan de andere kant echter heb ik mogen ondervinden wat de gevolgen kunnen zijn van desinteresse en gebrekkige communicatie. En daar wordt je, vanuit de toch al kwetsbare positie als patiënt, absoluut niet vrolijk van. Een voorbeeld: door mijn ziekte vlogen de kilo´s eraf. Op zich niet zo héél erg, want ik had een extra voorraadje, maar gezien de zware operatie die me te wachten stond was het zaak die in te gaan met de best mogelijke conditie. Het gewichtsverlies diende dus, indien mogelijk, tot staan te worden gebracht. Aan mijn bed verscheen aldus een voedingsassistente die de gedenkwaardige woorden sprak: ´U wilt dus afvallen?´. Ik dacht héél even dat ik mijn, toen nog aanstaande, zou moeten bevechten want ze wilde het arme kind al aanvliegen. Maar nee dus, er was een foutje in de communicatie. Later is dat weliswaar rechtgezet maar het zal je maar gebeuren als je zelf niet meer in staat bent om de gebeurtenissen enigszins in de gaten te houden en zo nu en dan kritische vragen te blijven stellen.
Een ander voorbeeld in een ander ziekenhuis. Ik moest een dotter-behandeling ondergaan die onder plaatselijke verdoving zou geschieden. Op zich al een ingreep die niet echt tot vrolijkheid stemt, maar het moest nu eenmaal gebeuren. Op een gegeven moment werd ik behandelkamer ingereden en werd voorbereid voor de procedure. Daar ze via de lies-slagader naar binnen gaan ben je dus vanonder ontkleed en lig je met je benen wijd, niet bepaald een
positie waarin je je echt op je gemak voelt overigens. Boven je buik hangt bovendien een apparaat waarmee ze kunnen volgen waar ze ongeveer zitten en wat er gaande is, dus heel veel bewegingsruimte en zicht op wat er gaande is heb je als slachtoffer niet. En terwijl ik daar zo lig hoor ik de man die de procedure moet gaan uitvoeren tegen een verpleger zeggen: ´Zet even een stoel voor me neer want ik heb momenteel de neiging om om te vallen..´. Pardon? En die man moet straks in mij gaan snijden? Liggend op de tafel kun je dan twee dingen doen, stennis schoppen of er maar het beste van hopen. Ik heb het laatste gedaan omdat ik ernstig graag van mijn klachten af wilde. En dat is gelukt, voor wat dát betreft dan. Ik ben er later nog wel op teruggekomen maar echt gerust was ik er niet op.
Nu is wat mij is overkomen natuurlijk peanuts vergeleken bij anderen, maar als je erover gaat nadenken realiseer je dat ook maar gewoon mensen zijn. Medisch handelen is dus gewoon mensenwerk, al kan daar, wat mij betreft, soms best het woord ´helaas!´ achter. Toch wegen mijn positieve ervaringen met artsen en verpleegkundigen zwaarder dan wat ik mis heb zien gaan. Gelukkig wel want, ik heb vooralsnog geen verdere plannen in die richting dus wees gerust, er zal ongetwijfeld ooit wel weer eens een moment komen waarop ik het ziekenhuis in moet en dat doe ik toch het liefst met een gevoel van vertrouwen.
16-11-07
vrijdag 16 november 2007
woensdag 14 november 2007
Gaatje
Wij Nederlanders staan bekend als een volk van handelaars. Soms legaal, vaak ook illegaal, maar als we ergens munt uit kunnen slaan zullen we het in ieder geval niet laten. Diezelfde handelsgeest vind je dus terug bij mensen die op zolder een hennepplantage beginnen en bij mensen die inspringen op een rage of met een nieuw product, of een nieuwe actie, juist een rage willen ontketenen. En elke keer in de hoop om met dat éne idee binnen te lopen.
Zo is er de ondernemer in Rotterdam-Alexander die een hondenwastafel in zijn autowasserij heeft geplaatst waar hondenbezitters hun trouwe viervoeter kunnen wassen tegen een starttarief van slechts 4 Euro. Eroticawinkel Mail & Female uit Amsterdam springt in de markt met een spectaculaire actie waarbij vrouwen hun oude vibrator kunnen inleveren voor een nieuwe. Wie echter dacht dat geenenkele vrouw überhaupt zou willen toegeven zo´n batterij aangedreven vriendje te bezitten komt bedrogen uit. De actie is een dermate succes dat de inschrijving inmiddels al is gestopt, en de grote dag, 25 november a.s., moet nog komen.
Maar ook in het buitenland zitten ondernemers in de startblokken om ons, de consument, ervan te overtuigen dat hun product absoluut door ons gekocht moet worden. Zo denkt de Maleisische autofabrikant Proton erover om een auto op de markt te brengen die speciaal is toegerust voor moslims. Voor moslims ja. De auto zal worden uitgerust met een kompas, waardoor de bestuurder altijd weet in welke richting Mekka ligt, en bovendien met extra opbergvakken voor de Koran en hoofddoeken. Tja, ik kan het toch niet nalaten om bij zo´n bericht allemaal plaatjes te krijgen. Zo´n kompas snap ik nog wel, zeker omdat het bedrijf ook taxi´s gaat leveren aan de Iraanse hoofdstad Teheran, en dan is het wel handig om enigszins t weten welke richting je uitgaat. Maar een apart vak voor een Koran? Die neem je toch alleen maar mee? Of wil men die onderweg nog gaan lezen ook? Hopelijk is het leeslampje dan bij de standaarduitrusting inbegrepen. En een vak voor hoofddoeken? Wat moeten ze daarmee? Volgens mij dient een moslimvrouw een hoofddoek te dragen zodra ze het huis verlaat. Waarom moet je dan een apart vak in je auto? Maar ik zal het wel allemaal niet begrijpen. Voor mij klinkt het alsof we binnenkort een Spijker op de markt kunnen verwachten met een ingebouwde kaasschaaf of een vaste aansluiting voor RTL. Dat heeft net zoveel nut.
Dan is er nog een hele volksstam van hard ploeterende idealisten en stumperds die de stap naar de markt nog niet hebben gemaakt. Dat is de groep van uitvinders die o.a. te zien is in een programma als ´Het beste idee van Nederland´. Deze mensen sleutelen soms jaren achtereen aan de keukentafel aan hun uitvinding, in de hoop ooit ermee door te breken. Maar, zoals zovaak, degenen die dat daadwerkelijk ook doen zijn op de vingers van één hand te tellen. Als je al je vingers nog hebt tenminste. Toch heb ik van nature een zwak voor de uitvinder. Het is de eeuwige underdog die, soms met een houtje en een touwtje, een door hem gesignaleerd probleem denkt te kunnen oplossen. En soms is het idee best goed, maar de uitwerking zo dermate allerbelabberdst dat het slechts een meewarige glimlach kan oproepen. Toch kan een maatschappij als de onze niet zonder die groep denkers en doeners. Zonder hen zou het, behalve een heel stuk saaier, ook een heel stuk poverder worden. Want elk product en elke verpakking die we soms zo achteloos in ons winkelwagentje laten vallen is ooit door iemand bedacht. Iemand heeft daar ooit nachten over wakker gelegen en is daar maanden mee bezig geweest. Sta er maar eens bij stil als je weer een product, in eender welke winkel, uit het schap trekt. Zonder de brainwave van de bedenker was het nooit op een patentbureau terecht gekomen en zonder lange adem nooit, uiteindelijk, in het schap waar u nu voor staat. Dus daarom vandaag een saluut aan die denkers! De mannen en vrouwen met een gaatje in het hoofd waardoor zij wél geloven in zichzelf én hun idee. Soms jarenlang, waarin ze teleurstelling op teleurstelling moeten incasseren als wéér een fabrikant ze de deur heeft gewezen. Hen wens ik inspiratie en kracht toe. En een gaatje in de markt waar hún product precies in past! Chapeau!
14-11-07
Zo is er de ondernemer in Rotterdam-Alexander die een hondenwastafel in zijn autowasserij heeft geplaatst waar hondenbezitters hun trouwe viervoeter kunnen wassen tegen een starttarief van slechts 4 Euro. Eroticawinkel Mail & Female uit Amsterdam springt in de markt met een spectaculaire actie waarbij vrouwen hun oude vibrator kunnen inleveren voor een nieuwe. Wie echter dacht dat geenenkele vrouw überhaupt zou willen toegeven zo´n batterij aangedreven vriendje te bezitten komt bedrogen uit. De actie is een dermate succes dat de inschrijving inmiddels al is gestopt, en de grote dag, 25 november a.s., moet nog komen.
Maar ook in het buitenland zitten ondernemers in de startblokken om ons, de consument, ervan te overtuigen dat hun product absoluut door ons gekocht moet worden. Zo denkt de Maleisische autofabrikant Proton erover om een auto op de markt te brengen die speciaal is toegerust voor moslims. Voor moslims ja. De auto zal worden uitgerust met een kompas, waardoor de bestuurder altijd weet in welke richting Mekka ligt, en bovendien met extra opbergvakken voor de Koran en hoofddoeken. Tja, ik kan het toch niet nalaten om bij zo´n bericht allemaal plaatjes te krijgen. Zo´n kompas snap ik nog wel, zeker omdat het bedrijf ook taxi´s gaat leveren aan de Iraanse hoofdstad Teheran, en dan is het wel handig om enigszins t weten welke richting je uitgaat. Maar een apart vak voor een Koran? Die neem je toch alleen maar mee? Of wil men die onderweg nog gaan lezen ook? Hopelijk is het leeslampje dan bij de standaarduitrusting inbegrepen. En een vak voor hoofddoeken? Wat moeten ze daarmee? Volgens mij dient een moslimvrouw een hoofddoek te dragen zodra ze het huis verlaat. Waarom moet je dan een apart vak in je auto? Maar ik zal het wel allemaal niet begrijpen. Voor mij klinkt het alsof we binnenkort een Spijker op de markt kunnen verwachten met een ingebouwde kaasschaaf of een vaste aansluiting voor RTL. Dat heeft net zoveel nut.
Dan is er nog een hele volksstam van hard ploeterende idealisten en stumperds die de stap naar de markt nog niet hebben gemaakt. Dat is de groep van uitvinders die o.a. te zien is in een programma als ´Het beste idee van Nederland´. Deze mensen sleutelen soms jaren achtereen aan de keukentafel aan hun uitvinding, in de hoop ooit ermee door te breken. Maar, zoals zovaak, degenen die dat daadwerkelijk ook doen zijn op de vingers van één hand te tellen. Als je al je vingers nog hebt tenminste. Toch heb ik van nature een zwak voor de uitvinder. Het is de eeuwige underdog die, soms met een houtje en een touwtje, een door hem gesignaleerd probleem denkt te kunnen oplossen. En soms is het idee best goed, maar de uitwerking zo dermate allerbelabberdst dat het slechts een meewarige glimlach kan oproepen. Toch kan een maatschappij als de onze niet zonder die groep denkers en doeners. Zonder hen zou het, behalve een heel stuk saaier, ook een heel stuk poverder worden. Want elk product en elke verpakking die we soms zo achteloos in ons winkelwagentje laten vallen is ooit door iemand bedacht. Iemand heeft daar ooit nachten over wakker gelegen en is daar maanden mee bezig geweest. Sta er maar eens bij stil als je weer een product, in eender welke winkel, uit het schap trekt. Zonder de brainwave van de bedenker was het nooit op een patentbureau terecht gekomen en zonder lange adem nooit, uiteindelijk, in het schap waar u nu voor staat. Dus daarom vandaag een saluut aan die denkers! De mannen en vrouwen met een gaatje in het hoofd waardoor zij wél geloven in zichzelf én hun idee. Soms jarenlang, waarin ze teleurstelling op teleurstelling moeten incasseren als wéér een fabrikant ze de deur heeft gewezen. Hen wens ik inspiratie en kracht toe. En een gaatje in de markt waar hún product precies in past! Chapeau!
14-11-07
Abonneren op:
Posts (Atom)