Klantvriendelijkheid

Nu ik, na een lange ziekteperiode, weer voorzichtig aan het reïntegreren ben merk ik weer hoe slecht het eigenlijk gesteld is met de klantvriendelijkheid bij Nederlandse bedrijven. Het lijkt wel alsof de aandeelhouder inmiddels heilig is verklaard. Alleen als híj gelukkig en tevreden is kan er iets voor de klant worden gedaan. En dat is niet alleen jammer maar ook volstrekt overbodig!
In het zakenleven is er één alom geldend basisprincipe en dat is dat zónder klanten een bedrijf geen bestaansrecht heeft. Het is tenslotte het geld dat de klant binnen brengt dat ervoor zorgt dat er salarissen kunnen worden betaald. Maar op de een of andere manier lijkt het wel of men dat bij diverse bedrijven compleet vergeten is. Als je tracht iets bij een bedrijf geregeld te krijgen, vooral voormalige NUTS-bedrijven hebben daar nogal eens een handje van, stuit je op een muur van onbegrip en soms zelfs botte onwil. Men vindt het maar lastig en wenst eigenlijk liever helemaal niet gestoord te worden in de werkzaamheden en al zéker niet door een vervelende en lastige klant. Want iets voor de klant regelen leidt af van de normale werkzaamheden en stoort feitelijk alleen maar. En ik kan daar nogal boos over worden.
Zo hebben wij voor ons huwelijk een trouwauto gehuurd bij een bedrijf in Z. De helft van de factuur diende vooraf betaald te worden en de andere helft, na afloop. Hiervoor zouden ze een afrekening maken en die opsturen zodat we precies zouden kunnen zien wat er nog aan openstaand saldo betaald zou moeten worden. Tot zover geen probleem zou je denken. Klopt.
In het ´arrangement zou òòk nog een klein flesje champagne zitten en de chauffeur zou bovendien ook nog een aantal foto´s maken die ons dan op CD zouden worden toegezonden. Klinkt allemaal helemaal ok en dat was het ook, grotendeels. De auto was keurig op tijd en heeft ons, geheel volgens afspraak, heen en weer gereden naar het Stadhuis. Daarover geen probleem. Maar de champagne was niet aanwezig, of althans is ons niet aangeboden. Niet erg op zich want het was maar een heel kort ritje en thuis lag er ook al een fles koud, maar als het er beloofd wordt te zijn moet het er ook zijn. Kort daarna zijn we op huwelijksreis vertrokken en hadden daarom bij het betrokken bedrijf aangegeven dat we de eindafrekening pas bij terugkomst zouden aantreffen en voldoen. Dat was géén probleem. Maar bij terugkomst lag er geen afrekening en ook géén foto-cd. Dus maar eens gebeld en gevraagd waar e.e.a. bleef en meteen doorgegeven dat de beloofde champagne ontbrak. Duizend excuses door de telefoon en e.e.a. zou onmiddellijk in orde gemaakt worden. Maar dat duurde en dat duurde maar. Op 10 oktober, exact één maand na de trouwdatum, viel dan eindelijk de beloofde afrekening op de mat maar daarin was géén afrekening gemaakt en stond een zéér slap excuus voor het ontbreken van de champagne want wij zouden ´er geen gebruik van hebben willen maken´. Tja, zo lust ik er ook nog wel een paar! Als ik de champagne geweigerd zou hebben dan zou ik er toch niet over klagen toch? Of wel? Enfin, op zich ga ik daar niet dood van maar ook ontbreken de foto´s nog steeds en die zouden dan de volgende week opgestuurd worden, ´i.v.m. afwezigheid van de eigenaar van het bedrijf´. Ehhh…pardon? Maar goed, ik nog even wachten dus zij ook maar even op hun centjes. En inmiddels zijn we wéér een aantal weken verder, we schrijven inmiddels de laatste dag van oktober, en tot op heden zijn de foto´s nog niet ontvangen en hebben we het restant ook nog niet overgemaakt. Hoog tijd om dus maar weer eens te bellen…*zucht*
Een andere langlopende discussie is die met het Zeeuwse energiebedrijf. Die maken er helemaal een zooitje van. Die kennen hun eigen regels blijkbaar niet, spreken zichzelf bovendien regelmatig tegen en weigeren, tot op heden althans, om de eindafrekening die ze zélf hebben opgesteld ook uit te keren. Dat blijkt té moeilijk.
En zo heeft een ieder wel een aantal voorbeelden uit eigen ervaring over hoe je, als consument, soms stapelgek wordt als je met grote bedrijven van doen hebt. En zeker als het bedrijven zijn waar je niet omheen kunt zoals energiebedrijven. Dan ben je als individuele klant absoluut niet interessant en vaak alleen maar lastig. En dan beginnen mijn handen te jeuken. Want ik zou soms zóó graag bij bedrijven langsgaan en laten zien dat het met minimale inspanning ook heel ánders kan. Dat klantvriendelijkheid helemaal geen bakken vol met geld hoeft te kosten en dat het, zéker op lange termijn, alleen maar winst oplevert voor beide zijden. Maar helaas is dat voorlopig fysiek nog niet mogelijk. Maar mijn handen jeuken!

31-10-07

Mensen kijken

Het was rond 20.00 uur dat we op het stoepje voor het Parktheater nog even een sigaretje stonden te roken. Het zou nog een kwartiertje duren alvorens Marc Marie Huijbregts het podium zou betreden om zijn kunsten te vertonen en de toeschouwers druppelden gestaag binnen. Letterlijk in dit geval want het regende.
Ik vind het heerlijk om naar mensen te kijken en vooral naar wat ze doen, hoe ze reageren op een situatie of gewoon hoe mensen met elkaar omgaan. Het feit dat het regende echter zorgde ervoor dat velen met paraplu getooid waren die je, als je eenmaal het theater in wilt, ergens moet laten. Grappig is echter om te zien hoe mensen met hun druipende paraplu omgaan. Zodra men onder het afdakje voor de ingang is aangekomen schudt de een zijn paraplu uit alvorens hem te sluiten terwijl de ander zijn paraplu dichtvouwt zónder hem eerst uit te schudden. Opvallend is echter dat diegenen die de paraplu eerst uitschudden dat vaak doen zonder te kijken of ze met hun gespetter iemand anders natspatten. Mijn liefste kreeg daarvan in een geval bijna de volle laag. Deze dame kwam bovenaan de trap en begon meteen haar paraplu uit te schudden. Dat mijn liefste daarvan de zowat volle laag kreeg interesseerde haar klaarblijkelijk niets en zonder één woord schreed ze door naar binnen. Een ander doorregend exemplaar kwam boven en begon zijn paraplu uit te schudden, zag dat hij dreigde anderen natter te maken dan ze al waren, en liep vervolgens, zich verontschuldigend een paar stappen verder om ´out of range´ het klusje verder te klaren. Die had het begrepen.
Grappig is ook om te zien hoe de heren ervoor trachten te zorgen dat de dames in hun gezelschap enigszins droog de voordeur van het theater bereiken. De echt galante heer zet zijn dame af voor de deur van het theater en begeleid haar vervolgens tot de deur met zijn paraplu om pas daarna de auto te gaan parkeren. De wat minder galante heer stopt voor het theater, lost zijn passagiers, zonder zelf uit te stappen, en komt dat iets later, zonder paraplu en dus doornat, aangespurt om zich weer bij zijn gezelschap te voegen. De nog minder galante heren van de schepping, tenslotte, parkeren eerst hun voertuig en komen dan met hun gezelschap tezamen aangewandeld zonder paraplu en zijn dus allen even doorweekt. Het toppunt van onbeschaafdheid zag ik nog net arriveren vlak voor we zelf naar binnen gingen. Dit jonge heerschap schuilde zelf onder een kleine paraplu en liet zijn dame in de regen lopen. Een relatie die waarschijnlijk geen héél lang leven beschoren is als de uitdrukking op haar gezicht als indicatie mag worden opgevat. Dat jongmens moet nog héél veel leren.
Eenmaal in de zaal en gezeten op de aangewezen plek is het altijd interessant om op te letten en mee te luisteren met de gesprekken om je heen. Wellicht is dat niet echt netjes maar ik kan het toch niet laten. Soms zitten daar echte pareltjes van conversatie tussen en soms werkt het alleen maar op de lachspieren. De twee dames die ter rechterzijde van mijn liefste zaten waren overduidelijk samen een avondje gezellig uit en hadden samen de grootste schik. Ze hadden de slappe lag al lang voor het doek opging en amuseerden zich best. De stoelen aan mijn linkerzijde bleven de hele voorstelling onbezet waardoor ik mijn lange benen nog eens in een andere positie kon manoeuvreren zonder iemand continue voor de schenen te schoppen. Heerlijk!
Vlak voor het licht uitging kwam opeens Eindhovenaar Theo Maassen de zaal binnen met zijn dame. Vermomd met petje en grote zwarte bril zocht hij snel zijn plekje voor de voorstelling zou beginnen. En ik geloof dat niet heel veel mensen hem herkenden en ik kan me dan ook niet nalaten af te vragen hoe zo iemand daar dan zélf over denkt. Aan de ene kant moet het heerlijk zijn om, als je bekend bent, af en toe ook eens absoluut incognito door het leven te kunnen wandelen, maar aan de andere kant wil je toch ook graag (h)erkend worden. Deze avond was echter een rustige voor Theo en kreeg Marc Marie terecht alle aandacht voor zijn optreden.

30-10-07